Για τη μητέρα….
Ο ΡεϊΚουάν Γκρέι έχει κερδίσει σεβασμό ως παίκτης. Όλοι, ή σχεδόν όλοι, ξέρουν ότι είναι καλός baller. Δεν ξέρουν όμως, τι άνθρωπος είναι…
Όταν η κάμερα έκλεισε, τον πλησίασε ένας άνθρωπος που συν τω χρόνω, έχει αποδείξει πολλάκις την αγάπη του για την ΑΕΚ… Ο ΡεϊΚουάν Γκρέι, τον αγκάλιασε και πριν ανοίξει η κουβεντούλα τους, είπε… “Ξέρεις man… Θέλω, όταν φύγω από εδώ, οι άνθρωποι να με θυμούνται. Θέλω να γίνω κομμάτι της ιστορίας της ΑΕΚ”.
Με αυτόν τον τρόπο, δεν εξέφραζε μόνο το δικό του κόσμο, αλλά έδειχνε πόσο πολύ σέβεται και συμπλέει με την παθιασμένη αγάπη του συνομιλητή του για την Ένωση.
Νωρίτερα, ένα 20λεπτο πριν, αφού πήραμε τις θέσεις μας, στο παρκέ της άδειας πια αλλά ακόμα λαμπερής και γιορτινής Sunel Arena, του εξήγησα ότι… “Ξέρεις κάτι… Σχεδόν δύο χρόνια μετά την άφιξή σου σε αυτή τη χώρα, αισθάνομαι ότι δεν ξέρουμε ποιος είσαι”.
Η ευφράδεια και η έκφρασή του είναι απαράμιλλη… Όπως και η αξιακή τοποθέτηση του σε αυτόν τον κόσμο.. “Σε ευχαριστώ πολύ που μου δίνεις αυτή την ευκαιρία. Αισθάνομαι ότι είμαι λίγο υποτιμημένος να σου πω την αλήθεια. Λίγο …άγνωστος”.
Δεν το ακούς συχνά. Ειδικά από έναν άνθρωπο, που, πριν αρχίσουμε, μιλούσε για τουλάχιστον 45 λεπτά στις ορδές των δημοσιογράφων που περίμεναν για μία μικρότερη ή μεγαλύτερη συνέντευξη.
“Ποιος είσαι Ρέι; Μίλα μου για εσένα” του ζήτησα…
“Είμαι ένα παιδί από τη Φλόριντα που μεγάλωσα παλεύοντας πολύ σκληρά για να πετύχω. Άρχισα να παίζω μπάσκετ όταν ήμουν 9 χρονών και νομίζω ότι είμαι ένας συμπαγής άνθρωπος κι ένας καλός συμπαίκτης. Είμαι ο γιος της Βαλερι, ανατράφηκα σε μία θαυμάσια οικογένεια πηγαίνοντας αρχικά στο High School Ντίλαρντ και στη συνέχεια στο πανεπιστήμιο του Φλόριντα. Αγαπώ την ομάδα μου, τους συμπαίκτες μου, την οικογένειά μου και την αρραβωνιαστικιά μου. Είμαι άνθρωπος της οικογένειας, θα έλεγα ότι είμαι ένας ήρεμος άνθρωπος, αλλά μεταμορφώνομαι και σε “δολοφόνο”. Όταν παίζω μπάσκετ, νιώθω σαν να είμαι “δολοφόνος”. Έτοιμος ανά πάσα στιγμή να ανταγωνιστώ τον οποιονδήποτε. Είμαι μαχητής (“I am a dog” όπως είπε με ακρίβεια)”.
Συστήνεται ως ένας άνθρωπος που δεν του αρέσει να μιλάει πολύ εκτός γηπέδου… “Είμαι leader by example. Δεν έχω καμία διάθεση να καυχηθώ για κάτι, αλλά αντί για λέξεις, προτιμώ να αφήνω το παιχνίδι μου να μιλάει. Κι ας με οδηγήσει, όπου είναι να με οδηγήσει”.
