«Τρίβει» τα χέρια του ο Ιραόλα: Η τρομερή εκκίνηση των παικτών της Λίβερπουλ στο Μουντιάλ

Μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να... ανοίξει τα σημειωματάριά του και να «τσεκάρει» τους ποδοσφαιριστές που θα έχει στη διάθεσή του την νέα σεζόν έχει ο καινούριος προπονητής της Λίβερπουλ, Αντόνι Ιραόλα.

Το Μουντιάλ έχει ξεκινήσει με ιδανικό τρόπο για τους παίκτες των «κόκκινων» που συμμετέχουν σε αυτό, με τους Φαν Ντάικ, Βιρτς, Ίσακ, Χράφενμπεργκ αλλά και τον... Ντιομαντέ να έχουν τραβήξει πάνω τους τα βλέμματα. Ο τελευταίος μπορεί να μην ανήκει στο δυναμικό των είκοσι φορές πρωταθλητών Αγγλίας, όμως θεωρείται δεδομένο ότι αποτελεί τον νούμερο ένα στόχο για «αντί-Σαλάχ».

Κεφάλαιο Φλόριαν Βιρτς

Ο Ιραόλα ανέλαβε να καθοδηγήσει την Λίβερπουλ μετά την απόλυση του Άρνε Σλοτ και μαζί ανέλαβε και το... βαρύ φορτίο της αξιοποίησης των πανάκριβων μεταγραφών που έκανε την περσινή σεζόν η ομάδα, αλλά και του «rebuild» μετά από μία κάκιστη σεζόν για τους «κόκκινους. Η περίπτωση του Φλόριαν Βιρτς είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική. Ο Γερμανός πήγε στη Λίβερπουλ με τεράστιο βάρος στις πλάτες, μετά τη μεταγραφή των 116 εκατομμυρίων λιρών από τη Λεβερκούζεν, όμως στην πρώτη του σεζόν δεν δικαίωσε τις προσδοκίες, έχοντας μόνο ορισμένες... εκλάμψεις. Με την εθνική Γερμανίας όμως στο Μουντιάλ απέναντι στο Κουρασάο (σίγουρα υποδεέστερος αντίπαλος από αυτούς που αντιμετωπίζει στην Premier League) έδειξε ξανά κάτι από τον παίκτη που είχε θαμπώσει την Ευρώπη. Αγωνίστηκε από τα αριστερά, κινήθηκε με ελευθερία, δημιούργησε το πρώτο γκολ και θύμισε πως όταν βρει χώρο και ρόλο, μπορεί να γίνει καθοριστικός.

Για τον Ιραόλα, αυτό είναι ένα από τα βασικά ζητήματα. Να βρει πού και πώς μπορεί να «ταιριάξει» και να αξιοποιήσει τον Βιρτς χωρίς να τον στριμώξει σε ρόλους που δεν του ταιριάζουν. Η εικόνα του με τη φανέλα της εθνικής Γερμανίας έδειξε πως το πρόβλημα δεν είναι η ποιότητα. Είναι το περιβάλλον, η θέση και η αυτοπεποίθηση.

Οι «σταθερές» και η... παραφωνία

Στο Ολλανδία - Ιαπωνία, ο Ισπανός τεχνικός πήρε ανάμεικτα μηνύματα από την «κόκκινη» ολλανδική τριάδα. Ο Βίρτζιλ Φαν Ντάικ, ακόμη κι αν πλησιάζει τα 35, παραμένει σημείο αναφοράς. Σκόραρε, κράτησε όρθια την άμυνα σε δύσκολες στιγμές και θύμισε πως πάνω του μπορεί να χτιστεί ακόμη ένα κομμάτι της νέας Λίβερπουλ. Ο Ράιαν Γκράβενμπερχ ήταν εξαιρετικός, οργάνωσε μαεστρικά την μεσαία γραμμή και θύμισε τον παίκτη της περσινής και της προπέρσινης σεζόν στην Λίβερπουλ. Στο ματς με την Ιαπωνία είχε δύο ασίστ και μια πολύ ώριμη εικόνα στον χώρο του κέντρου.

