Η Ολυμπιονίκης του ταεκβοντό, Φανή Τζέλη, βάζει τέλος στην καριέρα της στα 25 της

Η ταλαντούχα αθλήτρια του ταεκβοντό βάζει εν γνώσει της πρόωρο τέλος στην αθλητική της πορεία για να εστιάσει στη ζωή εκτός πρωταθλητισμού.
Η Φένια Τζέλη / Πηγή: World Taekwondo
Η Φένια Τζέλη / Πηγή: World Taekwondo

Μόλις στα 25 της, η έβδομη των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο το 2021 και τελευταία Olympian του ελληνικου ταεκβοντό, Φένια Τζέλη, έβαλε τέλος στην καριέρα της.

Η Τζέλη έφτασε μέχρι τον τελικό των -57κ στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ταεκβοντό που ολοκληρώθηκε την Κυριακή 11/1 αλλά είχε αποφασίσει από νωρίς ότι αυτός θα ήταν ο τελευταίος αγώνας της καριέρας της και χάρισε τη νίκη στην αντίπαλό της άνευ αγώνα.

Σε μία στιγμή γεμάτη με συναισθήματα, η Τζέλη ενημέρωσε τη διαιτησία για την απόφασή της, μπήκε στον αγωνιστικό χώρο και μετά την ένδειξη του αποτελέσματος, έκανε την τελευταία της υπόκλιση απέναντι στη αντίπαλο και καλή της φίλη, Θένια Σαρβανάκη. Η νικήτρια του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος θα έπαιρνε την πρόκριση για την ελληνική αποστολή στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μόναχο στα μέσα Μαΐου, τον μεγάλο στόχο της χρονιάς, και η Τζέλη δεν ήθελε να διεκδικήσει τη νίκη με δεδομένη την απόφασή της.

Δείτε το σχετικό βίντεο:

Η Τζέλη μεγάλωσε και ζει στα Τρίκαλα που εδώ και πολλά χρόνια είναι μία πόλη που καλλιεργεί το άθλημα. Ήταν αθλήτρια του τοπικού Συλλόγου Ολυμπιακών Αθλημάτων Τρικάλων (ΣΟΑΤ) με προπονητή τον Νίκο Παιταρίδη. Ξεχώρισε το 2021 όταν στα 20 της χρόνια εξασφάλισε στο τελικό ευρωπαϊκό τουρνουά Ολυμπιακής πρόκρισης το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς του Τόκιο στα -57κ, στους οποίους κατέκτησε  τελικά την 7η θέση και πήρε τον τίτλο της Ολυμπιονίκη.

Εξακολουθεί να είναι η τελευταία ελληνική συμμετοχή του αθλήματος στους Αγώνες, αφού το 2024 στο Παρίσι δεν υπήρχε εκπροσώπηση. Πέρα από αυτό, ΤΟ 2024 είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και το 2025 την 5η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Κίνα.

Η απόφαση να ολοκληρώσει μία ήδη γεμάτη διακρίσεις καριέρα και μάλιστα με προοπτική για ακόμα περισσότερα στο μέλλον δεν πάρθηκε «ελαφρά τη καρδία». Η ζωή όμως του πρωταθλητισμού απαιτεί αρκετές θυσίες και στα 25 της βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα στο οποίο έρχονται οι περισσότεροι στον ερασιτεχνικό αθλητισμό: επιμονή, υπομονή και... ανασφάλεια μέχρι τη μεγάλη διάκριση που θα της εξασφαλίσει τα προς το ζην ή «χτίσιμο» της επόμενης φάσης της ζωής της, με οικονομική αυτονομία. Η Τζέλη επέλεξε το δεύτερο και θα εστιάσει στην καριέρα της ως απόφοιτη του ΤΕΦΑΑ Τρικάλων.

Δείτε την ανακοίνωσή της:

«Και κάπως έτσι έκλεισε ένας κύκλος. Ένας κύκλος γεμάτος ιδρώτα, δάκρυα, χαρές, ήττες και νίκες. Ένας κύκλος που μου έμαθε τι σημαίνει πειθαρχία, πάθος και ψυχή. Και ένας κύκλος που για τη μικρή Φένια έμοιαζε κάποτε άπιαστο όνειρο. Για πολλά χρόνια το ταεκβοντό δεν ήταν απλώς ένα άθλημα.Ήταν η ζωή μου.

Μέσα σε αυτό μεγάλωσα, πόνεσα, ονειρεύτηκα και έμαθα να σηκώνομαι κάθε φορά που έπεφτα. Είχα την ευλογία να ζήσω όνειρα που κάποτε έμοιαζαν μακρινά — από μεγάλες διοργανώσεις μέχρι στιγμές που θα κουβαλάω για πάντα μέσα μου. Μετά από τόσα χρόνια αγώνων, πήρα την απόφαση να ολοκληρώσω την αγωνιστική μου πορεία.

Ξέρω πως κάποιοι στεναχωρήθηκαν. Ξέρω όμως και πως κάποιοι ίσως χάρηκαν. Και είμαι εντάξει με αυτό. Γιατί αυτή η διαδρομή ήταν δική μου — και την τίμησα μέχρι το τέλος. Και πόσο τυχαίο… Ο τελευταίος μου αγώνας να γίνει στα Τρίκαλα. Στην πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα και έμαθα τι σημαίνει να παλεύεις.

Νιώθω μόνο ευγνωμοσύνη. Για κάθε προπόνηση, κάθε ταξίδι, κάθε φίλο. Για κάθε στιγμή που φόρεσα το εθνόσημο στο στήθος μου. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στον προπονητή μου, που με πίστεψε, με πίεσε και με έκανε πιο δυνατή απ’ όσο φανταζόμουν. Στην ομοσπονδία και στους προπονητές της που με στήριξαν. Στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου καθημερινά. Στον γυμναστή μου, τη διαιτολόγο μου και τους φυσιοθεραπευτές μου που ήταν πάντα εκεί.

Το σημαντικότερο ευχαριστώ στην οικογένειά μου — το πιο σταθερό μου στήριγμα. Στους αφανείς ήρωες, τους γονείς μου, το λιμάνι μου σε κάθε θύελλα. Και πάνω απ’ όλα στην αδερφή μου, που μου έδειξε τον δρόμο να γνωρίσω αυτό το άθλημα και ήταν δίπλα μου σε κάθε βήμα. Ευχαριστώ και εκείνους που μου έβαλαν εμπόδια. Γιατί με έκαναν πιο ανθεκτική.

Το ταεκβοντό δεν τελειώνει εδώ. Με έμαθε να παλεύω — και αυτό δεν φεύγει ποτέ. Δεν λέω αντίο, λέω ευχαριστώ».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