Ο πάγος είχε αρχίσει σιγά σιγά να λιώνει… Οι ιστορίες από το παρελθόν βοηθούν πάρα πολύ σε αυτή τη διαδικασία…
“Λοιπόν, σήμερα (εκείνη την Τετάρτη), ξέρω έναν άνθρωπο που θα είναι πολύ περήφανος για εσένα…”
- “Σε ποιον αναφέρεσαι;” με ρώτησε με εμφανή περιέργεια…
“Ο τρόπος που σηκώθηκες σε εκείνη τη φάση και μάζεψες τη μπάλα από τα χέρια του Τζαμπάρι Πάρκερ και προσγειώθηκες στο παρκέ χωρίς να τη χάσεις από τα χέρια σου, είμαι βέβαιος ότι θα έκανε περήφανο τον ξάδελφό σου στη Φλόριντα. Εντάξει, μπορεί να μην έπαιζε στη θέση του wide receiver, αλλά και ως περίφημος quarter back που ήταν, μάλλον θα νιώσει περήφανος”.
O "περήφανος" ξάδελφος!
Μάλλον ήταν κάτι που περίμενε να ακούσει (κάποια στιγμή), αφού ο ξάδελφός του έχει πλούσια καριέρα στο NFL ως παίκτης και προπονητής πια… “Αυτή η σκηνή που περιγράφεις ήταν κομβική για το παιχνίδι. Έβλεπα τη μπάλα στον αέρα και στο μυαλό μου ήταν σαν να βρίσκομαι σε slow motion. Σαν να ήταν σκηνή από κινηματογράφο. Πράγματι πάντως, έχω βαθιά μέσα μου τη νοοτροπία του Football. Εκεί, στη Νότια Φλόριντα, όπου γεννήθηκα, υπάρχει αληθινά πολύ …football. Μεγάλωσα σε οικογένεια με πολύ έντονο μπαγκράουντ σε αυτό το άθλημα. Είναι στο αίμα μας, στο DNΑ μας. Το επώνυμό μου είναι θρυλικό στον κόσμο του football. Ο ξάδελφός μου, ο Κουίν Γκρέι, ο θείος μου, ο πατέρας μου, όλοι είναι μέλη του Hall of Fame. Και ναι, ίσως ο ξάδελφός μου να ένιωσε όπως λες”.
Πάνω στην κουβέντα αρνήθηκε ότι ακόμα κι αυτός ένιωσε νευρικά στον 3ο αγώνα με τη Μπανταλόνα… Δεν αρνήθηκε όμως, ότι κάτι τον είχε επηρεάσει. Και δεν ήταν το άγχος του για την πρόκριση. Ήταν το αντίθετο: “Νευρικός; Όχι, δεν ένιωσα ποτέ έτσι. Ό,τι κι αν γίνει σε έναν αγώνα μπάσκετ, η επόμενη ημέρα θα ξημερώσει κανονικά. Αυτό που θα έλεγα μάλιστα είναι ότι νοιαζόμουν τόσο πολύ για το παιχνίδι, ήθελα τόσο πολύ να είμαι τέλειος, που μπορεί να κάνω κι ένα λάθος ή να αστοχήσω σε κάποιο σουτ. Ό,τι κι αν συμβεί όμως, αυτό που ξέρω είναι ότι δε θα σταματήσω ποτέ να παλεύω. Θα βρω τρόπο να επηρεάσω θετικά την ομάδα μου. Μπορεί να αστόχησα σε 4 από τις 8 βολές που εκτέλεσα, αλλά ευστόχησα στις κρίσιμες” απαντά και συνεχίζει: “Σκέψου να ήμουν εγώ αυτός που θα κρεμούσε το κεφάλι μετά από ένα λάθος, ή ένα άστοχο σουτ. Εμένα που ξέρουν οι συμπαίκτες μου πως σκέφτομαι, πως ηγούμαι. Τι παράδειγμα θα έδινα; Έχω παίξει και κρισιμότερα ματς στην καριέρα μου. Οπότε, όχι δεν ήμουν νευρικός. Τα λάθη και τα άστοχα είναι κομμάτι του παιχνιδιού. Ακόμα και ο Κόμπι, κάποιες φορές σούταρε air ball”.
