Στην περίπτωση του Άρη τα χρήματα δεν έφεραν την ευτυχία

Για την πορεία του Άρη στη φετινή Stoiximan Super League ισχύει ένα φοβερό παράδοξο. Αν και το μπάτζετ αυξήθηκε σημαντικά, αυτό δεν συνοδεύτηκε από αντίστοιχη αγωνιστική επιτυχία. Για την ακρίβεια, παρά την αποτυχία στο Conference League και έναν ακόμη πρόωρο ευρωπαϊκό αποκλεισμό και άρα λιγότερα έσοδα, το club δεν έκανε πίσω στις μεταγραφές. Μαζί με τις προσθήκες του Ιανουαρίου ήρθαν πάνω από 22 ποδοσφαιριστές εκτοξεύοντας το αγωνιστικό μπάτζετ κοντά στα 15 εκ ευρώ και την χρηματιστηριακή αξία του ρόστερ στα 33εκ αντίστοιχα. Επενδύθηκαν χρήματα σε μεταγραφές όπως για παράδειγμα του Ράτσιτς και σε αρκετούς ποδοσφαιριστές δόθηκαν συμβόλαια που ξεπερνούν το μισό εκατομμύριο και για κάποιους προσεγγίζουν το ένα εκατομμύριο ευρώ. Μορόν και Φαμπιάνο από τους παλιούς, Ράτσιτς, Πέρεθ, Καντεβέρε, Κουαμέ για παράδειγμα από τους νεοφερμένους.

Η αλήθεια όμως είναι ότι ουδέποτε η ομάδα εισέπραξε στο χορτάρι τα χρήματα που δαπανήθηκαν για αρκετούς πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές. Μετά από ένα δείγμα 26 αγώνων, συν τα έξι ματς Κυπέλλου, έχουμε ένα επαρκές δείγμα για όλους. Ακόμη και το να ψάξεις ποιοι επέπλευσαν από το φετινό αγωνιστικό ναυάγιο, είναι δύσκολο. Ελάχιστοι. Μετρημένοι στα δάχτυλα τους ενός χεριού. Και όχι γιατί… έθελξαν με την απόδοσή τους, αλλά μόνο και μόνο γιατί προσπάθησαν λίγο παραπάνω. Περισσότερες είναι οι απογοητεύσεις και σαφώς λιγότερες οι προσθήκες που ανταποκρίθηκαν.

Οι απογοητεύσεις και ο Αθανασιάδης

Πρώτος και καλύτερος ο Κάρλες Πέρεθ με τη μηδενικά στατιστικά στην επίθεση. Μορουτσάν και Άλβαρο αποτελούν ήδη παρελθόν και δεν λείπουν σε κανέναν ενώ και ο Μόντσου που παραχωρήθηκε δανεικός στη Χουαρέζ, έκανε ένα πολύ μέτριο πρώτο εξάμηνο για τα στάνταρντ του. Καντεβέρε, Γένσεν, Αλφαρέλα, Σούντμπεργκ, Δώνης, Γαλανόπουλος και Μισεχόι, τον περισσότερο καιρό ήταν τραυματίες και έχουν προσφέρει ελάχιστα. Εδώ προφανώς ελέγχονται όσοι έλαβαν την απόφαση να αποκτηθούν γνωρίζοντας το βεβαρυμμένο ιατρικό ιστορικό τους (Ρέγες, Καρυπίδης). Από τους νεοφερμένους που πήραν και αρκετό χρόνο συμμετοχής, στην ουσία μόνο ο Αθανασιάδης παίρνει καλό βαθμό και λίγο οι Ράτσιτς, Τεχέρο και Φατινγκά που τουλάχιστον προσπάθησαν, χωρίς όμως να κάνουν τη διαφορά. Ο Γιαννιώτας με τον Μιχάλη Γρηγορίου άρχισε πάλι να παίρνει χρόνο και ειδικά αυτός καταθέτει και την ψυχή του στο χορτάρι. Ουδείς μπορεί να του κουνήσει το δάχτυλο αφού ούτως ή άλλως η προσθήκη του έγινε, όχι για να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά συμπληρωματικό.
Από τις προσθήκες του Ιανουαρίου Μπουσαίντ και Κουαμέ έχουν παίξει λίγο αλλά είναι φανερό ότι είναι αρκετά πίσω, ο Χόνγκλα τώρα αρχίζει να βρίσκει ρυθμό και ο Γκαρέ έχει ποιότητα και δείχνει σφυγμό.

Το φάντασμα του Μορόν

Από τους παλιούς επίσης κανείς δεν κατάφερε να σηκώσει το βάρος. Ο Λορέν Μορόν δε, μοιάζει φάντασμα των δυο πρώτων χρόνων με μόλις τέσσερα γκολ ενεργητικό. Ο Φαμπιάνο πιο βαρύς, με πρόβλημα σε κοιλιακούς-προσαγωγούς και κλεισμένα πλέον τα 34, χρειάζεται στηρίγματα. Ο Ρόουζ παίζει κατ΄ ανάγκη για να είμαστε ειλικρινείς. Το ίδιο και ο Φρίντεκ. Ο Μεντίλ μονίμως τραυματίας. Ο Ντουντού μπαινοβγαίνει στην αποστολή αλλά δεν είναι αυτός που θα κάνει τη διαφορά.

Εν κατακλείδι παρά το αγωνιστικό extreme makeover και τα ποσά που δαπανήθηκαν, η συνταγή δεν πέτυχε. Το γλυκό δεν έδεσε. Το ρόστερ ακόμη και μετά από 30+ παιχνίδια μοιάζει ανομοιογενές. Χωρίς ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα. Χωρίς συγκεκριμένη φιλοσοφία, εκθέτοντας όσους το σχεδίαζαν επιλέγοντας το συγκριμένο μοντέλο. Ακόμη και αν ο Άρηςκάνει το 6Χ6 στα playoffs, αυτό δεν αλλάζει. Το ακόμη πιο δυσοίωνο είναι ότι δεν αποκλείεται, η αποτυχία του, να οδηγήσει εκ νέου το καλοκαίρι σε εκ βάθρων αναδιάρθρωσή του. Αν όμως οι επιλογές γίνουν μόνο με όρους εντυπωσιασμού και βιογραφικών, απουσία ποδοσφαιρικής λογικής και ρεαλισμού, θα είναι εν τη γενέσει του, θνησιγενές αφού αποδεικνύεται ότι τα χρήματα αν δεν συνοδεύονται από λογική, δεν αρκούν για να οδηγήσουν στη Γη της ποδοσφαιρικής επαγγελίας.