Γιατί όταν οι κορυφές είναι σπάνιες, ζυγίζουν διαφορετικά

Ο τελικός του Πανθεσσαλικού πέρασε στην ιστορία. Ακόμα ένας σε αυτό το στάδιο που τα έχει φέρει έτσι η μοίρα που να έχει βγάλει έξι διαφορετικούς κυπελλούχους σε ισάριθμούς τελικούς.

Όταν κυπελλούχοι έγιναν ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ, ήταν ένα ακόμα κύπελλο. Ένας τίτλος στη σειρά.

Για την ΑΕΛ το 2007 και για τον ΟΦΗ το 2026, είναι κάτι άλλο. Είναι στιγμές που δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Οι βυσσινί τότε, οι ασπρόμαυροι τώρα. Το αόρατο τοίχος στο σουτ του Μάντζιου τότε, το πόδι του Κωστούλα το Σάββατο.

Γιατί όταν οι κορυφές είναι σπάνιες, ζυγίζουν διαφορετικά.

Ρωτήστε τον Νίκο Νταμπίζα για το 2007. Ρωτήστε τον Βασίλη Λαμπρόπουλο για το περασμένο Σάββατο και θα σας πουν…

Και για τους δύο δεν ήταν ο πρώτος τίτλος της καριέρας τους, όμως μάλλον είναι ο πιο σημαντικός, σχεδόν στην ίδια ηλικία το σήκωσαν (34 τότε ο Νταμπι, 36 ο Λαμπρόπουλος), στο ίδιο γήπεδο και σχεδόν με τον ίδιο πανηγυρισμό.

Και αν αυτά δεν σας λένε κάτι…

Κοιτάξτε τα πρόσωπα στις φωτογραφίες και στα βίντεο από το Πανθεσσαλικό, από την πλατεία Ελευθερίας, τα Λιοντάρια και τους δρόμους του Ηρακλείου, κάτω από το ανοιχτό λεωφορείο, με την ψυχή τους ολάνοιχτη.

Πολλοί, ίσως οι περισσότεροι, δεν είχαν γεννηθεί όταν ο ΟΦΗ του Γκέραρντ σήκωνε τίτλο το 1987. Μεγάλωσαν με μια ιστορία που δεν έζησαν. Την άκουσαν από τους γονείς τους — γιατί έτσι γίνεται συνήθως, έτσι περνάει η αγάπη για μια ομάδα από γενιά σε γενιά.

Και τι ομάδα αγάπησαν. Μια ομάδα που δεν κερδίζει κάθε Κυριακή. Που δεν διεκδικεί τίτλους κάθε χρόνο. Που έχει πέσει κατηγορία, που έχει αγωνιστεί για να ξαναβρεθεί ψηλά, που κάποιες φορές οι φίλαθλοί της αναρωτιόνταν αν έχει ξεπληρώσει χρέη για να κατέβει στον επόμενο αγώνα.

Ίσως το πιο δύσκολο γι' αυτά τα παιδιά δεν ήταν η αγωνία ούτε οι ήττες. Ήταν ο χλευασμός — έστω και στα αστεία — από τους μεγαλύτερους.

«Μα καλά, πανηγυρίζετε επειδή ανεβήκαμε στην Α' Εθνική; Επειδή σώθηκε η ομάδα; Εμείς κάποτε πανηγυρίσαμε Κύπελλο…»

Αυτή η κουβέντα κάθεται βαριά σε ένα παιδί που δεν φταίει που γεννήθηκε αργά.

Είμαι σίγουρος ότι αυτά τα παιδιά το έβλεπαν στα όνειρά τους. Ακόμα και μετά τον χαμένο τελικό της περασμένης χρονιάς. Η πίστη δεν έφυγε. Σπάνια φεύγει, από αυτούς που αγαπούν αληθινά.

Ρωτήστε τους. Στη Λάρισα ή στο Ηράκλειο, το ίδιο θα σας πουν. Θα το ΞΑΝΑ σηκώσουμε κάποια στιγμή.

Το παιδί που έκλαψε όταν έμαθε ότι ο μπαμπάς του θα τον πάει στον τελικό και μίλησε στην κάμερα του Athletiko δεν χρειάστηκε πολλές λέξεις. Τα μάτια του τα έλεγαν όλα. Και μια φράση που ίσως ένα παιδί δεν έπρεπε να λέει — μα που κανένας δεν μπορούσε να την κρατήσει μέσα του: «Πάμε να τα κάψουμε όλα!»

Με μια φωτιά που κάποτε άναψε από τα παιδιά του Γκέραρντ, έμεινε ζωντανή μέσα από ιστορίες παλιές και όνειρα καινούρια και τελικά φούντωσε και απ’άκρη σ’άκρη το Σαββατόβραδο καίει και θα συνεχίσει να καίει στο νησί.