Τι είναι το Τag Up που γονάτισε τον Παναθηναϊκό κόντρα στη Βαλένθια…

Παρά τη θριαμβευτική νίκη του κόντρα στην Μπαρτσελόνα, δεν μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε μία ομάδα χωρίς σοβαρά, εγγενή, προβλήματα. Τα ορατά δείγματα βελτίωσης σε συγκεκριμένα παιχνίδια, δεν συνεπάγονται, ολοκληρωτική ίαση, και πως ο δρόμος είναι πολύ μακρύς ακόμα. 

Αρχές!

Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Και τακτική προσέγγιση. 

Που ακόμα κι αν τεθούν, απαιτούν αρκετό χρόνο για να υιοθετηθούν. 

Το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός έχει σοβαρές αδυναμίες στην αντιμετώπιση heavy pick n roll ομάδων είναι γνωστό. Δύσκολα θα αλλάξει. 

Το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός, χωρίς τον Γκραντ, είναι πολύ ευάλωτος σε καταστάσεις empty corner pick n’ roll (το είχαμε εξηγήσει σε προηγούμενο σημείωμα), είναι επίσης καταγεγραμμένο στη συλλογική συνείδηση. 

Το γεγονός όμως, ότι ο Παναθηναϊκός πάτησε το παρκέ της διαστημικής Roig Arena, εμφανώς απροετοίμαστος να αντιμετωπίσει μία ομάδα που έχει γίνει case study στη φετινή Ευρωλίγκα, δεν μπορεί να μακιγιαριστεί από καμία δικαιολογία. 

Ομολογουμένως, οι πράσινοι ήταν και άτυχοι. Διότι αυτό, το συγκεκριμένο, ματς, έτυχε να συμπέσει σε μία διαβολοβδομάδα και μάλιστα ως το δεύτερο της σειράς, ούτε καν το πρώτο. Άρα, ο χρόνος προετοιμασίας για το, ίσως, πιο απαιτητικό τακτικά παιχνίδι της σεζόν, ήταν πενιχρός. 

Δικαιολογία μεν, αλλά όχι τόσο ισχυρή για να εξηγήσει την πλήρη αιχμαλωσία, ειδικά του πρώτου ημιχρόνου. 

Το Low Post του Χέιζ Ντέιβις που απορροφήθηκε πιο εύκολα από ποτέ

Ο κόουτς Εγκιν Αταμαν είχε κάποιες ιδέες, τις οποίες εφάρμοσε κυρίως στο δεύτερο μέρος, αλλά η εκτέλεση δεν τον δικαίωσε.

Μετά το …απελπιστικό πρώτο μέρος, επιχείρησε να βάλει ένα φρένο στον ξέφρενο ρυθμό, μέσω του Low Post παιχνιδιού (Χέις Ντέιβις), αλλά ακόμα κι αυτή η επιλογή δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ισως για πρώτη φορά από την ημέρα που ο Αμερικάνος κατέφθασε στην Ελλάδα, μία άμυνα, χωρίς ντουμπλαρίσματα, κατάφερε να ”στραγγαλίσει” τόσο πολύ τη δράση του από το low post. Χωρίς βοήθειες και rotation. Ένας εναντίον ενός. Δεν βρήκε εκτέλεση (πολλές φορές αναγκάστηκε να κάνει 2-3 προσποιήσεις μπας και βρει έστω μία χαραμάδα ματιάς προς το καλάθι από την καρδιά της ρακέτας, χωρίς επιτυχία αφού …δεν τσίμπαγε κανείς), δε βρήκε δημιουργία, η μπάλα κυκλοφορούσε αργά και τα σουτ εν τελει δεν έβρισκαν στόχο. Δράσεις από μέσα προς τα έξω δεν υπήρχαν. Μία ομάδα που ξέρει να βάζει τουρμπίνες, όταν κερδίζει τόση ενέργεια και αυτοπεποίθηση από την άμυνά της, θα γονατίσει τον αντίπαλο. 