Το καλοκαίρι του 2024, ο Ντράγκαν Σάκοτα έχτιζε μία ομάδα, με όσα υλικά είχε, αλλά ο πυλώνας του σχεδιασμού του ήταν ένας και μοναδικός. Ο ΡεϊΚουάν Γκρέι! Αποφασισμένος να τον περιμένει όσο χρειαζόταν. Και τον περίμενε πάρα πολύ, μέχρι παρεξηγήσεως… Αλλά στο τέλος δικαιώθηκε.
Positionless με βαρύ σουλούπι
Μετά την αποφοίτησή του από το Φλόριντα, αλλά και κατά τη διάρκεια της φοίτησης, τον νυν σούπερ σταρ της ΑΕΚ συνόδευαν μυριάδες εγκώμια. Για την point forward φυσιογνωμία του, για τον χειρισμό του στη μπάλα, την ικανότητά του στην πάσα, την προσωπικότητα. Πολλά! Ενα πράγμα τον καταδίωκε: ο όγκος του. Πάνω στον οποίο εργάστηκε πολύ σκληρά στα δύο χρόνια που έπαιξε στο Long Island την ομάδα των Μπρούκλιν Νετς στην NBA G League. Οι Νετς ήταν αυτοί που του πρόσφεραν μία θέση στο ντραφτ το καλοκαίρι του 21. Στο νούμερο 59… Δούλεψε τόσο σκληρά κουβαλώντας μάλιστα κι έναν σοβαρό τραυματισμό στον αστράγαλο, που ακόμα και ο προπονητής του στο Long Island, υποκλίθηκε στην αποφασιστικότητά του. Ο Ανταμ Καπόρν, προπονητής των Νετς στην ομάδα του Summer League και ασίσταντ στο Μπρούκλιν, τον χαρακτήρισε “Positionless”, ένας παίκτης που μπορεί να παίξει σε όλες τις θέσεις, από το 1 μέχρι το 5. “Το feeling που έχει για το παιχνίδι και η πάσα του είναι ελίτ” σημείωσε.
Στους Νετς, είχε έπαιξε μόνο σε ένα παιχνίδι. Πρόσθεσε άλλα τρία με το Σαν Αντόνιο τη σεζόν 23-24… Περίμενε κι αυτός την κατάλληλη πρόταση. Και το φθινόπωρο πια του 2024, επέλεξε ΑΕΚ.
“Θα σου την αλήθεια. Θέλοντας πάντα να είμαι ειλικρινής, ήταν αναμενόμενο για εμένα το γεγονός ότι μόλις έρθω στην Ευρώπη, ο κόσμος μπορεί να φωνάζει το όνομα μου και να γίνω αγαπητός. Δεν ξέρω πόσοι άλλοι το ήξεραν. Ό,τι κι αν θεωρούσε κανείς για εμένα, εγώ ήξερα τι παίκτης είμαι. Κι αυτός ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίο ήθελα να έρθω στην Ευρώπη. Για να δείξω όλα αυτά που έχω μέσα μου.
Ξέρεις, πίσω από τη σκηνή δουλεύω πάρα, μα πάρα πολύ σκληρά. Ακόμα και τώρα. Δεν τελειώνει αυτό. Κάθε μέρα. Μπορώ να βελτιώσω πολλά πράγματα. Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν μία ευκαιρία να δείξω ποιος είμαι.
