Η φωτογραφία της δεκαετίας και η συνάντηση του… αιώνα

Λένε ότι η φωτογραφία είναι η τέχνη να «παγώνεις» τον χρόνο. Να φυλακίζεις μια μοναδική, αυθεντική εικόνα και το συναίσθημα που τη συνοδεύει, συχνά σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Αποτελεί έναν συνδυασμό συναισθηματικής μνήμης και τεχνικής δεξιότητας, μετατρέποντας μια απλή λήψη σε μια μόνιμη ανάμνηση. Μετατρέποντας το φευγαλέο σε διαρκή εικόνα.

Στην 100ετη πλέον ιστορία του ΠΑΟΚ υπάρχουν πολλές τέτοιες. Η απέλπιδα προσπάθεια του Άνθιμου Καψή να ανακόψει με τα χέρια τον Γιώργο Κούδα, το σκαρφάλωμα του Νέτο Γκουερίνο στα κάγκελα της θύρας 4 το 1976, τα δάκρυα του Πάμπλο Γκαρσία μετά από ένα γκολ έχοντας χάσει τη μητέρα του, το υψωμένο σημαιάκι του Ζλάταν Μουσλίμοβιτς στην Κωνσταντινούπολη. Στιγμές που σημαδεύουν βραδιές, χρονιές, περιόδους, ζωές ολόκληρες. Αν υπάρχει μια φωτογραφία που σημάδεψε και οπτικοποίησε ιδανικά τη σύγχρονη ιστορία του ΠΑΟΚ, δεν είναι άλλη από μια λήψη που ήρθε πριν από περίπου επτά χρόνια.

Το κλικ της δεκαετίας

10 Φεβρουαρίου 2019. Ο ΠΑΟΚ μετατρέπει σε πάρτι τον... τελικό πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό στην Τούμπα. Επικρατεί με 3-1, φτάνει στο +9 και δέκα αγωνιστικές πριν από το φινάλε αγκαλιάζει το πρωτάθλημα μετά από 34 χρόνια. Το «νάτοι, νάτοι οι πρωταθλητές» παίρνει την απολύτως ρεαλιστική του έννοια. Η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας φέρνει δάκρυα στα μάτια. Ξέσπασμα. Όπως αυτό του ΠΑΟΚτσή Αριστείδη Σαχπατζίδη στην κερκίδα που απαθανατίστηκε γλαφυρά από τον φωτογράφο Γιάννη Μωυσιάδη.

Η συγκλονιστική εικόνα κάνει τον γύρο του διαδικτύου, των εφημερίδων, των περιοδικών, των τηλεοπτικών δικτύων. Οι δυο πρωταγωνιστές δε βρέθηκαν ποτέ από κοντά. Έφτανε η απόσταση αρκετών μέτρων, εκείνη τη μαγική βραδιά, προκειμένου να συνδυαστούν και να αφήσουν αποτύπωμα στην ιστορία.

Ο Γιάννης και ο Αριστείδης συναντήθηκαν τυχαία σε μία ακόμα εμβληματική ημερομηνία για τον ΠΑΟΚ. Στα γενέθλια του αιώνα του συλλόγου, στην πλατεία Αριστοτέλους, είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν για πρώτη φορά, να ανταλλάξουν τη δική τους οπτική για τα όσα έζησαν τότε και όσα ακολούθησαν.

Το Athletiko ζήτησε μερικά λόγια από αμφότερους για να περιγράψουν τις στιγμές τους

«Εκείνη την στιγμή, μετά το 3-1 με τον Ολυμπιακό ένιωθα ότι έφτασε η ώρα της λύτρωσης και ότι θα παίρναμε το πρωτάθλημα μετά από 34 χρόνια. Ειδικά μετά από την κλοπή της προηγούμενης χρονιάς. Μέσα στο μυαλό μου ήταν όλα τα χιλιόμετρα τα ταξίδια οι φίλοι που χάθηκαν στην διαδρομή, τα αδέρφια μου που ήμασταν πάντα μαζί. Εκεί τα συναισθήματά πλημμύρισαν την ψυχή μου και ξέσπασα. Δεν κατάλαβα ότι κάποιος με φωτογράφισε εκείνη η στιγμή ήταν μια στιγμή προσωπικής λύτρωσης» είπε ο Αριστείδης που στη συνέχεια περιέγραψε και τη συνάντηση με τον Γιάννη στα γενέθλια των 100 του ΠΑΟΚ:

