Ο προπονητής από μόνος του δεν φτάνει για τον Άρη

Το Athletiko ανέλυσε χθες όλα τα δεδομένα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στο θέμα του προπονητή στον Άρη εν όψει της νέας σεζόν. Τους υποψήφιους και τα κριτήρια επιλογής. Σήμερα θα το πάμε λίγο παραπέρα αφού η εμπειρία των τελευταίων χρόνων με αποκορύφωμα τη φετινή σεζόν, διδάσκει ότι στην ομάδα της Θεσσαλονίκης δεν αρκεί απλά να καθίσει στην άκρη του πάγκου ένας καλός προπονητής. Αν δεν φτιαχτεί το περιτύλιγμα, αν δεν αλλάξει το περιβάλλον στο οποίο θα λειτουργεί καθημερινά, τα γύρω-γύρω που λέμε, το εγχείρημα εγκυμονεί κινδύνους να αποδειχθεί θνησιγενές. Και να… κάψει τον άνθρωπο που θα επιλεγεί να οδηγήσει τον Άρη της νέας σεζόν.

Άρα πέρα από το ποιος θα είναι ο εκλεκτός που θα επωμιστεί το βάρος, είναι εξόχως σημαντικό- ίσως και περισσότερο εντέλει- να βελτιωθούν και οι συνθήκες στις οποίες θα εργαστεί. Έχοντας κατά την προσωπική μου άποψη και ένα πλεονέκτημα με το οποίο θα ξεκινήσει ο νέος τεχνικός. Την πεποίθηση ότι του χρόνου, ο Άρης πολύ δύσκολα θα πάει χειρότερα από ότι φέτος που τα… έκανε σχεδόν όλα λάθος αλλά και την πολυτέλεια του χρόνου, απόρροια της μη εξόδου στην Ευρώπη και του κινδύνου, ένας πρόωρος αποκλεισμός, όπως συνέβη και το περασμένο καλοκαίρι, να τον φέρει με την πλάτη στον τοίχο με το καλημέρα, όπως έγινε με τον Μαρίνο Ουζουνίδη.

Τι εννοούμαι με τον ευρύ όρο συνθήκες εργασίας θα πει κανείς και δεν θα έχει άδικο. Είναι όλο αυτό που συνθέτει την καθημερινότητα και την λειτουργία ενός ποδοσφαιρικό τμήματος. Για μένα το Α και το Ω. Η δυνατότητα του club να δώσει στον προπονητή τα εχέγγυα ώστε να ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με την προπόνηση, τις εβδομαδιαίες προπονητικές μονάδες, την προετοιμασία, την τακτική και την ανάλυση του εκάστοτε αντίπαλου και όχι με όλα τα άλλα που δεν αφορούν τη δουλειά για την οποία προσλήφθηκε. Με λίγα λόγια να είναι αφοσιωμένος στο έργο του και να κριθεί αποκλειστικά για αυτό και τις επιδόσεις του στο χορτάρι που είναι και ο καθρέπτης. Δυστυχώς στον Άρη, τα τελευταία χρόνια, αυτό δεν θεωρούνταν δεδομένο για τον εκάστοτε προπονητή που αναλωνόταν σε μια σειρά από επιμέρους ζητήματα… χαλώντας το μυαλό του. Άλλοι το άντεξαν λίγο παραπάνω (βλέπε Μάντζιος) κι άλλοι αναγκάστηκαν να φύγουν είτε ακόμη και να συγκρουστούν, επιδιώκοντας από ένα σημείο και έπειτα να εκδιωχθούν ώστε να πάρουν την αποζημίωση.

Καταρχάς ο Άρης χρειάζεται περαιτέρω στελέχωση σε συνεργασία με τον προπονητή. Τα κατάλληλα άτομα σε όλους τους τομείς ώστε να μοιραστεί ο φόρτος εργασίας που τώρα κατανέμεται σε ελάχιστα άτομα, ποντάροντας πολλές φορές στο φιλότιμό τους. Περαιτέρω βελτίωση του προπονητικού κέντρου στο Ρύσιο στο οποίο είναι αλήθεια ότι έχουν γίνει βήματα προόδου (όπως η παράδοση των νέων γηπέδων), αλλά απέχουν πολύ ακόμη από τον ανταγωνισμό. Και δεν αναφέρομαι στις ομάδες του 1-4 αλλά ακόμη και σε ομάδες εκτός αυτού του γκρουπ (π.χ Ατρόμητος) που έχουν λυμένα αυτά τα ζητήματα.

Σημαντικό επίσης το λεγόμενο facilities (αποκατάσταση κτλ) στους ποδοσφαιριστές ώστε να μην… γκρινιάζουν και να τους μην τους προσφέρεται το άλλοθι (αναφέρομαι κυρίως στους ξένους που έρχονται μαθημένοι αλλιώς πχ οι Ισπανοί) να επικαλούνται τις ελλείψεις στο κομμάτι αυτό για να δικαιολογήσουν την αγωνιστική τους κάμψη. Δεν είναι λίγοι οι ποδοσφαιριστές που έρχονται ορεξάτοι με στόχο να προσφέρουν και χάνουν σε απόδοση λόγω των συνθηκών. Εξαρτάται βέβαια και από το επίπεδο επαγγελματισμού του καθενός.

Τελευταίο αλλά όχι ήσσονος σημασίας το θέμα της φιλοσοφίας που διέπει το club στο κομμάτι της επιλογής των παικτών. Τον περίφημο μεταγραφικό σχεδιασμό. Χωρίς το πλάνο να είναι πάντα ευδιάκριτο και να μεταβάλλεται από καλοκαίρι σε καλοκαίρι με κοινό παρονομαστή τις συνεχείς προσθαφαιρέσεις και την απουσία ενός βασικού κορμού. Για τα δε κριτήρια της επιλογής των παικτών (ενώ έχουν δαπανηθεί σοβαρά ποσά και έχουν έρθει ποιοτικοί ποδοσφαιριστές) η φετινή σεζόν με τους αλλεπάλληλους τραυματισμούς, απόρροια του βεβαρυμμένου ιατρικού ιστορικού αρκετών παικτών που αποκτήθηκαν αποτελεί τον αδιάψευστο μάρτυρα ότι κάτι δεν λειτουργεί καλά και ότι αν το πάθημα δεν γίνει-επιτέλους- μάθημα, κανείς προπονητής δεν μπορεί να κάνει θαύματα.