Η ανετοιμότητα και οι επιθέσεις στα 8-9 δευτερόλεπτα

Ο Παναθηναϊκός, ήταν εντελώς ανέτοιμος. Δεν περιόρισε ποτέ το τέμπο των γηπεδούχων, που έκαναν επιθέσεις σχεδόν πάντα κάτω από 8-9 δευτερόλεπτα. Έπαιζαν δηλαδή το μπάσκετ που έχουν αναγάγει σε επιστήμη και αυτό που τους προσφέρει οξυγόνο. Σούταραν βέβαια και με συγκλονιστικά ποσοστά, αλλά όταν μία τακτική στηρίζεται στην …αστοχία παικτών, που ξέρουν καλύτερα από τον καθένα, να σουτάρουν, είναι σαν να χορεύεις τον χορό της βροχής μπας και πέσει καμία στάλα. 

Ο Παναθηναϊκός, χρησιμοποίησε άμυνα με αλλαγές στο δεύτερο ημίχρονο για να σταματήσει τους Ισπανούς αλλά το προσωρινό φαινόμενο, που έφερε τη διαφορά στους 6 πόντους, είναι εντελώς μάταιο να θεωρηθεί σαν αντίδραση. Ούτε καν τσιρότο σε πληγή που αιμορραγεί ακατάπαυστα. 

Μετά το -6, η διαφορά εκτοξεύθηκε εκ νέου και κατάγραψε τη μεγαλύτερη τιμή της, μετά από λίγες κατοχές… Ποια αντίδραση ακριβώς;

Ο Παναθηναϊκός έχει το προσωπικό να παίξει με αλλαγές, αλλά όταν ο Χουάντσο είναι στο σχήμα, θα αποτελεί πάντατον πιο ευκρινή στόχο. Ο Ισπανός είναι πρότυπο παίκτη στην ομαδική άμυνα, αλλά πάρα πολύ ευάλωτος απέναντι σε χειριστές με γρήγορα πόδια. Άρα, χρειάζεται προστασία. Κι αυτή έρχεται μόνο μέσα από την προπόνηση. 

Λιγότερες κατοχές η Βαλένθια από τον μέσο όρο της

Κι αν πιστέψει κανείς ότι η Βαλένθια έπαιξε την Μεγάλη Πέμπτη το πιο γρήγορο παιχνίδι της, τα στατιστικά θα διαψεύσουν όποιον το ισχυριστεί. Ναι μεν, οι Ισπανοί έτρεχαν ασταμάτητα, με όλα αυτά τα διαφορετικά σχήματα του Πέδρο Μαρτίνεθ να δίνουν ενέσεις αντοχής, ανάπαυσης και αθλητικότητας στην ομάδα του, αλλά το παιχνίδι πήγε σε ρυθμό 72 κατοχών. Με τη Βαλένθια να έχει ένα μέσο όρο 75 κατοχών και τον Παναθηναϊκό 72.9. Οι πράσινοι δηλαδή έριξαν της Βαλένθια ακόμα πιο χαμηλά από τους μέσους όρους της σε επίπεδο τέμπου, έστω κι αν στο πρώτο μέρος, ειδικά με τον Οσμαν στο παρκέ, είχαν επιδοθεί σε αγώνες ταχύτητας με τους αντιπάλους τους: Ποιος θα σκοράρει πιο γρήγορα. 

Άρα, δεν ήταν ο αριθμός των κατοχών το πρόβλημα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο Παναθηναϊκός αμύνθηκε σε αυτές. 

Η τέχνη του Tag Up που γονάτισε τον Παναθηναϊκό

Η Βαλένθια όμως, δεν χτύπησε τον Παναθηναϊκό μόνο με τα pick n roll ή τα μακρινά σουτ, ή τις πολύ γρήγορες επιθέσεις! Χτύπησε και με έναν άλλο αγαπημένο τρόπο, το επιθετικό ριμπάουντ. 

Τα αθλητικά κορμιά, τα μεγέθη και η διάθεση να τρέξει η Βαλένθια για να ανανεώσει κατοχές μετά από άστοχα σουτ, δεν είναι απλοί σπόροι που φυτεύτηκαν σε ένα random χώμα. 

(Και) το επιθετικό ριμπάουντ είναι μία επιστήμη… Μία επιστήμη, που απαιτεί αρχικά σκέψη, εν συνεχεία πλάνο και κατόπιν προπόνηση. 

