Γενναίες αποφάσεις

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά… Στο Αλεξάνδρειο το απόγευμα της Κυριακής δεν ηττήθηκε ο Παναθηναϊκός. Νίκησε ο Άρης! Μεγαλοπρεπώς, δικαίως και με έναν τρόπο που οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα θα συνιστούσε κακογραφία. Έστω κι αν στα τελευταία τρία λεπτά της κανονικής περιόδου οι παίκτες του Μίλιτσιτς τρόμαξαν στην ιδέα της νίκης . Εν τελεί, όμως, είχαν το ψυχικό σθένος να επικρατήσουν και να πάρουν αυτό που πέρα ως πέρα δικαιούνταν. 

Και χωρίς φιλοσοφημένους προλόγους, ή με τεχνικές Μίλτον, ευθύς αμέσως ας ακουμπήσουμε επί των τύπων των ήλων. Και είναι κοφτερά αυτά πια. 

Στη Θεσσαλονίκη, στο παρκέ πάτησαν εκ μέρους του Παναθηναϊκού πάτησαν 9 παίκτες με συμμετοχής από περίπου 10 λεπτά και πάνω (Μήτογλου και Γιούρτσεβεν πήραν απλά μία μυρωδιά με σχεδόν 5 ο καθένας). 

Υπάρχει κάποιος που παρακολούθησε τον αγώνα και μπορεί να ισχυριστεί ότι έστω κι ένας από αυτούς του 9, είχε έλλειμα διάθεσης; Κάποιος που να έκλεψε; Κάποιος που να υποτίμησε τη σημασία του αγώνα; 

Ασφαλώς και η κούραση μετά από ένα δύσκολο παιχνίδι στη Γαλλία  (που ο Παναθηναϊκός το έκανε πιο δύσκολο απ’ότι θα έπρεπε να είναι), το απευθείας ταξίδι στη Θεσσαλονίκη μετά τη Λυών και η απαιτητική ατμόσφαιρα μπορεί να ξοδέψει πιο εύκολα τα υπολειπόμενα αποθέματα ενέργειας. Ο Σλούκας αγωνίστηκε μόνο 10 λεπτά, λογικό θα πεις κανείς. Ο Γκραντ άφησε τα Κόκκαλά του όμως, μετά Groupama Arena και στη φωλιά του Αυροκράτορα, μένοντας στο γήπεδο για 38 λεπτά. Πόσα να έχει πια; 

Και πάλι όμως… Η διάθεση και η επιθυμία για τη νίκη ήταν εκεί. Κι όμως δεν ήρθε! Έστω κι αν η συνθήκη του αγώνα βοήθησε προς το τέλος τον Τι Τζέι Σορτς να ξεδιπλώσει αρετές. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους πράσινους. Σε ένα ματς, υψηλής σημασίας, ήθελε, αλλά δεν μπορούσε. 

Ο Τι Τζέι Σορτς βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό όταν το παιχνίδι έγινε ειεδικών συνθηκών, και θα ήταν άδικο και για τον ίδιο, αλλά και για τον οργανισμό, να ισχυριστεί κανείς ότι μπορεί κανείς να βγάλει συμπεράσματα. Ο Αμερικάνος βρήκε το οξυγόνο του, όταν ο Παναθηναϊκός άρχισε να πιέζει δίχως αύριο σε όλο το γήπεδο και είχε ανάγκη από πάρα πολύ γρήγορες ταν η επί τας επιθέσεις πολλές εκ των οποίων ξεκινούσαν από την αφετηρία του ενστίκτου της επιβίωσης, αν όχι της ματαιότητας. Το γεγονός ότι οι παίκτες του Άρη, τρόμαξαν όταν σκέφτηκαν ότι πράγματι θα νικήσουν στα τελευταία λεπτά, κάνοντας το ένα φθηνό λάθος μετά το άλλο, δεν είναι μόνιμη συνθήκη. Ήταν μία εντελώς ειδική κατάσταση. Χωρίς αυτό να σημαίνει ταυτόχρονα, ότι ο Σορτς έχει ανάγκη από κάποιες ειδικές συνθήκης για να λάμψει… 

• Spacing
• Περισσότερα τετραγωνικά 
• Καλύτερες επιλογές στις διατάξεις των παικτών, ώστε να έχει χώρους να κινηθεί. 

