Μια τελευταία προσευχή
Σύμβολο πάθους, πίστης και μιας αφοσίωσης που έμοιαζε (αν δεν ήταν) υπεράνθρωπη και συνεχίζει να εμπνέει, κάθε φορά που κάποιος τολμά να κυνηγήσει το απόλυτο όριο, ο Άιρτον Σένα παραμένει ζωντανός 32 χρόνια μετά το «φευγιό» του την Πρωτομαγιά του 1994.
Είναι μια εικόνα του στην οποία φορά το λευκό προστατευτικό στο κεφάλι. Το βλέμμα του κοιτάζει τον ορίζοντα και μοιάζει να χάνεται.
Τι βλέπει; Τι σκέφτεται;
Είναι μια εικόνα του λίγο πριν βάλει το κράνος και μπει στο μονοθέσιο, στο γκαράζ της Williams. Πρωτομαγιά του 1994 ήταν. Στην Ίμολα.
Μια μορφή λευκή, (σχεδόν) αγγελική, που φορά φωτοστέφανο...
Έτσι έμοιαζε πάντα ο Άιρτον Σένα για αυτούς που είχαν την τύχη να τον δουν να περνά μέσα από τη βροχή στην Ίμολα ή να χαράζει τη γραμμή με το μονοθέσιο στο Μονακό. Σαν μια ύπαρξη που είχε δανειστεί σώμα για να ζήσει, όσο έζησε, στη γη.
Σαν να μην ήταν κάποιος που ανήκε εδώ, που απλά ήρθε για λίγο για να χαρίσει μερικές στιγμές μαγείας. Μια παρουσία που έμοιαζε να έχει περάσει μέσα από τον κόσμο σαν φως που παίρνει για λίγο ανθρώπινη μορφή.
Δεν οδηγούσα συνειδητά, αλλά από ένστικτο. Ήμουν σε μια άλλη διάσταση. Είχα ξεπεράσει τα όρια και μπορούσα να πάω ακόμα πιο μακριά. Γνώριζα ότι ήμουν σε άλλη ατμόσφαιρα, πέρα από τη συνείδηση
Όταν ο Σένα βρισκόταν στο μονοθέσιο, ήταν σαν να περνούσε σε μια άλλη διάσταση. Κάθε τι ήταν τελετουργικό, κάτι μυστηριακό που μόνο εκείνος κατανοούσε. Και η εικόνα του άρχισε να έχει αγγελική διάσταση. Όχι ως θρησκευτική αναγωγή, αλλά ως αίσθηση ότι η παρουσία του δεν είναι πλήρως δεμένη με τη γήινη εμπειρία.
Η βροχή, στοιχείο που για τους άλλους οδηγούς ήταν απειλή, για εκείνον γινόταν αποκάλυψη. Εκεί που οι άλλοι έδειχναν να χάνονται, σε ευθείες και σε στροφές, αυτός είχε μια σχεδόν υπερβατική διαύγεια.
Ήταν μια ύπαρξη που κουβαλούσε έντονη εσωτερικότητα, πίστη, φόβους και μια σχεδόν παιδική ανάγκη για νόημα. Ήταν εσωστρεφής και μελαγχολικός, ένας ασυμβίβαστος αντιστάρ που παραμένει σταρ ακόμα και τόσα χρόνια μετά τον θάνατό του.
Αν νομίζεις ότι έχεις ένα όριο, μόλις αγγίξεις αυτό το όριο, κάτι συμβαίνει, τότε ξαφνικά μπορείς να πας λίγο παραπέρα. Με τη δύναμη του μυαλού σου, την αποφασιστικότητά σου, το ένστικτό σου και την εμπειρία σου επίσης, μπορείς να πετάξεις πολύ ψηλά
Ο Σένα δεν έβλεπε τον εαυτό του ως απλό αθλητή, έβλεπε την πορεία του ως αποστολή. Μιλούσε για τον Θεό με τρόπο που δεν ήταν τυπικός. Δεν ήταν εκδήλωση πίστης, αλλά βίωμα. Ένιωθε ότι η πορεία του δεν ήταν τυχαία και αυτή η αίσθηση προσέδιδε στη ζωή του μια σχεδόν αποστολική χροιά, σαν να μην ήταν εκεί μόνο για να οδηγήσει, αλλά για να δείξει τι σημαίνει να πλησιάζεις το όριο με πίστη και αφοσίωση.
