PAOK Bizim – Ο δικός μου ΠΑΟΚ

Το μέγεθος της ιδέας που λέγεται ΠΑΟΚ σκεπάζει κάθε μία από τις στιγμές που μπορεί να καθόρισαν την ιστορία του. Κάθε άνθρωπο, κάθε σημαία, κάθε αγώνα, κάθε μάχη, κάθε τρόπαιο ή κάθε επιτυχία. Όλα αυτά συνθέτουν τη μεγάλη εικόνα, αλλά τίποτα και κανείς δεν είναι πάνω από αυτά τα τέσσερα γράμματα. «Κι αν στη ζωή αλλάξαν όλα, ο ΠΑΟΚ πάνω από όλα».

Ο ΠΑΟΚ όμως δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και η κάθε μικρή προσωπική ιστορία που καταγράφεται, κάθε μικρή εμπειρία που μεταφέρθηκε στόμα με στόμα, κάθε στιγμή περηφάνιας που μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά. Έτσι «έχτισε» τον μύθο του. Έτσι γιγαντώθηκε ο όγκος του λαού του. Έτσι ξεπέρασε τα όρια ενός απλού αθλητικού συλλόγου.

«Κλείσε μέσα σου τον ΠΑΟΚ δια να νοιώσεις κάθε είδους μεγαλείο» όπως ανέγραφε ένα ιστορικό πανό που κυμάτιζε στις κερκίδες του γηπέδου στο Συντριβάνι τη δεκαετία του '50. Ο καθένας νιώθει τον ΠΑΟΚ διαφορετικά. Ο καθένας τον έζησε από διαφορετικό μετερίζι. Σε διαφορετικές εποχές, με διαφορετικές προσλαμβάνουσες.

Ο καθένας έχει τον δικό του ΠΑΟΚ. «Bizim PAOK» όπως λέγεται στα τουρκικά και προέρχεται από τους πρόσφυγες ιδρυτές του υπογραμμίζοντας τους δεσμούς με την «χαμένη πατρίδα» και αναδεικνύοντας την προσφυγική κληρονομιά.

Ο δικός μου ΠΑΟΚ πέρασε από όλα τα κύματα. Γεννήθηκε, δημιουργήθηκε, σφυρηλατήθηκε και καθορίστηκε από βιώματα που έχουν προφανώς προσωπικό υπόβαθρο. Βιώματα που «έγραψαν», βιώματα που απαντούν στην ερώτηση «τι είναι για σένα ο ΠΑΟΚ;»

Πριν από αυτό όμως, το πρώτο ερώτημα είναι «πώς έγινες ΠΑΟΚ;». Η απάντηση δεν διεκδικεί βραβείο πρωτοτυπίας. Με έναν πατέρα που συνέδραμε διοικητικά και έβαλε το δικό του μικρό λιθαράκι στον μεγάλο ΠΑΟΚ της δεκαετίας του '70, ο δρόμος δε γινόταν να οδηγήσει κάπου αλλού. Μέσα από αυτόν προσπάθησα νοερά να αναβιώσω το μεγαλείο της ομάδας του Παντελάκη, του Κούδα και του Σαράφη, τις ιστορικές αδικίες που υπέστη από το τότε αθηνοκεντρικό ποδοσφαιρικό καθεστώς, την τρέλα του «ασπρόμαυρου» λαού. Μαζί με αυτόν έγινε η ρεαλιστική μετάβαση στους πρόποδες μιας πέτρινης περιόδου. Εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '80.

«Τι είναι λοιπόν για σένα ο ΠΑΟΚ;»

Είναι η πρώτη μου παρουσία σε γήπεδο, σε μια ξεχειλισμένη από κόσμο Τούμπα που υποδεχόταν τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή της ιστορίας: Τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Τι καλύτερο να ζητήσεις από μια «βάπτιση»;

Είναι η συγχωρεμένη κυρία Έφη, δίπλα στον Τάσο με την τρομπέτα, εκεί στα επίσημα της Τούμπας, να σχολιάζει, να φωνάζει, να γελάει. Να τη χαζεύω, μικρός και αθώος.

