Ο κίνδυνος και ο… επικίνδυνος

Πίσω από τη φαινομενικά “αθώα” ήττα του Ολυμπιακού στο Πριγκιπάτο, κρύβεται μία πολύ επικίνδυνη παγίδα. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούν να κάνουν οι ερυθρόλευκοι είναι να αποδώσουν το αίτιό της, στην πνευματική ανετοιμότητα.

Το σενάριο που επιλέγει ένα ασυνείδητο κατέβασμα ταχύτητας λόγω του εσωτερικού χάους των Μονεγάσκων, μοιάζει βολικό και …”πάμε παρακάτω”. Όμως, ακόμα κι αν ενέχει δόσεις αλήθειας η συγκεκριμένη παραδοχή, ο Ολυμπιακός δεν έχασε στο Μόντε Κάρλο (μόνο) επειδή υποτίμησε την Μονακό. Ηττήθηκε γιατί συνεχίζει να ζορίζεται και να ταλαιπωρείται απέναντι σε συγκεκριμένες άμυνες. Κι αυτό ουδόλως σχετίζεται με ψυχοπνευματική προετοιμασία. 

To στυλ και ο ρεαλισμός

Αμέσως μετά το τέλος του αγώνα στο Gaston Medecin, στο ΟΑΚΑ, ο Παναθηναϊκός για πρώτη φορά στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη του, χωρίς να του λείπει κανένα σκέλος του. Με εξαίρεση τον Σαμοντούροφ όλοι οι υπόλοιποι ήταν παρόντες. Ούτε ο ίδιος ο οργανισμός δεν θυμάται πότε συνέβη κάτι αντίστοιχο για τελευταία φορά. Η στιγμή της υποδοχής του Ματίας Λεσόρτ στα προεόρτια διαπέρασε ηλεκτρισμό ακόμα και αυτούς που ήταν στημένοι στους δέκτες τους. Ο Παναθηναϊκός, δέχθηκε μόνο 32 πόντους στην δεύτερη και την τρίτη περίοδο και έκανε τη δουλειά, εξασφαλίζοντας, άλλοτε με στυλ κι άλλοτε με ρεαλισμό, την πιο σημαντική νίκη, μέχρι την επόμενη. 

Δεν έχασε υποτίμησε... Εχασε γιατί (και πάλι) δεν ανταποκρίθηκε 

Αν η απόλυτη παράνοια που επικρατεί τις τελευταίες ώρες στο Μόντε Κάρλο, τα σάντουιτς και τα “παίζω, δεν παίζω” του Μάικ Τζέιμς, εκτροχίασε τους παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα, είναι ανθρώπινο, αλλά διόλου δικαιολογημένο. 

Σίγουρα όμως, δεν εξηγεί την ήττα… 

Αν ο Ολυμπιακός θεωρήσει ότι έχασε γιατί υποτίμησε τη Μονακό, θα δει το δέντρο και θα χάσει το δάσος. 

Πέραν του συνολικού head to head, όπου οι Γάλλοι είναι μία από τις ελάχιστες ομάδες, αν όχι η μοναδική, που από το 2021 κι εντεύθεν έχει περισσότερες νίκες κόντρα στους ερυθρόλευκους (9-7), έχουν νικήσει και στα τελευταία τέσσερα παιχνίδια. Και στα τέσσερα!!! Μαζί με τη χθεσινή (12.3), έχουν τέσσερις σερί νίκες! Με ή χωρίς Γουόκαπ. Με ή χωρίς Βεζένκοφ. Με ή χωρίς ψυχολογική πίεση. Με πλήρες, ή ελλιπές ρόστερ των Γάλλων. Άρα, το πρόβλημα του Ολυμπιακού απέναντι στη Μονακό και σε ομάδες με κοινά χαρακτηριστικά (Φενέρ), δεν μπορεί επ ουδενί να είναι (μόνο) η υποτίμηση. Είναι κάτι πιο βαθύ και πιο ανησυχητικό αν αντιμετωπιστεί προοπτικά και αναφορικά με τον μεγάλο στόχο των Πειραιωτών. 

Θα επιστρέψουμε όμως…

Ο τρισδιάστατος Παναθηναϊκός του Λεσόρτ

Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός δεν έχασε σχεδόν ποτέ τον έλεγχο και με την παρουσία του Λεσόρτ ένιωσε να μπαίνει στη θέση του ένα κομμάτι που έλειπε. 

Αν έχετε τη δυνατότητα να ξαναδείτε το παιχνίδι, κάντε το. Και παρατηρήστε: Με τον Λεσόρτ στο παρκέ, ο χειριστές είναι συνεχώς alert έχοντας στο νου τους ότι υπάρχει επιλογή στο low post. Και σημαδεύουν. Οταν ο Λεσόρτ είναι στον πάγκο, οι χειριστές δεν έχουν καν στο μυαλό τους τι μπορεί να συμβαίνει στο post. Άρα, το παιχνίδι του Παναθηναϊκού χάνει εκ των πραγμάτων μία (πάρα πολύ σημαντική) διάσταση. Με τον Γάλλο, οι πράσινοι είναι …τρισδιάστατοι. Μπορούν να παίξουν κάθετα μετά το PNR (κυρίως με τον Ναν), έχουν iso, έχουν και παιχνιδι κοντά στο καλάθι. Τους λείπει η συνέπεια σε Spot up καταστάσεις βέβαια, καθώς τα ποσοστά τους είναι χαμηλά, αλλά με το παιχνίδι από μέσα προς τα έξω (όπως έγινε και στην κρίσιμη φάση με το ουσιαστικά νικητήριο τρίποντο του εκπληκτικού κόντρα στους Λιθουανούς, Χουάντσο, έπειτα από τη δημιουργία του Λεσόρτ στο low post), ακόμα κι αυτό μπορεί να αλλάξει. 