«Τον Γιάννη δεν τον είχα δει ποτέ πριν από κοντά. Το πρωί της 20ης Απριλίου περπατώντας στην πλατεία Αριστοτέλους, μου χτύπησε την πλάτη και μου είπε ότι αυτός είχε τραβήξει την φωτογραφία που όπως του είπα σημάδεψε την ζωή μου. Πραγματικά ήταν μια συγκινητική στιγμή γιατί συνάντησα τον άνθρωπο που είχε την οξυδέρκεια και απαθανάτισε εκείνη την στιγμή. Του είπα ότι τώρα έπρεπε να έχουμε ένα ενθύμιο μαζί. Η ποιότητα του ανθρώπου η ευγένεια και η εν γένει παρουσία του με συγκίνησε. Και σκέφτηκα ότι πρέπει ως ελάχιστη ευγνωμοσύνη να του δώσω τα credits που του αξίζει. Τον ευχαριστώ πολύ και πιστεύω ότι απέκτησα ένα καινούργιο φίλο».

Όσο για τη συμπλήρωση ενός αιώνα ζωής του ΠΑΟΚ: «Η γιορτή για τα 100 χρονια ήταν μια σπονδή σε όλους αυτούς που δημιούργησαν, γιγάντωσαν και κράτησαν τον ΠΑΟΚ μας τα δύσκολα χρόνια, ήταν η ευκαιρία να βρεθούμε όλοι οι κοινωνοί της ιδέας του ΠΑΟΚ να θυμηθούμε και να τιμήσουμε τα αδέρφια μας που χάθηκαν. Ο ΠΑΟΚ είναι αυτό που επηρεάζει την ζωή μας δεν είναι μια ομάδα είναι αρχές είναι τρόπος ζωής. Εύχομαι αυτό το κίνημα να μην χάσει ποτέ τις αρχές και τα όνειρά των ανθρώπων που τον δημιούργησαν. Να συνεχίσει στο δρόμο των επιτυχιών και να δημιουργεί το ίδιο πάθος και τα ίδια συναισθήματα και στον επόμενο αιώνα και το πιο σημαντικό να μην έχουμε άλλες απώλειες» κατέληξε ο φίλος του ΠΑΟΚ.

Από την πλευρά του, ο «δράστης», επί δεκαετίες επαγγελματίας φωτογράφος Γιάννης Μωυσιάδης είπε για τη στιγμή της «σύλληψης»:

«Μόλις είχε λήξει ο αγώνας ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός που αν θυμάμαι καλά είχε κλειδώσει τον τίτλο για τον ΠΑΟΚ. Από την θέση που είχα στο 2ο ημίχρονο, στα όρια των θυρών 4-5 ξεκίνησα, αντίθετα από όσο κάνω συνήθως, να περπατάω προς τον ηλεκτρονικό πίνακα, καθώς οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ και οι συνάδελφοί μου πήγαιναν προς την θύρα 4 για τα πανηγυρικά. Περπατώντας με τον μισό εξοπλισμό στην πλάτη και τις μηχανές στον λαιμό, με την άκρη του ματιού είδα έναν τύπο που σιωπηλός και δακρυσμένος ήταν πάνω στο κάγκελο με εντελώς χαμένο βλέμμα… Παράτησα τα πάντα κάτω και με τον 300άρι έκανα μόνο 2 καρέ… Το «θέμα μου» ποτέ δεν κατάλαβε ότι μόλις είχε βγει φωτογραφία…

Τέλος, για το αν καταλαβαίνει ένας φωτογράφος πότε η εικόνα που έχει απαθανατίσει έχει ιδιαίτερη σημασία ή αξία, την ώρα που την τραβάει ή μόλις την έχει τραβήξει:

«Δεν υπάρχει νομίζω ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό. Είναι φορές που ξέρεις ακριβώς τι κάνεις και τι αποτέλεσμα θα έχεις. Άλλες φορές ,κυρίως στο αθλητικό, μπορεί να αξιολογήσεις καλύτερα μια φωτογραφία σου μόλις την δεις λίγο πιο ήρεμα, μακριά από την ένταση της στιγμής και του άγχους να τραβήξεις, να στείλεις… Γεγονός είναι ότι την ημέρα εκείνη χρειάστηκα μόνο δύο κλικ και ήμουνα σίγουρος ότι είχα βγάλει την φωτογραφία που θα μπορούσε να είναι η πιο καλή περιγραφή εκείνης της χρονιάς για τον ΠΑΟΚ».