Όλα αυτά στοιχεία συνοψίζονται σε μία έκφραση: Tag Up!

Για το επιθετικό ριμπάουντ έχουν υπάρχει δεκάδες επιστημονικές μελέτες, τις οποίες δεν έχει νόημα, ούτε χώρο να αναλύσουμε εδώ! 

Οι μελέτες (μπορεί να βρει κανείς στο απέραντο κόσμο του ιστού, έρευνες που έγιναν ακόμα και τη δεκαετία του ’80 ή του 90) καταλήγουν σε διάφορα συμπεράσματα, αλλά υπάρχουν βασικές αρχές: Με βάση τη θέση από την οποία σουτάρει ένας παίκτης, ποια είναι η πιο συχνή κατεύθυνση της μπάλας μετά την πρόσκρουση στη στεφάνη και πόσο μακριά θα ταξιδέψει σε συνδυασμό με την καμπύλη που θα χαράξει. 

Μη σε κουράζω… Τι είναι το Tag Up λοιπόν;

Είναι η κίνηση που κάνουν οι 2, ή οι τρεις παίκτες της Βαλένθια, όταν ένας συμπαίκτης τους εκτελεί. 

Στόχος τους δεν είναι να τρέξουν και να πηδήξουν στο επιθετικό ριμπάουντ. Αυτό που επιδιώκουν είναι πριν ο αμυντικός που θεωρητικά θα κάνει το μπλοκ άουτ βρει ισχυρό κέντρο βάρους, να τον σπρώξουν (χωρίς να υποπέσουν φυσικά σε επιθετικό φάουλ) όσο πιο κοντά γίνεται στο καλάθι. Να τον κάνουν δηλαδή tag στην πλάτη, και η μπάλα μετά το άστοχο, με την καμπύλη πυ θα διαγράψει να περάσει πάνω από τον αμυντικό. 

Ελάχιστα, πολύ ελάχιστα άστοχα, πέφτουν ακριβώς κάτω από το καλάθι. Στα περισσότερα σουτ, η μπάλα κάνει μία καμπύλη και διεκδικείται πιο μακριά. Άρα, όσο πιο κοντά στο καλάθι είναι ο αμυντικός, τόσο πιο πιθανό είναι η μπάλα να περάσει από πάνω του… 

Στις φωτογραφίες που ακολουθούν, είναι εμφανης η προσπάθεια... Την ώρα που ο Πραντίγια εκτελεί, δυο παίκτες (και ο Τόμπσον που είναι κάτω από το καλάθι) αρχίζουν και τρέχουν σημαδεύοντας τον Οσμαν και τον Χέις Ντέιβις

Οσο η μπάλα είναι στον αέρα, όπως βλέπετε στην φωτογραφία που ακολουθεί και οι δύο παίκτες της Βαλένθια έχουν κολλήσει στην πλάτη των παικτών του Παναθηναϊκού, ενώ και ο Τόμπσον έχει τέλεια θέση, μπλοκάροντας (από μπροστά αυτός) τον Κώστα Σλούκα. Φυσικά, η φάση κατέληξε με επιθετικό ριμπάουντ...

Φυσικά οι Ισπανοί δεν το εφάρμοσαν μόνο με τον Παναθηναϊκό. Το κάνουν από την αρχή της σεζόν και κάπως έτσι είναι η 4η καλύτερη ομάδα σε ποσοστό εξασφάλισης των διεκδικούμενων επιθετικών ριμπάουντ (παίρνει το 35.3%). 

Κόντρα στον Παναθηναϊκό, την Μ.Πέμπτη μάζεψαν τα 14 από τα 33 συνολικά ριμπάουντ που διεκδικήθηκαν στη ρακέτα των πράσινων.

Τις περισσότερες φορές, θα δείτε τους παίκτες που δεν είναι οι εκτελεστές να παίρνουν φόρα και όχι να προσπαθούν να περάσουν μπροστά από τον αντίπαλο τους, αλλά να κολλήσουν στην πλάτη του και να τον πιέσουν όσο πιο κοντά γίνεται στο καλάθι…