Ο «χασογκόλης» Σάλαχ από «one season wonder» έγινε ο κορυφαίος σκόρερ της Λίβερπουλ στην Premier League

Μετά το περσινό «σίριαλ» της ανανέωσης του συμβολαίου του, αλλά και της απίθανης σεζόν του που σε μεγάλο βαθμό συνετέλεσε στο να αναδειχθεί η Λιβερπουλ πρωταθλήτρια της Premier League, ελάχιστοι θα περίμεναν τη φετινή πτωτική πορεία του Μοχάμεντ Σαλάχ, πόσο μάλλον την απόφασή του να φύγει από τους «κόκκινους» στο τέλος της σεζόν.

Βέβαια, η ανοιχτή διαμάχη που άνοιξε με τον Άρνε Σλοτ, τα υπονοούμενα και τα όσα είπε κατά του Ολλανδού τεχνικού πριν αποχωρήσει για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής τον Δεκέμβριο, προμήνυαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ότι το γυαλί είχε ραγίσει, ότι η περσινή πετυχημένη συνταγή μάλλον είχε... ημερομηνία λήξης. «O σύλλογος με έχει ρίξει... κάτω από το λεωφορείο, οι υποσχέσεις δεν τηρήθηκαν», είχε πει τότε ο Σαλάχ, με την ιδέα της αποχώρησης να έδειχνε ότι τριβελίζει το μυαλό του, μια ιδέα που ωρίμαζε καιρό μέσα του. 

Ήρθε ως «χασογκόλης», φεύγει ως «θρύλος»

Για τον Σαλάχ, η Λίβερπουλ δεν ήταν η πρώτη του εμπειρία στην Αγγλία. Τον Ιανουάριο του 2014 η Τσέλσι εκταμίευσε 16,5 εκατομμύρια ευρώ και έκανε δικό της τον 22χρονο τότε Σαλάχ από την Βασιλεία. Το πέρασμά του από τους «Μπλε» ήταν... αναιμικό, δεν πήρε τις ευκαιρίες που άξιζε ή αν τις πήρε δεν τις αξιοποίησε στο έπακρο, το ταλέντο του δεν αξιολογήθηκε σωστά και εν μία... νυκτί βρέθηκε εκτός «Stamford Bridge». Έφτιαξε βαλίτσες τον χειμώνα του 2015 και βρέθηκε ως δανεικός στην Φλωρεντία για λογαριασμό της Φιορεντίνα. Εκεί, σταδιακά άρχισε να παίρνει λεπτά συμμετοχής, να γίνεται επιδραστικός και ολοκλήρωσε την σεζόν 2014/15 έχοντας 26 συμμετοχές, 9 γκολ και 4 ασίστ. Αυτά τα στατιστικά προσέλκυσαν το ενδιαφέρον της Ρόμα, η οποία τον έκανε δικό της, αρχικά κι εκείνη ως δανεικό από την Τσέλσι και στη συνέχεια το καλοκαίρι του 2016 με κανονική μεταγραφή, πληρώνοντας 15 εκατομμύρια ευρώ στους «Μπλε» του Λονδίνου. 

Το όνειρο του Σαλάχ για καριέρα στην Premier League μπήκε στον... πάγο! Με την ομάδα της «αιώνιας πόλης» ο Αιγύπτιος εξτρέμ πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις, με πολύ «γεμάτα» νούμερα, αλλά και ένα... τρανταχτό πρόβλημα, μιας και χρειάζονταν πολλές τελικές προσπάθειες για να πετύχει γκολ. Είχε φτάσει σε σημείο να χαρακτηριστεί και ως «χασογκόλης» από τον Τύπο της Ιταλίας, αλλά και μερίδα οπαδών της Ρόμα. Συνολικά, με τους τζιαλορόσι απαρίθμησε 83 συμμετοχές, με 34 γκολ και 21 ασίστ, δηλαδή είχε συμμετοχής σε 55 γκολ της ομάδας του σε 83 παιχνίδια, κάτι που σημαίνει ότι είχε συμμετοχή σε γκολ ανά 0,7 παιχνίδια(!).

Από «one season wonder» σε «one in a million player»

Μπορεί να μην αποτελούσε την πιο... λαμπερή κι ελκυστική επιλογή, μπορεί η Λίβερπουλ να είχε τότε στο στόχαστρο τον Τζούλιαν Μπραντ, τον οποίο ο Γιούργκεν Κλοπ (τότε προπονητής της Λίβερπουλ) γνώριζε από την Bundesliga, όμως οι «κόκκινοι» εντέλει κατέληξαν στον Αιγύπτιο, τον οποίο αγόρασαν έναντι 42 εκατομμυρίων ευρώ. Ίσως τα 42 πιο «well spent money» εκατομμύρια που ξόδεψε ποτέ η Λίβερπουλ στην ιστορία της.