Και προφανώς σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κόουτς Σάκοτα που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία. Να είμαι πρωταγωνιστής, αλλά ταυτόχρονα να είμαι και ο εαυτός μου. Ξανά, όμως, δεν με εκπλήσσει η πορεία μου, η επιτυχία της ΑΕΚ, ούτε οι αντιδράσεις του κόσμου. Ήξερα ότι αν εγώ είμαι καλός, τότε και η υπόλοιπη ομάδα θα έπαιζε καλά επίσης. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν παύει να είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Όλα αυτά τα οποία ζω εδώ, με κάποιο τρόπο τα είχα ονειρευτεί ως παιδί. Από τότε που ήμουν 9 χρονών. Όλη αυτή η δουλειά που έκανα, η σκληρή προσπάθεια, με έφερε εδώ που είμαι τώρα. Και δεν έχει τελειώσει τίποτα. Είμαι μόλις 26 χρονών. Για εμένα είναι ακόμα η αρχή!”.
Στη διάρκεια της συνομιλίας μας, τουλάχιστον 3 φορές είπε ότι μία από τις πιο βασικές ανάγκες του είναι η επιθυμία του να αφήνει αποτύπωμα στην ομάδα που παίζει. Στην ΑΕΚ δε θέλει να περνά απαρατήρητος. Η ηγετικότατα ρέει στο αίμα του. Κι αυτή την ευκαιρία την έδωσε ο Ντράγκαν Σάκοτα…
“Ξανά, ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στον κόουτς. Όταν κάναμε την πρώτη συζήτηση, ήταν τόσο ευθύς και ειλικρινής απέναντί μου. Ήξερε ακριβώς τι θέλει από εμένα και τι μπορώ να προσφέρω. Βγάζω το καπέλο μου μπροστά του. Μου έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσω όλες τις ικανότητες μου και έτσι ο κόσμος να με αγκαλιάσει. Νομίζω ότι έχω αφήσει το αποτύπωμά μου τα τελευταία δύο χρόνια. Και θέλω να συνεχίσουμε όλοι μαζί να γράφουμε ιστορία”.
"Αφοσίωση, σκληρή δουλειά, σεβασμός"
Ακόμα και μετά την πρώτη σεζόν του στην ΑΕΚ, ο ΡεϊΚουάν Γκρέι, θα μπορούσε να πάρει ένα μικρό ρίσκο και να αναζητήσει το μέλλον του σε ομάδες της Ευρωλίγκας. Άλλωστε, όλοι συμφωνούν ότι εκεί ανήκει. Όμως, όχι, ο γεννημένος στο Φορτ Λότερντεϊλ δεν το σκέφτηκε ιδιαίτερα.
“Γνωρίζω τι αξίζω και τι μπορώ να προσφέρω. Έτσι, η απόφαση να επιστρέψω στην ΑΕΚ ήταν η καλύτερη που θα μπορούσα να πάρω”.
Ο χαρακτήρας του ήταν αυτός που τον έφερε πάλι πίσω στην ΑΕΚ για μία δεύτερη σεζόν. Ίσως όμως, όχι μόνο ο χαρακτήρας του… Για αυτό και η επόμενη ερώτηση ήταν σύντομη, ευθεία και πολύ συγκεκριμένη…
- ¨Ποιες είναι οι αρχές σου Ρέι;”
“Οι αρχές μου;” αναρωτήθηκε! Αυτό μάλλον δεν το περίμενε…
“Αφοσίωση. Σκληρή δουλειά. Σεβασμός. Και να είμαι γνήσιος. Αυτά είναι όσα με δίδαξε η μητέρα μου, η οικογένειά μου. Ξέρεις, δεν ακολούθησα ποτέ τον εύκολο δρόμο. Δεν επέλεξα ποτέ τις παρακάμψεις. Είχα πάντα το κεφάλι χαμηλά και δούλευα σκληρά. Με σεβασμό απέναντι σε όλους. Ο Θεός με ευλόγησε με ένα ταλέντο και του είμαι ευγνώμων για αυτό. Πιστεύω στο Θεό. Με υποστηρίζει πάντα. Κι εγώ θέλω να είμαι ταπεινός, να κρατώ το κεφάλι χαμηλά, αλλά ταυτόχρονα να ξέρω ποια είναι η αξία μου. Θέλω να είμαι έτοιμος σε κάθε βήμα της ζωής μου. Δε θέλω να είμαι ακόμα ένας τύπος σε μία ομάδα. Όπου κι αν παίζω έχω την ανάγκη να επηρεάζω το παιχνίδι και την ομάδα”.
