Μη μου λες να ζω με αναμνήσεις, δεν το αντέχω
Ο Θόδωρος Χαστάς γράφει για την μεγάλη πρόκριση του μπασκετικού ΠΑΟΚ στην Ισπανία και την 6η παρουσία της ομάδας σε έναν ευρωπαϊκό τελικό.
Για να είμαι τίμιος, η σχέση μου με το μπάσκετ έχει περάσει διάφορα κύματα, αλλά τα τελευταία χρόνια είχε απομακρύνθηκε απελπιστικά από κάθε πεδίο του ενδιαφέροντός μου. Κυρίως λόγω του τρόπου που επανα-οικοδομήθηκε από τα φωτεινά ευρωπαϊκά κεφάλια του αθλήματος αλλά και της χαώδους απόστασης που δημιουργήθηκε εντός ελληνικών συνόρων. Το ανούσιο της κατάκτησης μιας υψηλής θέσης στην κατάταξη, ή ακόμα χειρότερα της – έστω ουτοπικής – κατάκτησης κάποιου εγχώριου τίτλου, λειτουργούσε και λειτουργεί απολύτως αποτρεπτικά.
Το ακόμα χειρότερο, πάντα στα δικά μου μάτια, ήταν αυτές οι ετήσιες επετειακές εκτενείς αναφορές σε επιτυχίες του ΠΑΟΚ από το μακρινό παρελθόν. Το κλάμα του Μπάνε, το έπος της Γενεύης, το διαστημικό μπάσκετ στην Τεργέστη, η χαμένη ευκαιρία του ΣΕΦ, το μεγαλείο του ασπρόμαυρου λαού στη Βιτόρια. Σαν αναγκαστικά μνημόσυνα που θύμιζαν τις δόξες του παρελθόντος, αλλά και μεγέθυναν τη γύμνια του παρόντος.
Μια γενιά που ζει με αναμνήσεις
Ήταν πολλά τα χρόνια που πέρασαν. Μια γενιά ολόκληρη. Το φρόνημα δε συντηρείται (μόνο) με τις ρετρό αναμνήσεις. Είναι αναγκαίο και το νέο αίμα. Αυτό ακριβώς που μετάγγισε πρώτα η περσινή ομάδα του μπασκετικού ΠΑΟΚ. Με όπλο την τρέλα, το μεράκι και την αγάπη, κατάφερε να γίνει ξανά σημείο αναφοράς για ολόκληρο τον σύλλογο. Έστω κι αν δεν ήπιε τελικά το νερό από την πηγή.
Με τη φετινή δεύτερη, back to back, παρουσία στον τελικό του FIBA Europe Cup, ο μπασκετικός ΠΑΟΚ σταθεροποιείται. Εδραιώνεται. Και μάλιστα κατά τη διάρκεια μιας γενικότερης μεταβατικής περιόδου, εν κινήσει μιας πορείας που έχει βλέψεις ξανά στην κορυφή.
Το «ασπρόμαυρο» τμήμα που είχε «κρατήσει» το σύλλογο σε δύσκολα χρόνια, που έγινε πρότυπο περηφάνιας και αγωνιστικότητας στις δεκαετίες του 80’ και του 90’, γράφει ξανά τη δική του ιστορία. Με μια συγκλονιστική πρόκριση στην έδρα της Μούρθια, με την έκτη παρουσία σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
Κι αν πέρσι, τα δύο ευρωπαϊκά τρόπαια που έχει στη βιτρίνα του παρέμειναν μόνα τους, ας ελπίσουμε ότι από το βράδυ της 29ης Απριλίου θα έχουν παρέα…
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Μπέβερλι: «Όλα τα παιδιά καταλαβαίνουν τι περάσαμε, είμαι περήφανος»
Συγκλόνισε ο Ραζβάν Λουτσέσκου στο λαϊκό προσκύνημα για τον πατέρα του - Η συγκινητική κίνησή του με ένα παιδί
