Η σωτηρία της ψυχής

Το σώμα του ποδοσφαιρικού ΠΑΟΚ βρισκόταν σε ένα κομμάτι της Νοτιοανατολικής Γαλλία. Σε ένα ποδοσφαιρικό στάδιο. Σε μια ποδοσφαιρική αναμέτρηση. Το μυαλό όμως ήταν πολλά χιλιόμετρα πίσω. Εκεί όπου το δράμα συνεχίζεται και κορυφώνεται, εκεί όπου ο λαός του θρηνεί για τα επτά αδικοχαμένα αετόπουλα.

Ένα βαρύ φορτίο, μια αναπόφευκτη υποχρέωση απέναντι σε έναν μεγάλο και ποιοτικό αντίπαλο. Εκεί δε μίλησε ούτε το σώμα, ούτε το μυαλό. Μόνο η ψυχή που κατέθεσαν οι παίκτες του Ράζβαν Λουτσέσκου στο χορτάρι του Groupama Arena. Με όλες τις δυσκολίες, με όλες τις αντίξοες συνθήκες που μεγάλωναν ακόμα και την ώρα του αγώνα. Τίποτα δεν αλλοίωσε αυτή την ψυχή. Αυτή που δε στέκεται σε αποτελέσματα, δε στέκεται στην στυγνή ουσία. Μόνο στην σωτηρία της.

Ωδή στο συναίσθημα

Το γκολ του Γιακουμάκη στο 20’ αποτέλεσε μια ωδή στο συναισθηματικό ποδόσφαιρο. Αυτό που ενδιαφέρεται για τη ζωή, όχι για τα λεφτά ή τις εντυπώσεις. Το πέταλο που θα φιλοξενούσε 3.000 ΠΑΟΚτσήδες ήταν κενό. Εκεί όπου θα κάθονταν και θα ζητωκραύγαζαν τα επτά παιδιά. Ήταν βουβό. Όπως βουβός ήταν και ο “πανηγυρισμός” της ομάδας.

Η προσπάθεια των «ασπρόμαυρων» ήταν συγκινητική. Ειδικά όταν έμειναν με παίκτη λιγότερο για περισσότερη από μια ώρα αγώνα. Ακόμα και όταν βρέθηκαν πίσω στο σκορ. Ακόμα και όταν ισοφάρισαν εκ νέου. Πάλεψαν για τη νίκη-αφιέρωση. Δε βγήκε. Ο εκτός τόπου και χρόνου Ισπανός διαιτητής μετέτρεψε σε νεύρα το ήδη θολωμένο μυαλό, τα ποιοτικά τελειώματα των γηπεδούχων οριστικοποίησαν την ήττα. Μια ήττα όμως που δεν μπορεί να σβήσει την παλικαριά που κατέθεσαν οι παίκτες του Λουτσέσκου.

Το τελικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να θεωρηθεί δίκαιο. Δίκαια όμως δεν είναι πολλά πράγματα στη ζωή. Το συνειδητοποιήσαμε όλοι τις τελευταίες μέρες. Η ψυχή όμως μένει.