Πίσω στη Φλόριντα, στην γενέτειρα του, παίζοντας στην αυλή του σπιτικού του, ΡεϊΚουάν Γκρέι, πολύ συχνά μιμούνταν τον Κόμπι Μπράιντ στο τελευταίο σουτ. Ονειρευόταν ότι, όπως ο Mamba, έτσι κι αυτός θα ήταν ο άνθρωπος που θα έβαζε το νικητήριο. Μέρα με τη μέρα, το όνειρο μετατρεπόταν σε φιλοδοξία και αναζήτηση. Της ευκαιρίας. Δεν ήταν μόνο ο Κόμπι όμως. Ήταν και ο Καρμέλο… “Που είναι ο αγαπημένος μου παίκτης”. Και ο Λεμπρόν… “Που τον βλέπεις να ευστοχεί σε τόσα νικητήρια σουτ. Σε αυτή την αυλή, εκεί πίσω, προπονείσαι όλη μέρα για να γίνεις κάποια στιγμή σαν αυτούς. Και υπάρχουν στιγμές, που στήνεσαι στη γραμμή των βολών και φαντάζεσαι ότι το δικό σου σουτ θα δώσει τη νίκη στην ομάδα σου. Για αυτό μου αρέσει να παίρνω την ευθύνη στην crunch time. Με ενθουσιάζει. Δε νομίζω ότι όλοι είναι φτιαγμένοι για να αντέχουν αυτή τη στιγμή. Εγώ είμαι. Είμαι φτιαγμένος για αυτό. Το έκανα σε όλη μου την καριέρα μέχρι τώρα κι αν δεν με πιστεύεις …απλά googlαρέ το”.
"Το σκέφομαι όλο το χρόνο. Το χρωστάω στον εαυτό μου και την ΑΕΚ"
Ήταν Τετάρτη βράδυ, το γήπεδο είχε αδειάσει, οι περισσότεροι συμπαίκτες του είχαν αποχωρήσει. Κι αυτός …εκεί! Σε μία καρέκλα. Να σκάβει όλο και πιο βαθιά μέσα του για να μας συστήσει τον πραγματικό εαυτό του και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που πρεσβεύει. Χωρίς να φοβάται αν θα παρεξηγηθεί. Μετά από όσα είχα ακούσει αντιλαμβανόμουν το …κενό. Και τον ρώτησα…
“Ρέι, υπάρχει ένα κενό εκεί πέρα μέσα στην ψυχή, εξαιτίας του γεγονότος ότι πέρσι, στο Φάιναλ Φορ, η ΑΕΚ δεν τα κατάφερε κόντρα στη Μάλαγα;”
- “Ξεκάθαρα. Το χρωστάω στον εαυτό μου και την ομάδα. Δουλεύεις έναν ολόκληρο χρόνο για να φτάσεις σε αυτό το σημείο. Κι εγώ θέλω να κερδίζω πάντα. Η νίκη κάνει τους πάντες χαρούμενους. Αλλά ακόμα κι αν τελικά δεν νικήσεις, χτίζεις χαρακτήρα. Φτάνεις ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που θέλεις να είσαι.