Την πρώτη του σεζόν στην Λίβερπουλ (2017/18), εγκλιματίζεται κατευθείαν, σκοράρει στο επίσημο ντεμπούτο του στην Premier League, πετυχαίνει συνολικά 44 γκολ και καταγράφει 16 ασίστ σε 52 συμμετοχές, κατακτάει το «χρυσό παπούτσι» του πρωταθλήματος και δείχνει τις... άγριες διαθέσεις του με το «καλημέρα». Βέβαια, από τον Τύπο, κυρίως στην Αγγλία, υπάρχει ο υπαινιγμός ότι ο Σαλάχ είναι... one season wonder, ένας παίκτης «φωτοβολίδα», ένα παίκτης που έλαμψε για μία σεζόν, έκανε μυθικά πράγματα και τώρα θα... επανέλθει σε «γήινα» στάνταρ. Αλλά δεν συνέβη αυτό.

Τη πρώτη του σεζόν βοηθάει την ομάδα του Μέρσεϊσάιντ να τερματίσει στην πρώτη τετράδα, ενώ έχει τεράστια συμβολή στη πορεία μέχρι τον τελικό του Champions League. Εκεί, οι «κόκκινοι» γνωρίζουν την ήττα με 3-1 από την Ρεάλ Μαδρίτης, με το περίφημο μαρκάρισμα που έμοιαζε με... ελληνορωμαϊκή πάλη του Σέρχιο Ράμος στον Σαλάχ. Ένα μαρκάρισμα που έσπασε την κλείδα του αστέρα της Λίβερπουλ, τον έστειλε «εκτός» τελικού από το πρώτο ημίχρονο, όμως τον «πείσμωσε» για να γυρίσει πιο δυνατός την επόμενη σεζόν. Κι έτσι κι έγινε, με εκείνον και πάλι μπροστάρη η Λίβερπουλ έφτασε στον τελικό του Champions League για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν και τελικά κατέκτησε το βαρύτιμο τρόπαιο, επικρατώντας με 2-0 της Τότεναμ. Ο Σαλάχ είχε ανοίξει το σκορ στο παιχνίδι, δείχνοντας τον δρόμο στους συμπαίκτες του. 

Την επόμενη χρονιά (2019/20), ήταν πρωτεργάτης της «μηχανής» που είχε δημιουργήσει ο Γιούργκεν Κλοπ. Της ομάδας που τερμάτισε με 99 βαθμούς και κατέκτησε «σβηστά» την Premier League. Μια ομάδα που αν δεν είχε... χαλαρώσει προς το τέλος της σεζόν (εν μέσω της πανδημίας COVID-19), μπορεί να έσπαγε όλα τα κοντέρ συγκομιδής.

Βέβαια, η σεζόν που... κουβάλησε στις πλάτες του την Λίβερπουλ, η σεζόν που πιστώνεται ως «δική του», είναι η περσινή. Τα κατορθώματά του στην πορεία της κόκκινης ομάδας του Μερσεϊσάιντ ως την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Premier League την σεζόν 2024/25 ήταν μοναδικά. Πέτυχε 34 γκολ, μοίρασε 23 ασίστ και ήταν ο απόλυτος ηγέτης της Λίβερπουλ με 52 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις. Προφανώς πήρε και το «χρυσό παπούτσι» του αγγλικού πρωταθλήματος, για τρίτη φορά στη καριέρα του. 

Με τα κατορθώματά του έχει καταφέρει να βρεθεί στη τρίτη θέση του πίνακα των σκόρερ όλων των εποχών στην Λίβερπουλ, πίσω μόνο από τους θρύλους, Ιάν Ρας (346) και Ρότζερ Χαντ (285), ενώ επί εποχής Premier League (από το 1992 κι έπειτα), είναι ο πρώτος σκόρερ της Λίβερπουλ, έχοντας πετύχει, ως ώρας, 189 γκολ στο κορυφαία (κατά πολλούς) πρωτάθλημα του πλανήτη. 

«The Egyptian King»

Για τους φίλους της Λίβερπουλ θα είναι πάντα ο «Αιγύπτιος βασιλιάς», αυτός που «τρέχει στα φτερά της επίθεσης», αυτός που συνδέθηκε όσο λίγοι με τον κόσμο της ομάδας. Η νοοτροπία νικητή του Σαλάχ είναι άλλωστε αυτή που τον ξεχωρίζει. Δεν είναι ο πιο χαρισματικός επιθετικός του κόσμου, δεν έχει τη κορυφαία τεχνική που έχουμε δει, ήξερε όμως να κάνει το σημαντικότερο, να βάζει τη μπάλα με συνέπεια στο πλεκτό, ή να κάνει όλες τις «δουλειές» που χρειάζονται για να γίνει αυτό. 

