Είναι η καλύτερη ομάδα και πάει να πάρει αυτό που δικαιούται

Η νίκη του Παναθηναϊκού στον τέταρτο τελικό του πρωταθλήματος, σού άφηνε την αίσθηση πως ήταν μια νίκη τίτλου. Με τέτοιο πάθος και αλλοφροσύνη πανηγυρίστηκε από τους 20.000 τυχερούς που βρέθηκαν στο T-Center το βράδυ της Τετάρτης (10/6). Και δεν τους αδικώ που όλοι ένιωθαν πως ο Εργκίν Αταμάν και οι παίκτες του δικαιούνταν να πανηγυρίζουν ήδη την κατάκτηση του πρωταθλήματος, έχοντας την πεποίθηση πως αδικήθηκαν στα παιχνίδια του ΣΕΦ, αφού άλλωστε ούτε εγώ διαφωνώ με αυτή την άποψη.

Και πανηγυρίστηκε με τόση ένταση αυτή η θριαμβευτική επικράτηση γιατί ήρθε μετά από έναν από τους πιο συναρπαστικούς τελικούς των τελευταίων ετών, κόντρα σε ατυχίες και αντιξοότητες. Ήρθε μετά από δύο παρατάσεις και μετά από δύο στιγμές που όλα έδειχναν να χάνονται. Στο -5 του 35' (61-66) και στο -5 του 43' (74-79). Ήρθε με τους Σλούκα, Οσμάν και Ρογκαβόπουλο να είναι νοκ άουτ πριν από το τζάμπολ, με τους Ναν και Γκραντ να αποβάλλονται αδίκως από το 34' και το 43', αντίστοιχα, αλλά και τον Λεσόρ να παίζει με χτυπημένο χέρι.

Ήρθε ως μορφή άρνησης προς την προσπάθεια του Ολυμπιακού να πανηγυρίσει και δεύτερο τρόπαιο φέτος μέσα στο σπίτι τους. Γιατί αυτή τη φορά, περνούσε από το χέρι τους να μην συμβεί και δεν το επέτρεψαν.

Κι εν τέλει ήρθε γιατί ο Παναθηναϊκός είναι η καλύτερη ομάδα σε αυτή τη σειρά των τελικών και το απέδειξε ξανά. Γιατί διαθέτει παίκτες με σπουδαία προσωπικότητα, σκληρό χαρακτήρα, μεγάλο εγωισμό και τεράστια επιθυμία για αυτόν τον τίτλο. Κι έχει κι έναν προπονητή στον πάγκο, τον Εργκίν Αταμάν, ο οποίος υπενθύμισε σε όλους γιατί είναι ο κορυφαίος της προηγούμενης 5ετίας. Νίκησε για τέταρτο σερί παιχνίδι τη μάχη με τον Γιώργο Μπαρτζώκα κι ας είναι η σειρά στο 2-2.

Ο Κέντρικ Ναν κουβαλούσε την ομάδα στις πλάτες του επιθετικά (με 23 πόντους) μέχρι να αποβληθεί. Αλλά όταν έκατσε τρελαμένος στον πάγκο, οι «πράσινοι» δεν πτοήθηκαν. Η ενέργεια στην άμυνα και τα ριμπάουντ (49 με 15 επιθετικά έναντι 38, με 8 των αντιπάλων) τους είχαν οδηγήσει μέχρι εκεί, αυτά τα δύο στοιχεία πρόσφεραν δίκτυ ασφαλείας, όταν το ματς στράβωνε. Μαζί με τους «φρέσκους» Τι Τζέι Σορτς και Βασίλη Τολιόπουλο, που πήραν τα μεγάλα σουτ όταν η μπάλα έκαιγε, ο Παναθηναϊκός του Αταμάν κατάφερε να κλείσει θριαμβευτικά την τελευταία παράσταση μπροστά στον κόσμο του.

Έχει, όμως, την ευκαιρία να επιστρέψει στο T-Center για ένα τελευταίο... πάρτι. Για μια γιορτή ενός πρωταθλήματος, που πλέον θα είναι ακόμα πιο σημαντικό από αυτό που περιμέναμε όταν ξεκινούσε η σειρά, γιατί θα έχει έρθει κάτω από πολλές και μεγάλες αντιξοότητες. Οι οποίες θα υπάρχουν και στο Game 5 του ΣΕΦ το ερχόμενο Σάββατο (13/6). Αλλά, πλέον, ο Παναθηναϊκός έχει μεταφέρει την πίεση στον αντίπαλό του και κυρίως του έχει δείξει για τι είναι ικανός.

ΥΓ. Το χθεσινό Game 4 θύμισε αρκετά την υπέρβαση που είχε κάνει ο Παναθηναϊκός και στο Game 4 του 2024. Γενικότερα η ομάδα που παρουσιάζει ο Αταμάν σε αυτούς τους τελικούς θυμίζουν εκείνη την ομάδα, διαψεύδοντας πανηγυρικά τις εκτιμήσεις μου.

ΥΓ2. Οι εμφανίσεις των «πράσινων» απαντούν με εμφατικό τρόπο και σε όσους υποστήριζαν πως ο Ολυμπιακός θα είχε τον πρώτο λόγο σε σειρά αγώνων στα playoffs της EuroLeague. Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα είχαν ήδη διαψευστεί.

ΥΓ3. Ο Σορτς όχι μόνο πέτυχε μεγάλα καλάθια (κυρίως με τους 7 σερί πόντους στη δεύτερη παράταση), αλλά έκανε και σπουδαίες άμυνες σε Φουρνιέ και Βεζένκοφ στο έξτρα δεκάλεπτο.

ΥΓ4. Λέμε για τον Γκραντ πως είναι βιονικός, αλλά και ο Χέιζ-Ντέιβις δεν πάει πίσω. Σχεδόν 49 από τα 50 λεπτά αγωνίστηκε, «εξαφάνισε» σε ένα σημαντικό μέρος του παιχνιδιού τον Βεζένκοφ και έβαλε και τα σημαντικά καλάθια του, χωρίς να βγάζει κόπωση.

ΥΓ5. Τέτοια μέρα, με τον Παύλο να κοιτά από ψηλά δεν γινόταν να χάσει το πρωτάθλημα ο Παναθηναϊκός... Για πάντα ανάμεσά μας!