Όλοι χάνουν, άλλο είναι το πρόβλημα
Αν υποστηρίξω πως είχα καλό προαίσθημα για την αποστολή του Παναθηναϊκού στο Βελιγράδι κόντρα στην Παρτίζαν θα είναι ψέμα. Τους λόγους, τους είχα εξηγήσει και λίγες ώρες πριν το παιχνίδι της Beogradska Arena.
Πολλά πράγματα στον αθλητισμό έχουν λογική εξήγηση και δεν μπορείς να παραβλέπεις δεδομένα που είναι μπροστά στα μάτια σου. Όπως η δεδομένη καταπόνηση που είχαν τα πιο βασικά «κλειδιά» στο παιχνίδι του Εργκίν Αταμάν, μετά την απουσία του Κέντρικ Ναν.
Γκραντ και Σλούκας έπαιζαν στα... κόκκινα, ειδικά δυο μέρες νωρίτερα απέναντι στη Ρεάλ. Τα 4 ματς σε 7 ημέρες ήθελαν πολύ καλύτερη διαχείριση. Τα τρία που προηγήθηκαν της Παρτίζαν, ωστόσο, κρίθηκαν στις λεπτομέρειες, αφού η απόδοση δεν ήταν καλή και ο Τούρκος προπονητής επέλεξε να τους έχει όσο περισσότερο χρειαζόταν μέσα στο παρκέ.
Δεν ήταν παράλογο, λοιπόν, αυτοί οι δύο παίκτες να μην βγάλουν στο Βελιγράδι την απαιτούμενη ενέργεια. Δεν έπεσε κανείς από τα σύννεφα. Περίμενες, όμως, από κάποιους άλλους παίκτες να βγουν μπροστά. Να αρπάξουν την ευκαιρία και να δώσουν λύσεις. Αυτό δεν έγινε ποτέ. Μόνο ο Σορτς πρόσφερε στο επιθετικό κομμάτι, ο Οσμάν είχε ένα ακόμα κακό παιχνίδι μετά την επιστροφή από τραυματισμό, οι τρεις ψηλοί ήταν εκτός τόπου και χρόνου, ενώ συνολικά η αμυντική προσέγγιση ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Η μπάλα δεν κυκλοφορούσε, κολλούσε στα χέρια, με αποτέλεσμα πολλά λάθη (20 για 11 ασίστ) και αστοχία από κακές επιλογές σουτ.
Απέναντι σε μια Παρτίζαν που έχει κι αυτή απουσίες, αλλά παρουσιάζει σαφώς βελτιωμένη εικόνα με τον Πεναρόγια στον πάγκο της, αυτός ο Παναθηναϊκός δεν είχε την παραμικρή τύχη. Μαλθακός, άδειος, άνευρος και κουρασμένος. Έχασε μεγάλη ευκαιρία για να ανέβει στην πρώτη τετράδα της βαθμολογίας, αφού στη φετινή EuroLeague ΟΛΟΙ ΧΑΝΟΥΝ.
Συνολικά τέσσερις εκπλήξεις σημειώθηκαν το βράδυ της Πέμπτης (5/2), μαζί με αυτήν στο Βελιγράδι. Η Χάποελ γνώρισε 4η σερί ήττα (από τη Βαλένθια), η Μονακό καταρρέει (έχασε και από την Μπάγερν 91-82), ενώ η Ρεάλ δεν τα κατάφερε ούτε στο Ντουμπάι (93-85). Αυτά είναι τα νέα δεδομένα της φετινής απαιτητικής EuroLeague, με τους περισσότερους αγώνες και τις υποχρεώσεις ανά δύο ημέρες. Η διαχείριση παίζει κομβικό ρόλο και ο Εργκίν Αταμάν δεν έχει καταφέρει να βρει τη μυστική συνταγή.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, είναι η εικόνα που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός και το μπάσκετ που παίζει. Ναι, όλα τα παραπάνω που αναλύσαμε αποτελούν υπαρκτές δικαιολογίες (απουσίες, κόπωση), αλλά μέσα στο 2026 μόνιμα αποδίδει κάτω από τις πραγματικές του δυνατότητες. Ένα ρόστερ που θεωρήθηκε από όλους το περασμένο καλοκαίρι ως το πληρέστερο της τελευταίας 15ετίας, έχει φτάσει σε σημείο να αμφισβητείται έντονα.
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος και οι συνεργάτες του επιχείρησαν να πάρουν για μια ακόμα φορά την κατάσταση στα χέρια τους και να ρίξουν τη «βόμβα» της χρονιάς με τον Γκέρσον Γιαμπουσέλε, αλλά η τύχη και οι συγκυρίες τους γύρισαν την πλάτη.
Πλέον, ο Εργκίν Αταμάν καλείται να πάρει μια απόφαση. Θέλει την ενίσχυση του ρόστερ του, έστω και με παίκτη-παίκτες που δεν θα είναι του ίδιου επιπέδου, για να έχει μια ακόμα λύση ή θεωρεί πως με τις επιστροφές του Ναν και -ενδεχομένως- του Λεσόρ θα είναι πλήρης; Είναι κάτι που πρέπει να το ξεκαθαρίσει μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες.
