Το πλέον «εφιαλτικό» για τον Παναθηναϊκό είναι πως άνοιξε η «ψαλίδα» με όλο τον ανταγωνισμό
Ήταν 4 Μαΐου 2025, όταν ο Παναθηναϊκός έφευγε με το διπλό απ’ τη Νέα Φιλαδέλφεια -νικώντας 2-1 την ΑΕΚ- σε μία απ’ τις τελευταίες μεγάλες «παραστάσεις» του Αζεντίν Ουναΐ με την «πράσινη» φανέλα και διασφάλιζε τη δεύτερη θέση μέσα απ’ τα playoffs και την έξοδό του στα προκριματικά του Champions League.
Μέσα σ’ ένα κλίμα... ήπιας ευφορίας των «πράσινων» εκείνο το βράδυ, για την επίτευξη του μίνιμουμ του στόχου σε άλλη μία χρονιά γεμάτη από «σκωτσέζικα ντους», θυμάμαι πως είχα γράψει από ετούτη εδώ τη γωνιά πως ο Παναθηναϊκός δεν θα πρέπει να νιώθει και πολύ... επαναπαυμένος πως «πέτυχε» κάτι πολύ σημαντικό και πως ο πρώτος στόχος του για την επόμενη χρονιά (αυτή δηλαδή που «τρέχουμε»), θα έπρεπε να είναι το πώς θα μπορέσει να μικρύνει την απόσταση που τον χώριζε με τον περσινό πρωταθλητή Ολυμπιακό.
Δυστυχώς για όλο τον οργανισμό του Παναθηναϊκού, ακριβώς 9 μήνες μετά, το πλέον «εφιαλτικό» είναι πως η «ψαλίδα» έχει «ανοίξει» πλέον όχι μόνο με τον «αιώνιο» αντίπαλό του, αλλά με όλο τον ανταγωνισμό του. Κι αυτή είναι η πιο σκληρή διαπίστωση για μία ομάδα η οποία τα έχει κάνει... θάλασσα με ένα σωρό «μικρομεσαίους» στο πρωτάθλημα και την ίδια ώρα έχει μετρήσει δύο ήττες απ’ την ΑΕΚ (τη δεύτερη με συντριβή), άλλη μία απ’ τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα με κάτω τα... χέρια, πριν το νέο «στραπάτσο» στον πρώτο ημιτελικό της Λεωφόρου.
Μία ομάδα η οποία θεωρητικά θα έπρεπε να μπει με το... μαχαίρι στα δόντια, δέχθηκε τρεις τελικές απ’ τον ΠΑΟΚ στο πρώτο δεκάλεπτο! Εμφανίζοντας για ακόμη μία φορά ανεπάρκεια σε χαρακτήρα και προσωπικότητα. Απέναντι σε έναν ΠΑΟΚ που δεν είχε διαθέσιμο τον καλύτερο Έλληνα ποδοσφαιριστή, Γιάννη Κωνσταντέλια, ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε τόσο «αναιμικός» και «αδύναμος» στο γήπεδο, που έμοιαζε σαν να... χτυπάει διαρκώς σε «τοίχο».
Καμία σύνδεση, καμία συνοχή, χαμένες όλες οι δεύτερες μπάλες και πολλά «φθηνά» λάθη, που έφερναν διαρκώς τον καλοκουρδισμένο -και με τον ίδιο (πολύ καλό) προπονητή εδώ και 5 χρόνια- σε θέση απειλής. Κι αν δεν ήταν κι ο Αλμπάν Λαφόν να σώσει 2-3 φάσεις «φωτιά» στο πρώτο ημίχρονο, ο ΠΑΟΚ θα είχε πάρει προβάδισμα απ’ το πρώτο μέρος.
Η προσέγγιση στο β’ ημίχρονο
Στο δεύτερο ημίχρονο η ιδέα του Ράφα Μπενίτεθ να βάλει δεύτερο επιθετικό τον Σφιντέρσκι δίπλα στον Τεττέη για να πάρει τις δεύτερες μπάλες ψηλά, κράτησαν λίγο πιο πίσω 1-2 παίκτες του δικεφάλου του Βορρά που είχαν πάρει πολλά μέτρα στο πρώτο μέρος.
Αλλά ακόμη κι εκεί που φαινόταν να «ισορροπεί» κάπως ο Παναθηναϊκός τα δεδομένα του αγώνα κι ο ΠΑΟΚ είχε αρχίσει να χάνει δυνάμεις, ήρθε ΑΛΛΗ ΜΙΑ «ΓΚΕΛΑ», αυτή τη φορά απ’ τον Καλάμπρια, σε μία εντελώς ακίνδυνη φάση για να αποτελειώσει ψυχολογικά και πνευματικά τους «πράσινους». Ο Γιακουμάκης δεν αρνήθηκε το... δώρο του Ιταλού, ο ΠΑΟΚ πήρε το προβάδισμα που άξιζε βάσει της συνολικής εικόνας αγώνα κι ο Παναθηναϊκός «βυθίστηκε» κι άλλο στην ανεπάρκειά του.
Μικρή «φωτεινή» εξαίρεση ο Ανδρέας Τεττέη που συνέχισε να το παλεύει σχεδόν μόνος του κι έχασε μία μεγάλη ευκαιρία στο 72’ με την κεφαλιά που οδήγησε στην απόκρουση του αγώνα απ’ τον Τσιφτσή. Με τους περισσότερους να μένουν στο φινάλε με την απορία ποια ακριβώς ήταν η χρησιμότητα της επιλογής απ’ τον Μπενίτεθ του Κάτρη ως αμυντικού χαφ στο τελευταίο 25λεπτο του αγώνα, σε μία «αλχημεία» που δεν προσέφερε το παραμικρό ως «ιδέα» στο γήπεδο. Κι εννοείται πως δεν φταίει ο «μικρός», για να μην παρεξηγηθώ...
Δύο μάλλον θλιβερές διαπιστώσεις
Για φινάλε δύο ακόμη θλιβερές διαπιστώσεις: Πρώτον, εδώ και τρεις μήνες γνωρίζουν και τα... νεογέννητα πως ο Παναθηναϊκός έχει μία πολύ μεγάλη «τρύπα» στον άξονα, η οποία τις τελευταίες δύο εβδομάδες έγινε ακόμη μεγαλύτερη μετά τον τραυματισμό του Πέδρο Τσιριβέγια. Και μία μέρα πριν την προθεσμία για τις τρεις αλλαγές στην ευρωπαϊκή λίστα και δύο πριν το κλείσιμο του χειμερινού «παραθύρου» ο Παναθηναϊκός ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ακόμα παίκτη για το «6» (που θα μπορεί να καλύψει και το «8»). Αδικαιολόγητο είναι μάλλον μία... ήπια λέξη για τον χαρακτηρισμό της κατάστασης.
Δεύτερον, ο διαιτητής Άγγελος Ευαγγέλου ήταν τυχερός διότι δεν του έκατσε κάποια πολύ «δύσκολη» φάση και τον βοήθησε σ’ αυτό ο τρόπος με τον οποίο έπαιξε συνολικά ο Παναθηναϊκός.
Αλλά επιβεβαίωσε πως είναι ένας διαιτητής που ξέρει πάντα πώς να προκαλεί εκνευρισμό αφήνοντας ντούκου τον πειθαρχικό έλεγχο και πως να «παίζει» με τα νερά του πιο «δυνατού». Αλλά όπως πάντα, όλοι... βρίσκουν και τα κάνουν.