Αυτό το τρόπαιο, το BCL, θα σήμαινε τα πάντα για εμένα. Ειλικρινά, είναι δύσκολο να εξηγήσω τι συμβαίνει στο κεφάλι μου όλα αυτά τα χρόνια και τις αμφιβολίες που είχα. Ως αθλητής, δεν ξέρεις ποτέ πόσο μακριά θα φτάσεις. Πέρυσι, μπορώ να πω ότι δεν κατάλαβα σε όλο το εύρος τι σήμαινε η παρουσία σε ένα Φάιναλ Φορ. Νομίζω ότι θα μπορούσα να ήμουν καλύτερος. Θα μπορούσα να είχα επηρεάσει πολύ περισσότερο το παιχνίδι για την ομάδα μου. Και αυτό μου έμεινε όλη τη χρονιά, δεν με έχει εγκαταλείψει αυτή η σκέψη. Ηταν ένας από τους βασικούς λόγους που επέστρεψα στην ΑΕΚ. Μου άναψε φωτιά. Ειλικρινά, ονειρευόμουν να σηκώσω το τρόπαιο. Και η μητέρα μου το ίδιο. Το ονειρευόταν. Θα έρθει και στην Ισπανία μαζί μου αυτή τη φορά. Θα είναι συναρπαστικό, φίλε, για εκείνη να είναι παρούσα. Ο γιος της θα είναι εκεί. Ήταν ο άνθρωπος που με πήγαινε στις προπονήσεις στις 5:30 το πρωί, μια ώρα μακριά από το σπίτι, απλώς για να με βοηθήσει να έχω ένα καλύτερο μέλλον. Την ευχαριστώ για όλα όσα έκανε. Δεν θα μπορούσα να είμαι εδώ αν εκείνη δεν είχε δουλέψει τόσο σκληρά και να είναι εκεί μαζί μου πάντα. Είναι κάτι μεγαλύτερο από εμένα, ειλικρινά… Θέλω να κάνω όλους τους άλλους γύρω μου περήφανους”.
Και στη Μπανταλόνα, στις 10 το βράδυ, το πρώτο εμπόδιο στην υλοποίηση αυτού του ονείρου θα είναι η Μάλαγα… Σε ένα Deja Vu, σε ένα remake της περσινής εμπειρίας, που τελικά δεν ήταν καλή για την ΑΕΚ.
“Το λέω όλο το χρόνο. Τώρα είναι η ώρα να γίνουμε κομμάτι της ιστορίας διορθώνοντας τα περσινά λάθη μας, φίλε. Πέρυσι, είχαμε μια πικρή γεύση στο στόμα μας μετά από εκείνο το παιχνίδι εναντίον της Μάλαγα. Είναι τέλειο το γεγονός ότι θα παίξουμε ξανά με αυτούς. Ανυπομονώ! Θα είναι ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της ζωής μου, ένα από τα μεγαλύτερα παιχνίδια της ζωής μου, και θα είμαι έτοιμος γι' αυτό. Είναι ένα παιχνίδι που θα αποκαλύψει κάποια πράγματα μέσα σου. Θα σε διδάξει για τον εαυτό σου, φίλε. Αλλά η νίκη σίγουρα μπορεί να σε μετατρέψει σε διαφορετικό άνθρωπο. Αυτό είναι το μόνο που σκεφτόμουν από παιδί”.
Ο Ρέι και ο Κατσίβελης
Πέραν από την μητέρα του όμως, το γεγονός ότι ο ίδιος και η ΑΕΚ κατάφερε να βρεθεί σε δεύτερο back to back Φάιναλ Φορ, το οφείλει εν μέρει και στον Δημήτρη Κατσίβελη… Για τον οποίο είχε σπουδαίες κουβέντες να μοιραστεί:
“Οπωσδήποτε, έχεις δίκιο. Ήταν τεράστιος απόψε (την Τετάρτη). Είναι ένας τύπος που έπαιξα εναντίον του πέρυσι με τον ΠΑΟΚ. Πίστεψα σε αυτόν από την πρώτη ημέρα που τον υπογράψαμε. Ήμουν ενθουσιασμένος γι' αυτό. Είναι ένα τεράστιο κομμάτι της ομάδας μας, φίλε. Είχε λίγο σκαμπανεβάσματα, αλλά άντεξε”.
