Στον πηγαιμό για την Ιθάκη, ο δρόμος δεν ήταν μακρύς…

Πολλοί είναι αυτοί που δε θα καταφέρουν ποτέ να αντιληφθούν τι σημαίνει μια εκδρομή για την αγαπημένη σου ομάδα. Δε θα μπορέσουν να μπουν στην ιδιοσυγκρασία ενός οπαδού, δε θα μπορέσουν νιώσουν την ψυχογραφία μιας διαδικασίας που τηρείται συνήθως ευλαβικά και απολαυστικά. Οι ετοιμασίες, οι φανέλες, τα κασκόλ, τα συνθήματα, ο χαβαλές της διαδρομής. Οι αδαείς με την αθλητική κοσμοθεωρία, θα αναρωτιούνται πάντα προς τι αυτή η ταλαιπωρία, η κούραση, τα έξοδα. Μα αυτό είναι το νόημα…

Κάπως έτσι ξεκίνησε η ασπρόμαυρη παρέα που έμελλε να διαλυθεί βιαίως σε ένα κομμάτι ασφάλτου της Ρουμανίας. Βγήκαν σε έναν ακόμα πηγαιμό για τη δική του Ιθάκη, για μια ποδοσφαιρική αναμέτρηση του δικού τους ΠΑΟΚ. Σημασία θα έχει πάντα το ταξίδι, αρκεί ο δρόμος να είναι μακρύς. Γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Ο δρόμος όμως κόντυνε, κόπηκε απότομα, εξαϋλώθηκε.

Επτά παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά δε θα προλάβουν να βιώσουν άλλο τη σπουδαιότητα των εμπειριών και των αναμνήσεων της διαδρομής. Δε θα φτάσουν ποτέ στον προορισμό. Δε θα χαρούν ούτε θα στεναχωρηθούν άλλο για τον Δικέφαλο. Θα τον πάρουν μαζί τους για να πετάξουν ψηλά, βρίσκοντας εκεί όλα τα υπόλοιπα αδικοχαμένα αετόπουλα.

Γιατί; Το πελώριο ερωτηματικό που πλανάται πάντα πάνω από την πηχτή μαυρίλα. Δεν υπάρχει ποτέ η απάντηση. Δεν έχει εφευρεθεί λόγος που να ηρεμεί τις ψυχές όσων μένουν πίσω. Δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ τρόπος παρηγοριάς για τους χαροκαμένους γονείς. Αυτοί που «πεθαίνουν» την ίδια ακριβώς στιγμή που αφήνουν τα παιδιά τους την τελευταία τους πνοή.

Ο πόνος είναι βαρύς για όλους. Βουβός. Η μεγάλη οικογένεια του ΠΑΟΚ πληρώνει για ακόμα μια φορά το τίμημα των δρόμων. Των χιλιομέτρων που «έκαναν πάλι, για την μαστούρα τους την πιο μεγάλη» γιατί «έτσι έμαθαν από παιδιά». Τα χιλιόμετρα προς την κάθε «Ιθάκη» που προκύπτει στην πορεία της οπαδικής τους ζωής.

Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλο δεν έχει να σε δώσει πια.
Κ.Π. Καβάφης