Τελικά, θέλουμε... Πράσινα Ακρωτήρια στο Μουντιάλ;
Πριν η μπάλα κυλήσει στο χορτάρι, όλοι τους είχαν ξεγραμμένους. Μόνο που το ποδόσφαιρο έχει τον τρόπο να εκθέτει όσους δεν το σέβονται.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Πολύ πριν αρχίσει το Μουντιάλ, η κουβέντα είχε ανοίξει με τον γνώριμο, «καφενειακό» και αρκετά αλαζονικό τρόπο. «Τι νόημα έχει να παίζουν τέτοιες ομάδες;», «θα πέσει το επίπεδο», «θα γεμίσει η διοργάνωση με αδιάφορα παιχνίδια», «θα βλέπουμε πεντάρες και εξάρες, σκορ που δεν τιμούν το τουρνουά». Κάπου εκεί, πριν καν κυλήσει η μπάλα στο χορτάρι, «αντιεμπορικές» κι αντικειμενικά άγνωστες ομάδες, όπως το Πράσινο Ακρωτήρι, είχαν ήδη μπει σε ένα «κουτάκι». Όλος ο κόσμος είχε ήδη «προδιαγεγραμμένη» την πορεία τους.
Μόνο που το ποδόσφαιρο έχει έναν υπέροχο τρόπο να εκθέτει τη βεβαιότητα. Να παίρνει τις προβλέψεις, τα ονόματα, τα μπάτζετ, τις φανέλες, τις αγορές των εκατομμυρίων και να τα αφήνει όλα για λίγο στην άκρη. Γιατί στο γήπεδο δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος στα «χαρτιά». Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη δύναμη του ποδοσφαίρου. Σε άλλα σπορ, όπως για παράδειγμα στο μπάσκετ, πολλές φορές η ανωτερότητα φαίνεται κι αποτυπώνεται με έναν πιο σκληρό και αδιαπραγμάτευτο τρόπο. Ο καλύτερος εύκολα ή δύσκολα, ακόμα και σε κακή μέρα να είναι, θα βρει τον τρόπο να κερδίσει. Στο ποδόσφαιρο, όμως, υπάρχει πάντα χώρος για τον... Δαβίδ. Υπάρχει πάντα μια... σφεντόνα, μια πέτρα, μια στιγμή, μια απόκρουση, ένα τάκλιν, ένας τρόπος να παλέψεις απέναντι στον Γολιάθ!
Το Πράσινο Ακρωτήρι πάλεψε απέναντι στην Ισπανία και πήρε αυτό το πολυσυζητημένο 0-0. Με τον Βοζίνια να κάνει εμφάνιση που θα μείνει για πάντα στην ιστορία, κράτησε όρθια μια ομάδα που για πολλούς ήταν ήδη... καταδικασμένη να «φάει πολλά» πριν καν προλάβει να αγωνιστεί στο Μουντιάλ. Κι όμως, μπροστά σε μία από τις πιο «βαριές» φανέλες του παγκόσμιου στερεώματος, έδειξε πως το ποδόσφαιρο δεν περιορίζεται μόνο στην τεχνική, την κατοχή μπάλας και τα «μεγάλα» ονόματα. Ποδόσφαιρο είναι και η συγκέντρωση. Είναι η αντοχή. Είναι η τακτική προσήλωση και η πειθαρχία. Είναι η ψυχή. Είναι η ανάγκη να αποδείξεις ότι ανήκεις στο υψηλότερο επίπεδο.
Και δεν ήταν μόνο το Πράσινο Ακρωτήρι. Το Κατάρ ήταν αουτσάιντερ όμως πήρε βαθμό απέναντι στην Ελβετία, η Σαουδική Αραβία του Γιώργου Δώνη στάθηκε όρθια απέναντι στην Ουρουγουάη, ενώ το Ιράν με τη Νέα Ζηλανδία, δύο ομάδες που κάποιοι θα χαρακτήριζαν «αντιεμπορικές», μας χάρισαν μία από τις καλύτερες ματσάρες της διοργάνωσης μέχρι στιγμής, σε ένα χορταστικό 2-2. Κι εκεί είναι όλη η ουσία. Το Μουντιάλ δεν είναι μόνο οι υπερδυνάμεις, οι σταρ και τα φαβορί. Είναι και οι ιστορίες που δεν... βρίσκονται στα πρωτοσέλιδα. Εκείνες τις ιστορίες που πολλοί προσπερνούν ξεφυλλίζοντας στην αρχή κάθε μεγάλης διοργάνωσης τα αφιερώματα με τους παίκτες κάθε ομάδας. Ακόμα και το Κουρασάο, που μπορεί να δέχθηκε επτά γκολ από την Γερμανία, όμως πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις για να έχει το δικαίωμα να βρίσκεται στη μεγαλύτερη «σκηνή» του κόσμου.
Αυτό ξεχνάμε πολλές φορές. Ότι το Μουντιάλ δεν είναι ένα λόμπι των ισχυρών. Κι ας επιχειρούν να το κάνουν έτσι. Το Μουντιάλ είναι... Παγκόσμιο. Το Μουντιάλ υπάρχει για να «χωράει» όλο τον κόσμο ή εν προκειμένω 48 χώρες από όλο τον κόσμο. Τις μεγάλες χώρες και τις μικρές. Τους σούπερ σταρ, αλλά και τους «άσημους» παίκτες που ζουν τη μεγαλύτερη στιγμή της ζωής τους. Τους Γολιάθ που κουβαλούν την απαίτηση της νίκης και τους Δαβίδ που μπαίνουν στο γήπεδο γνωρίζοντας πως όλος ο πλανήτης περιμένει να «λυγίσουν». Να γίνουν βορά στις ορέξεις των μεγάλων.
Και όταν δεν λυγίζουν, το ποδόσφαιρο μας θυμίζει γιατί το αγαπήσαμε. Γιατί έχει αυτό το απρόβλεπτο. Το ποδόσφαιρο... μιλιέται σε μια γλώσσα που δεν χρειάζεται μετάφραση. Γιατί όλοι μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει ένας τερματοφύλακας που σηκώνεται με αυτοθυσία μετά από κάθε απόκρουση. Μια άμυνα που πανηγυρίζει ένα τάκλιν σαν να μπήκε γκολ. Ένα πάγκο που ζει κάθε λεπτό με πάθος. Μια μικρή χώρα που για 90 λεπτά κοιτάζει στα μάτια έναν γίγαντα.
Οπότε, τελικά, θέλουμε... Πράσινα Ακρωτήρια στο Μουντιάλ;
Ναι. Τα θέλουμε. Θέλουμε το Κατάρ να παίρνει βαθμό από την Ελβετία. Θέλουμε τη Σαουδική Αραβία να κοντράρει την Ουρουγουάη. Θέλουμε το Ιράν και τη Νέα Ζηλανδία να μας θυμίζουν ότι «αντιεμπορικό» δεν σημαίνει αδιάφορο. Θέλουμε αυτές τις ιστορίες γιατί χωρίς αυτές το Μουντιάλ θα ήταν αποστειρωμένο, φτωχό και προνόμιο των λίγων.
Και το ποδόσφαιρο, ευτυχώς, δεν είναι προνόμιο των λίγων. Το ποδόσφαιρο δεν είναι «φτωχό» όταν χωράει τους «μικρούς». Όταν μας χωράει όλους.
Είναι φτωχό μόνο όταν σταματάμε να πιστεύουμε ότι όλοι όσοι κλωτσάνε μια μπάλα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Δώνης: «Με εξέπληξε το αποτέλεσμα στο Ισπανία - Πράσινο Ακρωτήρι
