Νιλικίνα, Μορις, Τζόζεφ και ο μοναχικός δρόμος του Γιώργου Μπαρτζώκα…

Αυτός ο δρόμος είναι πραγματικά δύσκολος. Επιφυλάσσει αναγνώριση και αποθέωση του μοντέλου αν αυτό πετύχει και όταν νικάει. Όταν όμως σκαλώσει, χαϊδέψει την αποτυχία, τα δάχτυλα δείχνουν αποκλειστικά και μόνο προς μία κατεύθυνση. Τον προπονητή/εμπνευστή.

Μετά την αποχώρηση του Κώστα Σλούκα, το καλοκαίρι του 2023, η συζήτηση για τη δομή των ρόστερ του Ολυμπιακού κάθε χρόνο έχει ένα σημείο αναφοράς, που είτε παραμένει στην επικαιρότητα, είτε δημιουργείται.

Η κατάκτηση της Ευρωλίγκας από τον Παναθηναϊκό, και κυρίως η τεράστια επιτυχία του Σλοιύκα στον (και με τον) μεγάλο αντίπαλο, σε συνδυασμό με τις συνεχείς ατυχίες και τους τραυματισμούς οι οποίοι ταλαιπωρούν τους ερυθρόλευκους (μα πάνω από τους παίκτες τους), κάνει ακριβώς την ίδια συζήτηση ακόμα πιο έντονη, πιο συχνή. Τα τελευταία δυόμισι χρόνια, υπάρχει μία γενική πεποίθηση ότι, όσοι και όποιοι κι αν υπογράψουν στο ρόστερ του Ολυμπιακό, πάντα θα υπάρχει ένα κενό. Που δεν έχει αναπληρωθεί.

Στο μεταξύ, οι ερυθρόλευκοι συμμετείχαν σε όλα τα Φάιναλ Φορ από τότε. Χωρίς Σλούκα, χωρίς Βεζένκοφ… “Δεν έχει σημασία. Το έχασαν”, είναι η απάντηση από πολλούς, ειδικούς και μη, φανατικούς ή όχι

Το έκανε επίσης και με Βεζένκοφ. Και με Φουρνιέ. Και με Ντόρσεϊ.. “Το έχασε”. Ίδια απάντηση, από το ίδιο κοινό

Η απόκτηση του Κίναν Έβανς, οριοθετούσε τον τρόπο σκέψης του Γιώργου Μπαρτζώκα. Είχε γίνει αυτό που έπρεπε ώστε να μην παρατηρείται κανέναν κενό.

Αργότερα ήρθε και ο Εβάν Φουρνιέ. Και ο ΝτόρσεΙ… Και ο Σάσα Βεζένκοφ. Ο Έβανς, υποτίθεται ότι θα ήταν εκεί. Τελικά δεν ήταν.

Κι αυτό που δεν έγινε ποτέ, ήταν να διεκδικήσει ο Ολυμπιακός τους τίτλους της χρονιάς με τον Έβανς παρόντα. Δεν διεκδίκησε τίποτα. Δεν έπαιξε ποτέ.

Η σπονδυλωτή περιπέτεια του Κίναν Έβανς στον Ολυμπιακό (που δεν τραυματίστηκε μόνο μία φορά) έχτιζε νέες ιστορίες με έναν κοινό παρονομαστή: Την εμπιστοσύνη στον Έβανς, που… “Όταν επιστρέψει, δε θα υπάρχει κανένα κενό”. Ο Μπαρτζώκας είχε στο μυαλό του ότι αυτός ήταν ο άνθρωπος του. Ο σκόρερ, ο δημιουργός, ο σουτέρ, ο καλός αμυντικός, ο παίκτης που πάντρευε το προσωπικό ταλέντο του με τον συμφέρον της ομάδας από την πιο κομβική θέση, αυτή του γκαρντ.

Όσο έλειπε όμως ο Έβανς και κυρίως από τη στιγμή που τραυματίστηκε σοβαρά εκ νέου, η συζήτηση φούντωνε. Κάτι έλειπε… Πάντα κάτι έλειπε.

“Ο Ολυμπιακός χρειάζεται έναν scoring guard…” λεγόταν. Και ίσως όχι άδικα για τον κοινό νου.

Άλλοι έντυναν στα κόκκινα τον Μάικ Τζέιμς…

Ο ίδιος ονειρευόταν τον Βάιλερ Μπαμπ.

Η υπόθεση του Βασίλιε Μίτσιτς έγινε σίριαλ.

Οι οπαδοί των ερυθρόλευκων ήταν έτοιμοι να γκρεμίσουν το αεροδρόμιο στην υποδοχή του.

