Ο αρτίστας και η ΑΕΚ που νικάει ακόμα και τον κακό εαυτό της
Σε ένα παιχνίδι που είχε υψηλό βαθμό δυσκολίας η ΑΕΚ κατάφερε να το πάρει και να ρίξει 100άρα. Και αυτό λέει πάρα πολλά. Γράφει ο Χρήστος Τσάλτας.
Για την ΑΕΚ το παιχνίδι απέναντι στον Ηρακλή απέκτησε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας πριν από το τζάμπολ. Η απουσία του ΡαϊΚουάν Γκρέι ήταν νομοτελειακό να αλλάξει τα δεδομένα, καθώς μιλάμε για έναν παίκτη που κάνει τα πάντα στο παρκέ και η παρουσία του για την Ένωση είναι εξόχως κομβική, ώστε να μπουν όλα τα κομμάτια στη σωστή σειρά.
Με τον Turk εκτός, κυρίως για να πάρει ανάσες, το βάρος έπεσε στους υπόλοιπους. Και παρά το γεγονός πως η ΑΕΚ ζορίστηκε αρκετά κυρίως στο πρώτο ημίχρονο, βρήκε τον τρόπο όχι μόνο να πάρει αυτό που θέλει, αλλά να το κάνει και με εμφατικό τρόπο. Σε ένα παιχνίδι που είχε ζορίσει αρκετά, η Ένωση έλεγξε το τέμπο στο δεύτερο μέρος και κατάφερε να ρίξει 100άρα, ανταμείβοντας όσους βρέθηκαν στη Sunel Arena το μεσημέρι της Κυριακής.
Όσοι βρέθηκαν στο γήπεδο της ΑΕΚ είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν ένα επιθετικό masterclass από τον σπουδαίο παίκτη που λέγεται Τζέιμς Νάναλι. Ο Αμερικανός ήταν παίκτης-ορχήστρα για την ομάδα του. Κάθε φορά που έπιανε τη μπάλα ένιωθες πως κάτι καλό θα κάνει, είτε μια πάσα, είτε ένα σουτ από αυτά που συνηθίζει. Γενικά το decision making του Αμερικανού είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα και η απλότητα που βγάζει στο παιχνίδι του τον κάνουν παίκτη που αξίζει να πληρώσεις εισιτήριο για να τον δεις να παίζει.
Ένας αρτίστας του παρκέ που ήρθε στα μέρη μας για να βοηθήσει την ΑΕΚ να πετύχει τους στόχους της. Και η ΑΕΚ με τη σειρά της είναι τυχερή που διαθέτει μια τέτοια προσωπικότητα στις τάξεις της.
Για να έρθει η νίκη απέναντι στον Ηρακλή δεν ήταν μόνο η μεγάλη εμφάνιση του Νάναλι. Διότι και ο Φρανκ Μπάρτλεϊ ανέλαβε δράση σε σημεία που είχε ανάγκη η ομάδα του, ενώ και ο Λούκας Λεκαβίτσιους φώναξε παρών ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, κρατώντας την ομάδα του επιθετικά. Φυσικά και ο Μπράουν έκανε πολλή δουλειά. Μόνο και μόνο που δεν ήταν έτοιμος και μέτρησε 12 πόντους και 12 ριμπάουντ, αυτό λέει πολλά για το impact του.
Ειδική μνεία όμως αξίζει ένας παίκτης που ήρθε στα μέσα της σεζόν και παιχνίδι με παιχνίδι παρουσιάζει καλύτερη εικόνα. Ο Κισόν Φίζελ ήταν κλειδί της ΑΕΚ στην επίθεση. Ο Αμερικανός έχει καλά touches κοντά στο καλάθι και όσο περνάει ο καιρός «βρίσκεται» όλο και περισσότερο με τους συμπαίκτες του. Η ασίστ που του έδωσε ο Λεκαβίτσιους για το εμφατικό κάρφωμα ήταν μια ηχηρή απόδειξη πως βρίσκει όλο και περισσότερο τον εαυτό του μέσα στο γκρουπ. Κάτι που η Ένωση το έχει ανάγκη, καθώς η Μπανταλόνα πλησιάζει.
Κατά τ' άλλα, η νίκη αυτή, με τον τρόπο που ήρθε, έχει τη δική της σημασία. Απέδειξε πως η ΑΕΚ μπορεί να κερδίζει ακόμα και όταν δεν είναι στη μέρα της, ακόμα και όταν λείπουν κομβικοί παίκτες όπως ο Γκρέι. Κάτι που την οδηγεί τώρα σε μια ήρεμη εβδομάδα πριν από τα πολύ σπουδαία.
Πρώτα το Περιστέρι στη Sunel Arena και μετά η πρώτη «μάχη» με Μπανταλόνα. Γενικά οι επόμενες μέρες θα είναι έντονες, αλλά πολύ ωραίες.
ΥΓ. Σε ακόμα ένα παιχνίδι τα σφυρίγματα ήταν τουλάχιστον περίεργα. Θα σταθούν πολλοί στη διαφορά στις βολές (37-17), όμως όταν η μία ομάδα πάει με συνέπεια την μπάλα κοντά στο καλάθι και η άλλη κατά κύριο λόγο επιχειρεί τρίποντα, είναι λογική η διαφορά. Την ίδια ώρα όμως οι διαιτητές φρόντισαν με τα σφυρίγματά τους να φέρουν εκνευρισμό. Αντιαθλητικό του Φάντερμπερκ στον Μπράουν που δεν δόθηκε, φάουλ πάνω στον Μπράουν στην άμυνα ης ΑΕΚ που δίνεται κατοχή στον Ηρακλή, δύο από τις πιο χαρακτηριστικές φάσεις. Η φετινή ΑΕΚ όμως έχει ένα μεγάλο προσόν: δεν επηρεάζεται ούτε από τα κριτήρια των διαιτητών και πλέον έχει τον τρόπο να κερδίζει και αυτά.