Λίγο πριν το φινάλε…
“Ναι υπάρχει μία πικρή στιγμή στην καριέρα μου που μου είναι αδύνατον να ξεχάσω. Με το Φλόριντα, τη χρονιά του Covid ήμασταν η καλύτερη ομάδα στη χώρα. Είχαμε μερικούς από τους κορυφαίους παίκτες σε εκείνη την ομάδα. Και η σεζόν ακυρώθηκε λόγω COVID. Πιστεύω πραγματικά ότι αυτή ήταν η ευκαιρία μας να κερδίσουμε ένα εθνικό πρωτάθλημα. Αυτό μου έχει μείνει μέχρι σήμερα. Το μεγαλύτερο What if της ζωής μου. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο θεωρώ ότι αυτή είναι ακόμα μία ευκαιρία να κερδίσω ένα σημαντικό τρόπαιο. Η Ευρώπη, μπασκετικά, είναι τεράστια. Θα είμαστε μια από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη”.
Αυτό που δεν μας είπε είναι ότι πρόκειται για έναν αμετανόητο συλλέκτη sneakers έχοντας δεκάδες ζευγάρια, υψηλής σπανιότητας. Μέχρι και το Athletic αφιέρωσε ένα πολύ μεγάλο άρθρο για αυτό το πάθος του πριν κάποια χρόνια.
Αυτό που μας είπε όμως, ήταν το πιο σημαντικό… Εξηγώντας πως γίνεται η ΑΕΚ να είναι η ομάδα των ανατροπών και των υπερβάσεων. Κανένα άλλο κλαμπ στο BCL δεν έχει κερδίσει περισσότερα ματς ενώ βρισκόταν πίσω στο σκορ στο ημίχρονο με διψήφιες διαφορές…
“Σκυλιά φίλε. Είμαστε σκύλοι, φίλε. Είμαστε σκύλοι. Είμαστε "δολοφόνοι". Ξέρεις, στα αποδυτήρια, κανείς δεν σκύβει το κεφάλι του. Κανείς δεν μουτρώνει. Κανείς δεν είναι θυμωμένος. Ηδη ξέρουμε όταν μπαίνουμε στα αποδυτήρια στο ημίχρονο ότι, εντάξει, ήρθε η ώρα να βάλουμε μπρος. Εχουμε τη νοοτροπία του "killer", και ξεκινά από εμένα, από τον Φρανκ, από όλους. Και πάνω απ’όλα από τον προπονητή. Εχει κι αυτός τη νοοτροπία του “Δεν φοβόμαστε κανέναν”. Έτσι, με όποιον κι αν παίζουμε, είτε πρόκειται για ομάδες της EuroLeague, είτε για άλλες ομάδες, όποια κι αν είναι αυτή ξέρεις: Δένουμε τα κορδόνια μας και παίζουμε.
Κι αυτοί βάζουν τα παπούτσια τους όπως εμείς. Βάζουν τα παντελόνια τους όπως εμείς, και θα βγουν έξω για να αγωνιστούν, φίλε. Όπως κι εμείς. Αλλά εμείς έχουμε μερικά σκυλιά στα αποδυτήρια. Πραγματικοί "δολοφόνοι, φίλε”.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Ευχαριστώ για τις απίθανες μάχες μας» - Ο αποχαιρετισμός του Παναγιώτη Γιαννάκη στον Όσκαρ Σμιντ
Πώς η Χάποελ αλλάζει τα δεδομένα για το Final Four 2026;
