Οδηγοί ή απλοί επιβάτες; Δύο ιστορίες στον μηχανοκίνητο αθλητισμό που δίνουν την απάντηση
Είναι το όχημα ή ο οδηγός που φέρνει τη νίκη; Οι ιστορίες των θρύλων Βαλεντίνο Ρόσι και Άιρτον Σένα που έρχονται πάντα και μας θυμίζουν την αλήθεια.
Στον κόσμο των μηχανοκίνητων σπορ, υπάρχει μια μόνιμη και έντονη αμφισβήτηση που συνοδεύει κάθε μεγάλη επιτυχία. Ποιος κερδίζει τελικά; Ο οδηγός ή το όχημα;
Η πεποίθηση ότι το όχημα ευθύνεται για το μεγαλύτερο μέρος της νίκης είναι πλέον κυρίαρχη. Πολλοί βλέπουν τους οδηγούς ως απλούς «επιβάτες» σε... πανάκριβα διαστημόπλοια, υποβιβάζοντας το ταλέντο, τα αντανακλαστικά και το θάρρος σε δεύτερη μοίρα. Είναι τελικά ο οδηγός ένας απλός «χειριστής» ή εκείνος κάνει τη διαφορά ανάμεσα στον θρίαμβο και την αποτυχία;
Δύο εμβληματικές στιγμές του μηχανοκίνητου αθλητισμού, μία στους δύο και μία στους τέσσερις τροχούς, έρχονται να διαλύσουν κάθε αμφιβολία και να αποδείξουν ότι ο ανθρώπινος παράγοντας παίζει τεράστιο ρόλο και παραμένει ανίκητος.
Το «μάθημα» του Βαλεντίνο Ρόσι στην αλαζονεία της Honda
Η ιστορία ξεκινά το 2003, όταν ο Βαλεντίνο Ρόσι βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του, έχοντας κατακτήσει τρία συνεχόμενα παγκόσμια πρωταθλήματα με τη Honda. Παρά την απόλυτη κυριαρχία του Ιταλού οδηγού, στους διαδρόμους των κεντρικών της ιαπωνικής εταιρίας άρχισε να καλλιεργείται μια πεποίθηση που έμελλε να αναταράξει τις σχέσεις των δύο πλευρών. «Οποιοσδήποτε μπορεί να κερδίσει με μια Honda», ήταν τα λόγια του Κότζι Νακατζίμα, υψηλόβαθμο στέλεχος της Honda Racing εκείνη την εποχή, που έλεγε πως ο Ρόσι ήταν ήταν απλώς ένας τυχερός επιβάτης πάνω στην τέλεια μηχανή τους, την RC211V.
Ο «Γιατρός», θιγμένος από την αμφισβήτηση της αξίας του, πήρε μια άκρως ριψοκίνδυνη απόφαση για την καριέρα του, που τελικά τον έβγαλε... ασπροπρόσωπο. Εγκατέλειψε την ασφάλεια της τότε κορυφαίας ομάδας για να μετακομίσει στο... αντίπαλο δέος, την Yamaha, η οποία εκείνη την εποχή βρισκόταν σε πλήρη παρακμή, έχοντας να «δει» τίτλο από το 1992.
Το «μάθημα» παραδόθηκε την Κυριακή της 18ης Απριλίου 2004, στο Welkom της Νότιας Αφρικής. Στον πρώτο του κιόλας αγώνα με τη «χειρότερη» YZR-M1, ο Ρόσι δεν κέρδισε απλώς, αλλά ταπείνωσε την Honda σε μια συγκλονιστική μάχη σώμα με σώμα, κερδίζοντας τον μεγάλο του αντίπαλο για μόλις 0,210 δευτερόλεπτα. Η εικόνα του να κάθεται δακρυσμένος δίπλα στο δίκυκλο του μετά τον τερματισμό δεν ήταν μια απλή συγκίνηση, αλλά ήταν η απόλυτη δικαίωση για εκείνον. Είχε αποδείξει σε ολόκληρο τον κόσμο ότι η ψυχή και το ταλέντο του οδηγού είναι αυτά που δίνουν ζωή στο όχημα, μετατρέποντας μια μέτρια μηχανή σε παγκόσμια πρωταθλήτρια.
Μάλιστα με τη νίκη του αυτή, ο Ρόσι έγινε ο πρώτος αναβάτης στην ιστορία του Moto GP που κέρδισε δύο συνεχόμενους αγώνες στην πρώτη κατηγορία με διαφορετικούς κατασκευαστές, ενώ στο τέλος της χρονιάς «σφράγισε» τον θρίαμβό του κατακτώντας το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2004.
Ο «γύρος των θεών» που... ταπείνωσε την τεχνολογία
Το 1993, η Formula 1 είχε χωριστεί στα δύο. Από τη μία η Williams-Renault, ένα μονοθέσιο με ενεργητικές αναρτήσεις, Traction Control, ABS, ημιαυτόματο και πλήρως αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων και άλλα ηλεκτρονικά βοηθήματα που έκανε τους υπόλοιπους να μοιάζουν με ερασιτέχνες, και από την άλλη... όλοι οι υπόλοιποι.
Όλα άλλαξαν την Κυριακή του Πάσχα στο Donington Park, όταν... οι ουρανοί άνοιξαν. Στην εκκίνηση, ο Άιρτον Σένα βρέθηκε στην 5η θέση. Αυτό που ακολούθησε στον υπόλοιπο αγώνα έμεινε στην ιστορία ως ο «Γύρος των Θεών».
Μέσα σε μόλις έναν γύρο, ο Σένα είχε προσπεράσει τέσσερα μονοθέσια, εκ των οποίων τα δύο ήταν... οι ανίκητες Williams. Ενώ οι αντίπαλοί του πάλευαν με τα traction control για να βρουν πρόσφυση στο βρεγμένο οδόστρωμα, ο Σένα χρησιμοποιούσε το ένστικτό και το ταλέντο του. Οδηγούσε σε γραμμές που κανείς άλλος δεν τολμούσε, μετατρέποντας τη βροχή σε μεγάλο παράγοντα που του επέτρεψε να «λάμψει».
Ο Σένα τερμάτισε πρώτος, έχοντας «ρίξει» γύρο σε ολόκληρο το grid εκτός από τον δεύτερο οδηγό, τον οποίο άφησε πίσω του κατά 1 λεπτό και 23 δευτερόλεπτα. Ήταν η απόλυτη απόδειξη ότι η ποιότητα του οδηγού παίζει καθοριστικό ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα.
Που βρίσκεται τελικά η αλήθεια;
Η τεχνολογία στα μηχανοκίνητα σπορ θα συνεχίσει να εξελίσσεται, όσο οι αλγόριθμοι θα γίνονται ακριβέστεροι και τα οχήματα ταχύτερα. Όμως, όσο κι αν η μηχανική τελειότητα φαίνεται να κυριαρχεί, η ιστορία θα επιστρέφει πάντα σε πρόσωπα όπως ο Βαλεντίνο Ρόσι και ο Άιρτον Σένα για να μας θυμίζει την αλήθεια και να μας προσφέρει το κάτι ρομαντικό που ψάχνουμε εμείς οι λάτρεις του αθλητισμού.
Μπορεί το όχημα να ορίζει το όριο της ταχύτητας, αλλά ο οδηγός είναι αυτός που κάνει σχεδόν πάντα τη διαφορά. Η αντοχή στην πίεση, το ταλέντο, το ένστικτο και το θάρρος του αναβάτη παραμένουν τα μόνα «εξαρτήματα» που δεν μπορούν να κατασκευαστούν σε κανένα εργοστάσιο, άρα... η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