Αντίθετα, ο Κόντι Χάκπο δεν κατάφερε να ξεφύγει από τη μετριότητα που τον ακολούθησε και στην περσινή σεζόν. Προβλέψιμος στις κινήσεις του, χωρίς πολλές βοήθειες από την αριστερή πλευρά, δεν μπόρεσε να βάλει δύσκολα στην άμυνα της Ιαπωνίας. Είναι ακόμη ένας παίκτης που ο Ιραόλα θα πρέπει να... ξαναβάλει στις σωστές ράγες, αν και υπάρχει έντονη φημολογία ότι η νέα σεζόν δεν θα βρει τον Ολλανδό εξτρέμ στο «Anfield»

Ο «δυναμίτης» Ντιομαντέ

Την ίδια ώρα, ο Γιαν Ντιομαντέ έστειλε το δικό του μήνυμα από το παιχνίδι της Ακτής Ελεφαντοστού με το Εκουαδόρ. Ο 19χρονος εξτρέμ της Λειψίας, που βρίσκεται ήδη στα ραντάρ μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων (και κυρίως της Λίβερπουλ) έδειξε γιατί θεωρείται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πρότζεκτ της αγοράς. Έπαιξε και στις δύο πλευρές, δημιούργησε πέντε ευκαιρίες, πήγε στο ένας εναντίον ενός με θάρρος και έβγαλε την έκρηξη που αναζητά κάθε ομάδα από έναν σύγχρονο ακραίο.

Δεν είναι ακόμη αυτό που λέμε «έτοιμος παίκτης». Και πώς θα μπορούσε να είναι άλλωστε στα 19 του. Κάνει ορισμένες φορές βιαστικές κινήσεις, έχει λάθος επιλογές, έχει την αφέλεια της ηλικίας του. Όμως έχει και κάτι που δεν διδάσκεται εύκολα: ένστικτο, ταχύτητα και διάθεση να επιτεθεί. Για μια Λίβερπουλ που ψάχνει τον τρόπο να καλύψει το κενό του Μοχάμεντ Σαλάχ, τέτοιες περιπτώσεις δεν περνούν απαρατήρητες.

Η χρονιά του Ίσακ

Το πιο ενθαρρυντικό μήνυμα, πάντως, ήρθε από τον Αλεξάντερ Ίσακ. Η περσινή του σεζόν στη Λίβερπουλ ήταν καταστροφή και... χάθηκε μέσα σε τραυματισμούς, έλλειψη ρυθμού και μόλις τέσσερα γκολ σε 22 συμμετοχές. Με τη Σουηδία, όμως, απέναντι στην Τυνησία, έμοιαζε ξανά με τον φορ που μπορεί να αλλάξει την εικόνα της επίθεσης μιας ομάδας και να πρωταγωνιστήσει. Σκόραρε, δημιούργησε, πίεσε, έκλεψε μπάλα και συνεργάστηκε ιδανικά με τον Βίκτορ Γκιόκερες.

Ο Ίσακ φαίνεται πως επέστρεψε, είναι υγιής, δυνατός και κυρίως ξανά σίγουρος για τον εαυτό του. Κι αυτό για τον Ιραόλα ίσως αξίζει περισσότερο από κάθε τακτική σημείωση. Γιατί η νέα Λίβερπουλ δεν χρειάζεται μόνο μεταγραφές. Χρειάζεται να ξαναβρεί παίκτες που ήδη έχει. Αν ο Βιρτς ελευθερωθεί, ο Ίσακ μείνει υγιής και βρει ρυθμό, ο Γκράβενμπερχ σταθεροποιηθεί και ο Χάκπο ξαναβρεί ένταση, τότε ο Ιραόλα θα έχει ήδη μια βάση πάνω στην οποία μπορεί να χτίσει.

Το Μουντιάλ μέχρι στιγμής... δείχνει τον δρόμο στον Ιραόλα και τον κάνει να «τρίβει» τα χέρια του από ικανοποίηση.