Συνολικά με τη φανέλα της Λίβερπουλ μπορεί να αισθάνεται «γεμάτος». Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (25η Μαρτίου 2026) κι ενώ απομένουν λίγα ακόμα παιχνίδια του με την φανέλα των «reds», ο Σαλάχ έχει συμπληρώσει 435 συμμετοχές με 255 γκολ και 122 ασίστ. Έχει πανηγυρίσει δύο Premier League (έχει χάσει άλλες δύο για έναν βαθμό από την Μάντσεστερ Σίτι...), ένα Champions League (έχει χάσει άλλα δύο σε δύο τελικούς με την Ρεάλ Μαδρίτης...), ένα FA CUP, δύο Carabao Cup, ένα Community Shield, ένα UEFA Super Cup, ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων και πάρα πολλά ατομικά βραβεία.

Μοχάμεντ Σαλάχ, δεν θα περπατήσεις ποτέ μόνος

Ένα από τα χαρακτηριστικά που κάνουν την Λίβερπουλ «ξεχωριστή» στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα, είναι η τάση της να ταυτίζει την ιστορία της με συγκεκριμένα πρόσωπα. Αυτή η ανθρωποκεντρική προσέγγιση, η «λατρεία» των οπαδών προς όσους εκπροσωπούν τον σύλλογο, έχει λειτουργήσει άλλοτε ευεργετικά και άλλοτε καταστροφικά στην ιστορία του ιστορικότερου κλαμπ της Αγγλίας.

Αρχής γενομένης από την ίδρυση του συλλόγου και το πολύ μακρινό 1892, είναι πολύ σπάνιο το γεγονός πως μόλις 22 διαφορετικοί προπονητές έχουν καθίσει στον πάγκο της ομάδας. Στα 133 χρόνια ζωής του συλλόγου, οι αλλαγές προπονητών γίνονται ανά 6 χρόνια μέσο όρο, με οκτώ τεχνικούς να έχουν θητεία για επτά ή περισσότερα χρόνια. Από τους Μπάρκλεϊ και ΜακΚένα που πρωτοκάθισαν στον πάγκο της ομάδας, στον Τομ Γουότσον, τον Μπίλ Σάνκλι, τον Μπομπ Πέισλι, τον Τζο Φάγκαν, τον Κένι Νταλγκλίς, τον Ζεράρ Ουλιέ, τον... δικό μας πλέον Ράφα Μπενίτεθ ως τον Γιούργκεν Κλοπ, οι προπονητές της ομάδας είχαν πάντα την αμέριστη στήριξη, αγάπη και σεβασμό από τους οπαδούς των «reds».

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει προφανώς και με τις εμβληματικές μορφές των ποδοσφαιριστών που έχουν φορέσει την φανέλα με το «liverbird» στο στήθος. Οι σπουδαίο σύλλογοι εξάλλου, εκπροσωπούνται συνήθως από σπουδαίους ποδοσφαιριστές. Τέτοιοι ήταν για την Λίβερπουλ οι Κένι Νταλγκλίς, Στίβεν Τζέραρντ, Τζον Μπαρνς, Ίαν Ρας, Κέβιν Κίγκαν, Φιλ Νιλ, Γκρέιαμ Σούνες, αλλά προφανώς και οι Βίρτζιλ Φαν Ντάικ και Μοχάμεντ Σαλάχ.

Ο Σαλάχ γνωρίζει ότι το «You'll Never Walk Alone» δεν είναι απλώς ένας ύμνος. Είναι φιλοσοφία και στάση ζωής. Οι φίλοι της Λίβερπουλ θα είναι πάντα στο πλάι του, όχι επειδή μεγαλούργησε με τη φανέλα της ομάδας τους (και γι' αυτό φυσικά), αλλά επειδή σεβάστηκε την ιστορία της. Γιατί σε κάθε αγώνα έμπαινε στο γήπεδο κι έδινε την ψυχή του για την ομάδα, έχοντας βεβαίως να «καλύψει» και τις προσωπικές του ματαιοδοξίες, όπως κάθε μεγάλος παίκτης που κουβαλάει τα «εγώ» του. 

Όμως όπως ήδη προλογίσαμε, «όλα τα ωραία, κάποτε τελειώνουν»!