Απαιτούσαν την έλευση του, ακόμα και όταν δημοσιεύματα επαναλάμβαναν ότι… “Δεν είναι προτεραιότητα του Ολυμπιακού ο Μίτσιτς”.

Η γενικότερη αίσθηση ήταν ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη αυτό που του έλειψε στα προηγούμενα Φάιναλ Φορ… Ο παίκτης που θα κουβαλήσει το βάρος στα τελευταία κρίσιμα λεπτά, αν δεν μπορούν να το κάνουν οι υπόλοιποι.

Φωνή βοώντος..

Μετά την επιλογή να μην εμπλακεί ο Ολυμπιακός στην υπόθεση Μίτσιτς και ακολούθως τον τραυματισμό του Έβανς, ο Μπαρτζώκας ξαναβρέθηκε στον πυρήνα της κριτικής για τα δομικά προβλήματα του Ολυμπιακού.

Οι περισσότεροι έδιναν (από) μία λύση: “Να έρθει κάποιος να σκοράρει”.

Η είχε γίνει αφόρητη. Όπως και με τον Μίτσιτς, όμως, έτσι και τότε ο Γιώργος Μπαρτζώκας, δεν παρεξέκλινε των αρχών και της φιλοσοφία που προσβεύει…

Ο ίδιος και οι συνεργάτες του επαναλάμβαναν: “Ψάχνουμε έναν καλό παίκτη”.

Στις ιδιωτικές αναλύσεις έβαζαν και τα κουτάκια που θα έπρεπε να τσεκάρει αυτός ο παίκτης για να υπογράψει.

Ομως: Ποτέ και σε καμία περίπτωση, το clutch, η επιθετιτικη ικανότητα, το σκορ πριν ή μετά από ντρίμπλα, δεν είχε υψηλότερη προετεραιότητα από άλλα δομικά στοιχεία του προφίλ που αναζητούσε ο Έλληνας κόουτς.

Σε ένα περιβάλλον εξαιρετικά υψηλής πίεσης, ο Μπαρτζώκας αποφασίζει κι επιλέγει να πάει από το δικό του μονοπάτι. Και να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο.

Στην αρχή ήταν ο Νιλικίνα (“καλός αμυντικός παίκτης, pass first, κατανοεί το παιχνίδι”)

Στη συνέχεια ο Μορις (“Ισχυρή προσωπικότητα, ολοκληρωμένος παίκτης, χωρίς σπουδαία εκτελεστική ικανότητα, αλλά σχετικός καλός σουτέρ και low mistake profile”)

Και τώρα ο Κόρεϊ Τζόζεφ… Που αποκτήθηκε λόγω της αριθμητικής έλλειψης εναλλακτικών λύσεων κι όχι επειδή φέρνει χαρακτηριστικά τα οποία έλειπαν…

Συμπέρασμα:

Ουδείς από όλους αυτούς του παίκτες που τελικώς υπέγραψαν έχουν την παραμικρή σχέση με όλα αυτά τα ονόματα που πολλοί, ή περισσότεροι πίστευαν ότι έχει ανάγκη ο Ολυμπιακός. Για κάθε σπουδαία ασίστ και τρίποντο του Μίτσιτς, ο κόουτς επέλεγε την καλή και με το σωστό timing κυκλοφορία της μπάλας…

Για κάθε Τζέιμς (πριν από δύο και περισσότερα χρόνια), ή πρόσφατα Μαλάχι Φλιν, ο Έλληνας κόουτς προτιμούσε την ασφάλεια του γόμας Γουόκαπ, του στραητγού του και τα λιγοστά λάθη του Μορις (μαζί με όποιες επιθετικές αρετές διαθέτει φυσικά)

Τη λύση στο πρόβλημα του clatch ο Μπαρτζώκας επέμεινε να θεωρεί ότι μπορεί να τη βρει από αλλού. Με τον Φουρνιέ επί παραδείγματι. Και την εμποιστοσύνη στο πλάνο.

Φέτος εμφανίστηκε και ο απίθανος στα πάντα (άμυνα κι επίθεση) Τάιλερ Ντόρσει.

Η ορθή λειτουργία του “συστήματος” είναι πιο σημαντική από το υπερβολικό ταλέντο που μπορεί να έχει κάποιος, αλλά πιθανώς να κλωτσάει σε άλλα ζωτικά σημεία του “συστήματος”.

Ο Έλληνας κόουτς έχει αποφασίσει να πάει από το δικό του δρόμο. Που είναι δύσκολος και μοναχικός, αλλά υποδηλώνει εμπιστοσύνη στο “σύστημα”, τη φιλοσοφία. Δεν είναι γενναιότητα, είναι πίστη στο πλάνο. Και τελικά accountability όταν κάτι δεν πάει καλά.