«Ζητούσα φαγητό στο δρόμο - Οι φίλοι μου κατέληξαν στο έγκλημα» - Η συγκλονιστική ιστορία του Ραφίνια

Η σημερινή εικόνα του Ραφίνια, ενός από τους σταρ της Μπαρτσελόνα και διεθνή με τη Βραζιλία, έρχεται σε έντονη αντίθεση με τα δύσκολα παιδικά χρόνια του.

Ο ίδιος δεν έχει προσπαθήσει ποτέ να ωραιοποιήσει το παρελθόν του. Μεγάλωσε στη φτωχογειτονιά Ρεστίνγκα , στα προάστια του Πόρτο Αλέγκρε, όπου η καθημερινότητα ήταν γεμάτη φτώχεια και εγκληματικότητα. Εκεί, όπως έχει πει, ήταν πολύ εύκολο να «χαθείς».

Σε συνεντεύξεις του περιγράφει ότι στη γειτονιά του το έγκλημα και το εμπόριο ναρκωτικών ήταν συνηθισμένα. Οι νέοι είχαν συχνά «εύκολες» ευκαιρίες για γρήγορο χρήμα και πολλοί παρασύρονταν.

Ο ίδιος θυμάται: «Έχασα πολλούς φίλους στον κόσμο του εγκλήματος». Πολλοί από αυτούς μπλέχτηκαν με ναρκωτικά ή πέθαναν πριν κλείσουν τα 20 τους χρόνια. Μάλιστα, όπως λέει, κάποιοι ήταν πιο ταλαντούχοι από εκείνον στο ποδόσφαιρο, αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να ξεφύγουν από το περιβάλλον τους.

Η διαφορά ανάμεσα στο να προπονηθείς και στο να μπλέξεις με το έγκλημα ήταν πολύ μικρή.

Η αφήγηση του Ραφίνια για τα δύσκολα παιδικά χρόνια

Όσον αφορά την οικονομική του κατάσταση, ο Ραφίνια διευκρινίζει ότι δεν πέρασε ακραία πείνα, αφού στο σπίτι υπήρχε φαγητό. Ωστόσο, οι δυσκολίες ήταν μεγάλες. Μεταξύ 12 και 14 ετών, μετά τις προπονήσεις, σταματούσε στον δρόμο και ζητούσε από περαστικούς να του αγοράσουν κάτι να φάει.

«Μερικοί με βοηθούσαν, άλλοι με αποκαλούσαν άστεγο χωρίς περιστροφές. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο παρά να περιμένω το λεωφορείο για να γυρίσω σπίτι και να φάω» θυμάται.

Αυτή η εικόνα, ένα παιδί με ρούχα προπόνησης να ζητά φαγητό στον δρόμο, έγινε από τις πιο χαρακτηριστικές της ιστορίας του. Δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό, αλλά μέρος της καθημερινότητάς του.

Πέρα από τη φτώχεια, υπήρχε και η πίεση του περιβάλλοντος. Ο ίδιος τονίζει ότι οι γονείς του έπαιξαν καθοριστικό ρόλο: «Χάρη σε αυτούς δεν εγκατέλειψα το σχολείο και αγνόησα τις ευκαιρίες να πάρω τον λάθος δρόμο».

Ενώ άλλοι συνομήλικοί του εγκατέλειπαν το σχολείο ή χάνονταν, οι γονείς του τον κράτησαν προσηλωμένο τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στις σπουδές.

Αργότερα, όταν πλέον αγωνιζόταν στην Ευρώπη, τόνισε ότι το να μεγαλώνεις σε μια φαβέλα είναι εξαιρετικά δύσκολο, αλλά και πολύ ικανοποιητικό αν καταφέρεις να ξεφύγεις.

Σήμερα, κάθε βήμα της καριέρας του, από τις ακαδημίες στο Πόρτο Αλέγκρε μέχρι τα μεγάλα ευρωπαϊκά κλαμπ, είναι συνδεδεμένο με αυτές τις αναμνήσεις. Δεν χρησιμοποιεί το παρελθόν του ως «σλόγκαν», αλλά ως υπενθύμιση του από πού ξεκίνησε.

Όταν μιλά για τη γειτονιά του, επανέρχονται πάντα τα ίδια στοιχεία: βία, χαμένοι φίλοι, λίγα χρήματα, μεγάλες διαδρομές με λεωφορείο και ένα παιδί 12-14 ετών που ζητούσε κάτι να φάει στον δρόμο.

Σήμερα, από την κορυφή του ποδοσφαίρου, συνεχίζει να θυμάται αυτές τις ρίζες ως τη βάση του χαρακτήρα του και τον λόγο που, σε αντίθεση με πολλούς άλλους, κατάφερε να ξεφύγει.