Μετά τον ιστορικό του γύρο στο Μονακό το 1988, είχε πει ότι μπήκε σε μια άλλη διάσταση, όπου οδηγούσε σχεδόν ασυνείδητα, μια εμπειρία που ο ίδιος συνέδεσε με κάτι πέρα από το ανθρώπινο. «Nada pode me separar do amor de Deus» είναι γραμμένο στον τάφο του. «Τίποτα δεν μπορεί να με χωρίσει από την αγάπη του Θεού» δηλαδή.
Ο Σένα ζούσε διαρκώς στα όρια της φθαρτής ύλης. Η ταχύτητα και ο κίνδυνος καθιστούσαν τον θάνατο μια πραγματική πιθανότητα. Η δική του πίστη, σε αυτό το πλαίσιο, δεν ήταν μια ανάγκη παρηγοριάς, αλλά ένα βαθύ θεμέλιο της ύπαρξης. Δεν τον απομάκρυνε από τον κίνδυνο, αλλά του έδειχνε τον τρόπο να τον αντικρίζει χωρίς να διαλύεται εσωτερικά.
Υπήρξαν και φορές που η αγγελική εικόνα του δεν ήταν γαλήνια, αλλά φλεγόμενη. Δεν προκαλούσε μόνο θαυμασμό, αλλά και δέος. Ήταν σαν ένας άγγελος που διαρκώς δοκίμαζε τα όρια του. Σαν να μην ήταν στόχος η πρώτη θέση, αλλά μια εσωτερική αποκάλυψη που ποτέ δεν (θα) ολοκληρωνόταν πλήρως.
Αν τύχει ποτέ και έχω ένα ατύχημα που μπορεί να μου κοστίσει τη ζωή, καλύτερα να είναι μία κι έξω. Δεν θέλω να ζήσω σε αναπηρική πολυθρόνα. Ούτε θέλω να μπω στο νοσοκομείο υποφέροντας από σοβαρά τραύματα
Και όταν η πορεία του διακόπηκε απότομα εκείνη την Πρωτομαγιά του 1994 στην Ίμολα, η εικόνα δεν έσβησε. Ο Άιρτον Σένα έζησε κυνηγώντας την τελειότητα και πέθανε αγγίζοντάς την. Αναρωτιούνται πολλοί «τι θα μπορούσε να είναι» ο Σένα αν δεν είχε έρθει ο θάνατος. Δεν σκέφτονται «τι πρόλαβε να γίνει» χωρίς να φθαρεί η εικόνα του.
Και με τον αδόκητο θάνατό του πήρε μια νέα μορφή στη συλλογική μνήμη. Δεν ήταν μόνο ένας άνθρωπος που χάθηκε.
Ήταν σαν να ολοκληρώθηκε η διαδρομή της ύλης για να ακολουθήσει ένα ταξίδι στο άυλο, εκεί που δεν αγγίζει τίποτα ο χρόνος.
Ήταν σαν να έκλεισε ένας κύκλος που ποτέ δεν ανήκε ολοκληρωτικά στη γη. Σαν να επέστρεψε εκεί από όπου, στη φαντασία πολλών, είχε έρθει εξαρχής. Σε έναν τόπο όπου υπάρχει μόνο η αιωνιότητα και η αθανασία, εκεί όπου δεν υπάρχει τίποτα ανθρώπινο τελικά, αλλά το άπειρο. Εκεί όπου ανήκει...
