Το «ηλεκτροσόκ» που χρειάζεται για να μείνει ζωντανός ο Παναθηναϊκός
Η εικόνα του Παναθηναϊκού «φώναζε» εδώ καιρό... Αγωνιστικά θέματα και σκαμπανεβάσματα στην απόδοση υπήρχαν από το ξεκίνημα της σεζόν, αλλά κάποιες νίκες σε μεγάλα παιχνίδια έδειχναν πως το υλικό και οι δυνατότητες υπάρχουν. Μετά την ήττα στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, όμως, το πρόβλημα άρχισε να γίνεται... άλυτο. Η μία κακή εμφάνιση διαδέχεται την άλλη και η κομβική απουσία του Κέντρικ Ναν δεν μπορεί πλέον να αποτελεί δικαιολογία για όλα τα ματς που δίνει το Τριφύλλι σε Ευρώπη και Ελλάδα.
Γιατί αυτό το κάκιστο θέαμα που βλέπουμε δεν αλλάζει ούτε σε αγώνες κόντρα σε σαφώς υποδεέστερες ομάδες. Η ήττα από τον Άρη ήταν σοκαριστική, αλλά ακόμα πιο σοκαριστική είναι η εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα του Εργκίν Αταμάν.
Θα μπορούσε να κερδίσει στη Θεσσαλονίκη. Όπως κέρδισε στη Λυών κόντρα στη Βιλερμπάν με τη ψυχή στο στόμα. Αλλά μια νίκη δεν θα άλλαζε την πραγματικότητα: αυτός ο Παναθηναϊκός δεν βλέπεται. Ένας Παναθηναϊκός με το μεγαλύτερο μπάτζετ της ιστορίας του είναι αδιανόητο να παίζει αυτό το μπάσκετ.
Ήταν θέμα χρόνου...
Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους κανενός ανθρώπου που αγαπά την ομάδα. Και πάνω από όλους του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Του ανθρώπου που έκανε τα πάντα για να δει ξανά τον Παναθηναϊκό στην κορυφή της Ευρώπης. Μέσα στο σπίτι του, μάλιστα. Έδωσε τα πάντα στον Εργκίν Αταμάν, του πήρε όποιον παίκτη ζήτησε, κράτησε όποιον παίκτη ήθελε κι έδιωξε όποιον δεν ήθελε. Κι αντί να βλέπει αυτή την υπερομάδα να παίζει απολαυστικό μπάσκετ, την βλέπει να αγγομαχεί να κερδίσει το Μαρούσι και την Καρδίτσα και χάνει από τον Άρη. Το ξέσπασμα ήταν θέμα χρόνου να έρθει...
Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει άλλωστε... Ο Παναθηναϊκός δεν έχει άλλα περιθώρια. Δεν μπορεί να παρουσιάζει αυτή την εικόνα. Ο χρόνος πιέζει, κάθε ματς πλέον μετράει διπλά στην EuroLeague (ενώ μέσα στον Φεβρουάριο κρίνεται και ο τίτλος του Κυπέλλου). Ο στόχος -έστω- της εξάδας κάθε άλλο παρά αυτονόητος μοιάζει με το πρόγραμμα που ακολουθεί. Είναι αναγκαία η βελτίωση ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ για να μείνουν ζωντανοί οι «πράσινοι».
Γι' αυτό και το «ηλεκτροσόκ» που επιχείρησε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος με αυτό το δημόσιο ξέσπασμα ήταν στα δικά μου μάτια κάτι παραπάνω από αναγκαίο.
Ανησυχητικό παράδοξο...
Και δεν ξέρω αν είναι το μόνο που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός για να αλλάξει τα πράγματα... Διότι, δυστυχώς, ο Εργκίν Αταμάν, ο άνθρωπος που οδήγησε τους «πράσινους» στο 7ο αστέρι, δεν έχει καταφέρει να αποδείξει μέχρι τώρα στη σεζόν πως μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα. Η εικόνα και το μπάσκετ που παρουσιάζει η ομάδα του είναι αντιστρόφως ανάλογη της ποιότητας του υλικού που έχει στα χέρια του. Και κυρίως δεν έχει καταφέρει να πείσει τους παίκτες του για το πλάνο του.
Δεν ξέρω αν αυτό που έγινε στα τελευταία 4 λεπτά της αναμέτρησης με τον Άρη είναι χαρακτηριστικό, αλλά είναι παράδοξο και σίγουρα ανησυχητικό για μια ομάδα. Με την αποβολή του Τούρκου προπονητή το Τριφύλλι βρέθηκε πίσω στο σκορ με 82-66. Από εκείνο το σημείο και μετά, όχι μόνο δεν παραδόθηκε πλήρως, αλλά οι παίκτες των «πράσινων» ήταν λες και πάτησαν κάποιο... κουμπί. Το μάτι τους γυάλιζε για την επιστροφή από το -16...
Το σίγουρο είναι πως ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε μια κομβική στιγμή μέσα στη σεζόν και η διοίκησή του πρέπει να βρει την καλύτερη λύση για να μη χαθεί οριστικά μια χρονιά που ξεκίνησε με πολλά όνειρα...
ΥΓ. Δεν αναφέρθηκα καθόλου στο κομμάτι διαιτησία, παρότι οι αποφάσεις της τριάδας και κυρίως του Πιτσίλκα ήταν τραγελαφικές. Γιατί σε ένα ματς κόντρα στον Άρη, ο Παναθηναϊκός με το μπάτζετ των 40 εκατομμυρίων ευρώ δεν μπορεί να το έχει ως δικαιολογία. Είναι, όμως, ένα ζήτημα που επίσης οφείλει να λύσει, γιατί πέρυσι του στέρησε τον τίτλο του πρωταθλητή.
