Με τέτοια εικόνα, τα playoffs για τον Άρη θα είναι απλά… έξι επιπλέον ματς

Όπως και στη ζωή έτσι και στο ποδόσφαιρο τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα για κάποιον λόγο γίνονται και όλα έχουν την εξήγησή τους. Αδαής όποιος περίμενε την τελευταία αγωνιστική της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος, για να πειστεί ότι ο φετινός Άρης είναι από μόνος του μια προβληματική κατάσταση. Ίσως η πιο κουραστική, μονότονη και προβλέψιμη ομάδα της φετινής Stoiximan Super League. Απλά το παιχνίδι με τον ΟΦΗ και η ήττα με 0-2 ήρθε ως μια ακόμη επιβεβαίωση ότι αυτή η φετινή version που βλέπουμε στο χορτάρι είναι με διαφορά η πιο απογοητευτική των τελευταίων χρόνων. Δεν αποκλείεται μάλιστα- και τα πιστεύω αυτά για να σας είμαι ειλικρινής- να είναι και θεία δίκη το χθεσινό αποτέλεσμα. Απονομή δικαιοσύνης. Δυστυχώς για τον κόσμο φαίνεται ότι θα πιει το ποτήρι της απογοήτευσης ως την τελευταία σταγόνα και το γκρουπ θα πληρώσει σκληρά όλες τις λάθος αποφάσεις από το περασμένο καλοκαίρι.

Αυτός ο Άρης, αν δεν θέλουμε να στρουθοκαμηλίζουμε, και δεν μπορεί αλλά και δεν αξίζει να βγει 5ος. Όχι μόνο γιατί με τη διαφορά στο μείον έξι από τον 5ο Λεβαδειακό είναι εκ προοιμίου δύσκολο αλλά γιατί η εικόνα της ομάδας, η αύρα της, η ψυχολογία της δεν σε προδιαθέτει με τίποτα για κάτι τέτοιο. Το αντίθετο. Λίγο μάλιστα ήθελε να… δέσει το γλυκό και να έχει και κερασάκι η τούρτα, τα playouts αντί για τα playoffs. 

Είναι από μόνο του θλιβερό να μπαίνεις στο 5-8, τελευταίος και καταϊδρωμένος ως όγδοος και αυτό χάρη στη νίκη-δώρο του Λεβαδειακού. Αν και για μένα, μοιάζει να μην έχει και ιδιαίτερη σημασία. Σημασία πρέπει να έχουν άλλα πράγματα. Το άδειο γήπεδο (το αποκορύφωμα θα είναι να γίνει ματς στο Κλεάνθης Βικελίδης μπροστά σε άδειες κερκίδες). Η εικόνα μιας ανήμπορης ομάδας. Η απογοήτευση που απομακρύνει σταδιακά τον κόσμο και δεν αφήνει καμία ελπίδα. Οι αποδοκιμασίες μετά από κάθε παιχνίδι προς του ποδοσφαιριστές και την ιδιοκτησία. Οι μόλις έξι νίκες και τα 20 γκολ σε 26 ματς. Επιδόσεις που κάνουν οποιαδήποτε ανάλυση περιττή.

Έδωσε χώρους και το πλήρωσε

Στα του ματς , ο ΟΦΗ κέρδισε δίκαια και καθαρά. Βρήκε απέναντί του μια ομάδα που του άφηνε συνεχώς χώρους τόσο από τον άξονα όσο και από τα άκρα και το εκμεταλλεύτηκε. Στόχευσε στην πλευρά του Μάρτιν Φρίντεκ, τον οποίο δεν βοηθούσε καθόλου ο Δώνης και από εκεί βρήκε το πρώτο γκολ. Έχασε ακόμη ένα τετ-α-τετ και στην άμυνα εξουδετέρωσε εύκολα το σχήμα με τους δυο φορ που επέλεξε ο Γρηγορίου. Ειδικά ο Λορέν Μορόν όσες φορές πήρε την μπάλα, άλλες τόσες την έχασε. Ο Κουαμέ έμεινε με τη διάθεση, ενώ και ο πολύτιμος στα προηγούμενα παιχνίδια Γκαρέ ήταν απελπιστικά φλύαρος.

Το μοναδικό καλούτσικο διάστημα του Άρη ήταν το ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου. Το 2-0 όμως σε μια φάση copy-paste του πρώτου γκολ, αν και μόλις στο 57΄ έβαλε τον επίλογο του ματς. Ούτε οι μαζεμένες αλλαγές του Γρηγορίου στην επίθεση, ούτε η οπισθοχώρηση του ΟΦΗ, άλλαξαν τα δεδομένα. Ο Αρης προσπαθούσε αλλά χωρίς πυξίδα. Ανήμπορος. Αποκαμωμένος. Με την τύχη να του γυρίζει πάλι την πλάτη στο δοκάρι του Καντεβέρε στο 62΄ που ίσως τον έβαζε στο ματς.

Ο Μιχάλης Γρηγορίου προφανώς και δεν φταίει. Ήρθε σε μια δύσκολη συγκυρία και γρήγορα αντιλήφθηκε ότι τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα από ότι ίσως νόμιζε. Θα κάνει ότι μπορεί και έχει μπροστά του μια διακοπή δυο εβδομάδων, μπας και συμμαζέψει κάπως την κατάσταση και βρεθεί το κίνητρο στους αγώνες που απομένουν. Αποδεικνύεται όμως περίτρανα ότι το πρόβλημα του φετινού Άρη δεν είναι μόνο θέμα προπονητή. Είναι θέμα παικτών, επιλογών, σχεδιασμού, νοοτροπίας. Ο εκάστοτε προπονητής είναι απλά ένα μέρος του προβλήματος. Και όσο δεν αλλάζουν αυτά, κανείς προπονητής από μόνος του δεν θα κάνει θαύματα…