Τους πήρε από κάτω…

Τον κανονικό ΠΑΟΚ έχουμε να τον δούμε περίπου τρεις μήνες. Σε αυτό το διάστημα, κάποιες φορές είδαμε κάτι που του έμοιαζε, κάποιες άλλες είδαμε ίσως κάτι πιο κοντινό, κάποιες άλλες μια ομάδα που δεν του «έφερνε» καν στην όψη.

Μέσα σε αυτό το διάστημα βέβαια, από την αρχή του 2026, προέκυψαν στην πορεία και άλλα χίλια προβλήματα. Αθλητικά και μη αθλητικά. Ποδοσφαιρικά και μη ποδοσφαιρικά. Αγωνιστικά και μη αγωνιστικά. Ανθρώπινα και απάνθρωπα. Απανωτά λογής-λογής χτυπήματα που δεν άφησαν σε ησυχία τον οργανισμό, και κατ’ επέκταση την ομάδα.

Αυτό που φαίνεται μέχρι στιγμής ότι δεν μπορεί να ανταπεξέλθει, δεν μπορεί να τα διαχειριστεί. Τον έχει πάρει από κάτω. Πρώτα πνευματικά και μετά σωματικά. Το έργο ήταν έτσι κι αλλιώς δύσκολο. Υπερβολική ανηφόρα, κακοτράχαλη ανάβαση χωρίς διαθέσιμα καταφύγια.

Στη Νέα Φιλαδέλφεια, ο ΠΑΟΚ παρουσιάστηκε ίσως πιο αγνώριστος από κάθε άλλη φορά. Κυρίως γιατί δεν ήταν απλά ένα παιχνίδι. Ήταν ένας τελικός. «Τους τελικούς δεν τους παίζεις, τους κερδίζεις» όπως λένε. Όμως ο ΠΑΟΚ εφάρμοσε μόνο το πρώτο σκέλος. Δεν τον έπαιξε καν…

Η ομάδα του Ραζβάν Λουτσέσκου φάνηκε ξανά βαθιά επηρεασμένη από γεγονότα και καταστάσεις που δεν οφείλονται στην ίδια, αλλά επίσης και καθόλου αντάξια της περίστασης και του διακυβεύματος ενός τέτοιου ντέρμπι.

Παρασύρθηκε εύκολα από τον αγωνιστικό ρυθμό που έχει η ΑΕΚ από τα συνεχή παιχνίδια, είχε πολλά εύκολα και αβίαστα λάθη, έβγαινε χαμένη σε κάθε μάχη για την μπάλα. Όχι απλά δυσκολεύτηκε στις συνεργασίες και τους συνδυασμούς, αλλά υπήρχαν φορές που δεν είχε ούτε τη στοιχειώδη συνεννόηση μεταξύ των παικτών.

Ακόμα και η μίνιμουμ προϋπόθεση μιας τέτοιας καθοριστικής αναμέτρησης, η αποφασιστικότητα, έλειψε σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του 90λεπτου.

Οι γηπεδούχοι εφάρμοσαν το πλάνο «Βαγιεκάνο» και το ακολούθησαν πιστά από την αρχή μέχρι το τέλος, με τον ΠΑΟΚ να μένει θεατής. Ούτε οι αλλαγές βοήθησαν, ούτε ποδοσφαιριστές που κάποια στιγμή θα έπρεπε να βάλουν ένα λιθαράκι υποστήριξης στη φετινή σεζόν.

Ο Λόβρεν σκουριασμένος και βαρύς, ο Σάντσες επηρεασμένος από την κίτρινη κάρτα στο 4’, ο Κεντζιόρα από το αυτογκόλ στο 36’, ο Ντέλιας καλά κλεισμένος από δυο και τρεις αντιπάλους, ο Τάισον χαμένος στη γραμμή, ο Γερεμέγεφ σχεδόν αόρατος.

Με τους Ζίβκοβιτς και Κένι να είναι εμφανώς ανέτοιμοι, ο Λουτσέσκου πόνταρε ξανά στο άλογο που λέγεται Καμαρά, για να τον δει να παρακολουθεί με τα μάτια τον Κοϊτά να μπαίνει στην περιοχή και να σκοράρει το 2-0 που ήταν και το τελειωτικό χτύπημα.

Το κακό για τον ΠΑΟΚ δεν είναι ότι σπατάλησε τις τελευταίες του πιθανότητες για την κατάκτηση του φετινού τίτλου. Είναι ότι δεν το πάλεψε καν απόψε.

Το θέμα όμως είναι ότι η σεζόν δεν τελειώνει εδώ. Υπάρχει ένας κανονικός τελικός και ένα τρόπαιο που περιμένει στον Βόλο, υπάρχει μία δεύτερη θέση που οδηγεί σε προκριματικά Champions League. Αν ο ΠΑΟΚ θυμίσει ξανά ΠΑΟΚ, μπορεί να κάνει τα πάντα. Αρκεί να σηκώσει το κεφάλι...