Πλέον ο λόγος περνάει στον Εγκίν Αταμαν… Ο λόγος έγραψα; Λάθος! Από λόγια και mind games, άλλα εμπνευσμένα και άλλα λιγότερα ουσιαστικά, έγκωσαν οι πράσινοι. Οπως κι από ευθείες προσβολές κι επιθέσεις, που μετά από κάμποσες αγωνιστικές, ουδείς μπορεί να αντιληφθεί με βεβαιότητα που κατευθύνονται. 

Ο λόγος πρέπει να μετατραπεί σε έργο. Και πολλοί θα ισχυριστούν ότι ο Παναθηναϊκός, αν όντως φιλοδοξεί να παραστεί στο Φάιναλ Φορ που θα γίνει στο δικό του γήπεδο, πρέπει να κάνει μεταγραφές.  

Μεταγραφές (ή ανανεώσεις) που έκανε από το καλοκαίρι με πολύ γαλαντόμο τρόπο και αφθονία ανταλλαγμάτων. Για να δημιουργηθεί το ρόστερ που ονομάστηκε το πληρέστερο στην ιστορία του… Είναι οι μεταγραφές το πρόβλημα; Αν με ρόστερ που ξεπερνά τα 30εκ ευρώ, ο Παναθηναϊκός μεσούσης της σεζόν χρειάζεται μεταγραφές, σημαίνει ότι κάτι έχει γίνει πολύ λάθος. Από το καλοκαίρι κιόλας. Αλλά αυτή είναι συζήτηση που δεν θα ανοίξει τώρα. 

Με το υπάρχουν δυναμικό ο Αταμαν, χωρίς δόκιμους και αδόκιμους λεονταρισμούς εναντίον της διαιτησίας, είναι αυτός που πρέπει να βρει τη λύση. Κι όχι, ίσως στην πιο άστοχη δήλωση της πρόσφατης εποχής, να περιμένει από τους παίκτες του να την προσφέρουν.

Φυσικά δεν είναι αμέτοχοι οι παίκτες… Φυσικά και δεν είναι… 

Αλλά όσο ο Παναθηναϊκός δεν προσπαθεί έστω να προσαρμόσει το παιχνίδι του στις δυνάμεις και τις αδυναμίες των παικτών του, το αποτέλεσμα θα είναι αυτό: Ανασφάλεια και κινούμενη άμμος. 

Οι πράσινοι χρειάζονται, όπως έχουμε προαναφέρει, πολύ βασικές και συγκεκριμένες αρχές στην άμυνα. 

Περισσότερη ταχύτητα στην επίθεση και η αναφορά δε γίνεται μόνο για το ανοιχτό γήπεδο, αλλά και για το set παιχνίδι. 

Σχήματα τα οποία δεν θα είναι πειραματισμοί, αλλά θα έχουν ένα συμπυκνωμένο χαρακτήρα, λογική, ρόλους και κυρίως θα αποτελούνται από παίκτες, όπου ο ένας θα μπορεί να αναδείξει, ή να καλύψει τα προτερήματα και τα μειονεκτήματα αντιστοίχως των άλλων. 

Με λίγα λόγια χρειάζονται γενναίες προπονητικές αποφάσεις, που θα εμπεδώσουν εντός των τειχών τη σιγουριά και τη χημεία. 

Κι αν προκύψει μία μεγάλη μεταγραφή, καλώς να ορίσει, αλλά αν ο Παναθηναϊκός, τον μεγάλο φαβορί από την αρχή της σεζόν, όχι μόνο γι τους οπαδούς του, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη, έχει ανεκπλήρωτη ανάγκη από έναν Μεσσία μεσούσης της σεζόν, τότε το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ από ό,τι μπορεί να φαίνεται.