Ο Αρης δεν χάνει σε ντέρμπι αλλά δεν κερδίζει κιόλας
Οπως τόσες φορές στο παρελθόν στα μεταξύ τους παιχνίδια ο Αρης δέχθηκε γκολ και στο φινάλε και ηττήθηκε από τον ΠΑΟΚ, έτσι και χθες αν έμπαινε το γκολ του Φαμπιάνο στις καθυστερήσεις θα έκλεβε το ματς και τους τρεις βαθμούς. Αν δεν υπήρχε στο τέλος αυτή η μεγάλη φάση θα έλεγε κανείς ότι η ισοπαλία στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ είναι ένα αποτέλεσμα που ναι μεν δεν είναι νίκη αλλά δεν… χαλάει κιόλας τους γηπεδούχους.
Και εδώ βρίσκεται όλο το ζουμί για τον φετινό Αρη. Εφτασε στο σημείο να μην τα βάζει μαύρα που δεν ηττήθηκε σε ένα ακόμη ντέρμπι αντί να στεναχωριέται που δεν κέρδισε και να θυμώνει με τον εαυτό του που πήρε ένα αντί τριών βαθμών. Σημεία των καιρών και απόρροια όλων όσων έχουν συμβεί από το ξεκίνημα της σεζόν και έχουν δυστυχώς χαμηλώσει τον πήχη των προσδοκιών, δίνοντας τη θέση στον κυνικό ρεαλισμό. Οχι άδικα όμως αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς για μια ομάδα που πήγε στο ντέρμπι με συγκεκριμένα δεδομένα. Καταρχάς έχοντας χάσει μεσοβδόμαδα το σημείο αναφοράς της στην μεσαία γραμμή (Μόντσου) και πρέπει να μάθει να ζει και να προσαρμόσει το παιχνίδι της δίχως αυτόν. Χωρίς τον Ισπανό, το χτίσιμο από πίσω και το κράτημα μπάλας έγινε δύσκολη υπόθεση εξαιτίας της πίεσης ψηλά από τον ΠΑΟΚ και είναι προφανές ότι ο Χιμένεθ έχει να λύσει ένα δύσκολο γρίφο, αναζητώντας αγωνιστική ανακατεύθυνση (χθες οδηγήθηκε στο άμεσο παιχνίδι).
Εμφάνισε στο χορτάρι μια σειρά νέα πρόσωπα, όταν έχουμε ήδη φτάσει στην 20η αγωνιστική της κανονικής περιόδου. Κυριολεκτικά και μεταφορικά καινούργια. Δυο παίκτες (Γκαρέ και Κουαμέ) που μετά βίας έχουν κάνει δυο προπονήσεις και ο Μανόλο Χιμένεθ επένδυσε στο απρόβλεπτο και τον αιφνιδιασμό του αντίπαλου, χάνοντας όμως σε ομοιογένεια σε βαθμό που να μπερδεύτηκε το ίδιο το γκρουπ και όχι μόνο ο αντίπαλος.
Aλλους δυο που εξαιτίας των τραυματισμών τους έχουν παίξει ελάχιστα και άρα λογίζονται σαν μεταγραφές (Αλφαρέλα, Δώνης) και έναν ακόμη που και νεοφερμένος είναι (Χόνγκλα) και υπό άλλες συνθήκες δεν θα έπρεπε να αγωνιστεί χθες αφού δεν ήταν 100% έτοιμος και το λάθος του στο ξεκίνημα του ματς θα μπορύσε να ήταν μοιραίο. Αν σε αυτά προσθέσουμε ότι ο Αρης εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ως αριστερό μπακ εδώ και τρεις σχεδόν μήνες έναν ποδοσφαιριστή (Φατινγκά) που δεν είναι η θέση του και χθες δεν είχε ούτε τους Γαλανόπουλο και Μισεχόι για να δώσουν ανάσες σε Γένσεν, Ράτσιτς και Χόνγκλα όταν φανερά έβγαλαν κόπωση, έχουμε τη μεγάλη εικόνα.
Μιας ομάδας που ακόμη ψάχνεται. Που δεν έχει αγωνιστικές σταθερές αλλά προσπαθεί να τις βρει μεσούσης της περιόδου χτυπημένη και από αμέτρητους τραυματισμούς. Που μοιάζει και είναι αδούλευτη σε αρκετούς τομείς του παιχνιδιού της, όπως φάνηκε στην αδυναμία της να τελειώσει αξιοπρεπώς τις 2-3 υποσχόμενες αντεπιθέσεις στο δεύτερο ημίχρονο όταν έβγαινε με υπεραριθμία. Που εξακολουθεί να κάνει λάθος σε επαναφορά από πλάγιο ή να πουλάει τη μπάλα με αβίαστα λάθη προσφέροντας ευκαιρίες στο αντίπαλο. Που ο καλύτερος παίκτης της και χθες ήταν ο τερματοφύλακας της.
Κι όμως αυτή η ομάδα δεν έχει χάσει σε ντέρμπι στο Βικελίδης από Ολυμπιακό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκό στην πιο μέτρια χρονιά των τελευταίων ετών. Και που αν δεν έκανε 2-3 φθηνές ήττες στα λεγόμενα «μικρά» ματς τώρα θα διεκδικούσε με περισσότερες αξιώσεις την 5η θέση. Το ποδόσφαιρο όμως στο τέλος της ημέρας είναι ένα δίκαιο άθλημα και σου συμπεριφέρεται όπως του… συμπεριφέρεσαι και εσύ. Γιατί ναι μεν περιποιεί τιμή για τον Αρη ότι δεν έχει χάσει ντέρμπι φέτος στην έδρα του αλλά δεν έχει κερδίσει κιόλας κάποιο από αυτά και αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να καυχιέται.
Για τον Αρη οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος του όσον αφορά την 5η θέση. Είναι όμως υποχρεωμένος για το πρεστίζ του να τις εξαντλήσει και φυσικά να κερδίσει τον Βόλο το επόμενο Σάββατο…