Είναι οι πρώτοι μου ποδοσφαιρικοί ήρωες που παρακολουθούσα από κοντά και άκουγα τον ήχο από τις τάπες τους στο πλακάκι που οδηγούσε στα αποδυτήρια. Ο Μπορμπόκαρος, ο τρελός Λεοντιάδης, ο παικταράς Σκαρτάδος, ο ατσαλένιος Μήτογλου, ο Μάικ Σμολ, ο Μαγκντί.

Είναι περισσότερο το γοερό κλάμα του τελικού της Ναντ, παρά το ξέφρενο γλέντι του τελικού της Γενεύης. Γιατί (και) από αυτά γίνεσαι ΠΑΟΚ. Κι ας έχεις πρωινό ξύπνημα για σχολείο την επόμενη μέρα.

Είναι το χάζι που έκανα μικρός στην ασπρόμαυρη κερκίδα όταν κόχλαζε. Τα ευφάνταστα συνθήματα που σκαρφίζονταν, η ωραία μούρλα που κουβαλούσαν, το πάθος που κυλούσε ανάμεσα στα διαζώματα και έφτανε μέχρι το χορτάρι της Τούμπας.

Είναι το τρίποντο του Στογιάκοβιτς στην εκπνοή στο ΣΕΦ. Δεν έκρινε τίτλο, δε συνδυάστηκε με κάποιο τρόπαιο, δεν έπαιξε ρόλο σχεδόν σε τίποτα πριν ή μετά από αυτό. Ήταν όμως ΠΑΟΚ. Για αυτό μνημονεύεται μέχρι σήμερα.

Είναι το όνειρο με το οποίο μεγάλωσα ως έφηβος. Ο πήχης τότε σε σχέση με το πρωτάθλημα ήταν χαμηλός και δεν άφηνε περιθώρια. Είχα σκηνοθετήσει στο μυαλό μου το τέλειο δικό μου σενάριο. Η κατάκτηση ενός κυπέλλου, ο ΠΑΟΚ να σηκώνει την κούπα μέσα στην Αθήνα, απέναντι σε έναν εκ των τριών μεγάλων του κέντρου. Το 2001, το έργο παίχτηκε ακριβώς μπροστά μου. Ατόφιο. Εγώ στην κερκίδα να παραληρώ.

Είναι ένα αυτόγραφο που πήρα κάποτε από τον Κλιφ Λέβινγκστον. Είναι η ψυχή του Μπάνε Πρέλεβιτς που μας κουβαλούσε όλους.

Είναι τελικά αυτό που έμελλε να συντροφεύσει την επαγγελματική μου καριέρα. Μια ευλογία που ελάχιστοι μπορούν να έχουν. Λίγοι μπορούν να κατανοήσουν. Αρκετοί μπορεί να ζηλέψουν. Με τα στραβά και τα καλά της.

Είναι η πρωτοφανής συσπείρωση και ποδοσφαιρική κ@υλα που έφερε η πρώτη παραγοντική περίοδος του Θόδωρου Ζαγοράκη. Κι ας μην συνοδεύτηκε σχεδόν με τίποτα στην ουσία.

Είναι τα όσα έχει καταφέρει η ομάδα επί εποχής Ιβάν Σαββίδη. Οι αποστομωτικές απαντήσεις που έδωσε ο ΠΑΟΚ εντός γηπέδου σε όσα και όσους βρέθηκαν κόντρα.

Είναι το πρωτάθλημα μέσα στο Χαριλάου. Δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα να είσαι «παρών» εκεί που γράφεται μια τέτοια ιστορία. «Αυτό που ζήσαμε, δε θα το ξαναζήσεις»…

Μερικές μόνο από τις δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες μικρές πινελιές οι οποίες ζωγραφίζουν έναν θεόρατο πίνακα που συνεχίζει να συμπληρώνεται. Έναν πίνακα ζωής με τίτλο “Bizim PAOK”.