Ο Γάλλος, ως δια μαγείας δε θα λύσει όλα τα προβλήματα, άλλωστε ήταν εμφανές, ειδικά όσο περνούσε ο χρόνος χθες (12.3), ότι δεν έχει τινάξει από πάνω του όλη τη σκουριά. Το αμυντικό πρόβλημα που εκπορεύεται από έλλειψη σταθερών και αρχών σε πολλές περιπτώσεις, υφίσταται. Όπως και τα εγγενή αμυντικά μειονεκτήματα του ρόστερ του. Όμως, με την επιστροφή του missing piece ο Παναθηναϊκός, με υγεία στα αποδυτήρια, κίνητρο και αποφασιστικότητα, γίνεται πολύ επικίνδυνος πια, βρίσκοντας και πολλά καντάρια πάθους που του έλειπαν. 

Η ήττα δεν είναι πρόβλημα, είναι όμως, το αμυντικό μοντέλο που την προκάλεσε 

Επιστροφή στο Μονακό, όπου αποδείχτηκε ότι με ή χωρίς σάντουιτς και παράνοια, ο Ολυμπιακός δυσκολεύεται πάρα πολύ όταν απέναντί του έχει ομάδες που συνδυάζουν τακτική και αθλητικότητά. Και μπορεί το παιχνίδι να κρίθηκε στο χαμένο βήμα του Νιλικίνα στο μαρκάρισμα του Στραζέλ, που βρήκε χώρο να περάσει και να ευστοχήσει πάνω στον Μιλουτίνοφ, αλλά είναι αλήθεια ότι αν οι γηπεδούχοι ήταν πιο ψύχραιμοι στο ανοιχτό γήπεδο, όπου βρήκαν πολλές ευκαιρίες στα τελευταία λεπτά, το παιχνίδι ίσως να είχε κριθεί νωρίτερα. Κι αυτό έχει εξήγηση που εδράζεται στο μπάσκετ και όχι πνευματική ετοιμότητα. Η Μονακό, επί Σπανούλη, είχε πολύ αναλυτική τακτική προσέγγιση στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό και εξαιρετική προετοιμασία. Πιέζει πάρα πολύ τα γκαρντ με συχνές αλλά στοχευμένες αλλαγές on και off ball βγάζει τον Ολυμπιακό από το flow του. Μπορεί η Μονακό να έχει προβλήματα και μόλις 9 παίκτες, αλλά ακόμα κι έτσι, διαθέτει τα υλικά για να αντιμετωπίσει τους ερυθρόλευκους με τρόπο που τον στραγγαλίζει. 

Ο Σπανούλης ( ο Σάρας, ο Ιτούδης κλπ κλπ) και φυσικά ο διάδοχος του, ξέρουν ότι με τις αλλαγές (ειδικά όταν αυτές συνδυάζονται με έξυπνα under σε αυτούς που δεν απειλούν από μακριά) οι ερυθρόλευκοι θα αναγκαστούν να στηριχθούν στην ατομική πρωτοβουλία. Όπου δεν είναι καλοί. Με αποτέλεσμα η μπάλα να κινείται κυρίως οριζόντια και όχι κάθετα. Και οι φάσεις δε βγαίνουν μέσα από την κίνηση, αλλά από το ένστικτο και την ατομική ποιότητα. Για ακόμα μία φορά ο Ολυμπιακός, απέναντι σε τέτοια άμυνα, δεν ανταποκρίθηκε. Κι αυτό είναι πρόβλημα, διότι στο δρόμο του προς τον τίτλο που προφανώς είναι στόχος του, θα αντιμετωπίσει κι άλλες ομάδες που θα παίξουν με τον ίδιο τρόπο. 

Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα έχασε μία ευκαιρία να πατήσει πολύ γερά πάνω στο πλεονέκτημα έδρας και στο ματς με τη Φενέρ που ακολουθεί τη επόμενη εβδομάδα θα έχει ένα σημαντικό τεστ. Απέναντι σε μία ομάδα που έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τη Μονακό και σε αντίθεση με τους Γάλλους, είναι ένα από τα υψηλότερα εμπόδια που πρέπει να προσπεράσει ο Ολυμπιακός στο δρόμο προς το τρόπαιο. 

Από την πλευρά του ο Παναθηναϊκός πήρε αυτό που ήθελε από τον αγώνα με τη Ζαλγκίρις, έχει κάθε δικαίωμα να είναι πιο αισιόδοξος, αλλά ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, χωρίς να υπάρχει το παραμικρό δικαίωμα για λάθος.