Ενα επαναλαμβανόμενο μαρτύριο της σταγόνας

Ο Άρης πρόσθεσε στο Βόλο ακόμη ένα πολύ κακό παιχνίδι στη μακρά λίστα των αγώνων στους οποίους αδυνατεί να κάνει ακόμη και τα βασικά. Για την ακρίβεια πρόσφερε ακόμη μια άθλια εμφάνιση που δεν περιποιεί τιμή για κανένα. Τον προπονητή του, τους ποδοσφαιριστές και όσους έχουν σχεδιάσει μια ομάδα που αν και έχουν παρέλθει 21 αγωνιστικές και οδεύουμε προς το φινάλε της regular season, δεν παρουσιάζει την παραμικρή βελτίωση, υποβάλλοντας το κοινό της σε ένα αργό και βασανιστικό μαρτύριο της σταγόνας.

Φυσικά με τέτοιες εμφανίσεις ούτε λόγος για πιθανότητα να προλάβει ο Αρης την 5η θέση. Μοιάζει ουτοπικό και μόνο να το συζητάει γιατί πολύ απλά δεν το αξίζει με αυτό που παρουσιάζει στο χόρτο. Στον Βόλο, το γκρουπ του Μανόλο Χιμένεθ ήλπιζε να ξεκινήσει αντεπίθεση αφού το πρόγραμμα γίνεται θεωρητικά πιο βατό. Σε καμία στιγμή της αναμέτρησης όμως δεν έπεισε ότι είχε πάει στην πρωτεύουσα της Μαγνησίας για να το κάνει. Οι εντάσεις και η διάθεση που έδειξε στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ έδωσαν τη θέση τους σε μια ομάδα αργή, προβλέψιμη, νωχελική με έντονο το πρόβλημα σε δημιουργία και ανάπτυξη είτε από τον άξονα είτε από τις πτέρυγες. 

Κι όμως, χωρίς να έχει κάνει τελική στο πρώτο ημίχρονο, η τύχη του χαμογέλασε απλόχερα και προηγήθηκε με το αυτογκόλ του Κάργα πηγαίνοντας στην ανάπαυλα, έχοντας μεταθέσει την πίεση στον αντίπαλο που είχε πέντε σερί ήττες και δεν είχε σκοράρει εντός του 2026. Αντί να… πατήσει πάνω στο προβάδισμα, φρόντισε μέσα σε ελάχιστα λεπτά στην επανάληψη, να ισοφαριστεί με ένα απίστευτο πέναλτι, να μείνει με αριθμητικό μειονέκτημα λόγω απερισκεψίας του Χόνγκλα που πήρε δυο κίτρινες σε πέντε λεπτά (η πρώτη λίγο αυστηρή) και να… παλεύει στο υπόλοιπο της αναμέτρησης να κρατηθεί στην ισοπαλία, ανάβοντας στο τέλος μια λαμπάδα στον Αθανασιάδη που για μια ακόμη φορά τον κράτησε όρθιο. 

Για την κάκιστη εικόνα φρόντισε και ο Χιμένεθ να βάλει το χεράκι του με κάποιες ακατανόητες κινήσεις (όπως την αλλαγή του Μάρτιν Φρίντεκ για να περάσει τον Γένσεν δεξί μπακ). Οι μαζεμένες αλλαγές αντί να βοηθήσουν στην αλλαγή της εικόνας, μπέρδεψαν ακόμη περισσότερο το σύνολο και όταν έμεινε με δέκα παίκτες, χάθηκε κάθε αγωνιστική πυξίδα αλλά και ελπίδα. Είναι ενδεικτικό ότι ο Αρης κέρδισε το πρώτο του κόρνερ στο 86΄. Απίστευτο. Οπως και το γεγονός ότι στην ουσία ο Αρης τελείωσε το ματς χωρίς να έχει κάνει τελική… on target. 

Είναι πραγματικό δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι μετά από πέντε μήνες και χωρίς πλέον την δικαιολογία των τραυματισμών, το γκρουπ δεν παρουσιάζει την παραμικρή βελτίωση σε κάποιο τομέα του παιχνιδιού της. Κάνει αφελή λάθη, δεν έχει καθαρό μυαλό, παρουσιάζει μεταπτώσεις από εβδομάδα σε εβδομάδα και είναι… δυσκίλια στο γκολ. Ποδοσφαιριστές που ήρθαν για να κάνουν τη διαφορά περιφέρουν το σαρκίο τους στον αγωνιστικό χώρο χωρίς νόημα (ο Πέρεθ μοιάζει να ξεχασε τη μπάλα), άλλοι βγάζουν εκνευρισμό, άλλοι δεν έχουν συγκεκριμένο ρόλο και γενικά έχει χαθεί κάθε έννοια αγωνιστικής ταυτότητας, αν ποτέ υπήρχε. Οι ευθύνες του club για την πολιτική των συνεχών αλλαγών στο ρόστερ έχουν αναλυθεί πολλάκις, είναι πολλές και δεν αφαιρούνται από το κάδρο. Αλλά αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι για τη μη βελτίωση του γκρουπ και τις συνεχιζόμενες μέτριες εμφανίσεις, μεγάλη είναι πλέον η ευθύνη και του προπονητή. 

Η κατάσταση για φέτος τουλάχιστον δείχνει μη αναστρέψιμη αφού δεν φαίνεται να μπορεί κάποιος να την αλλάξει. Από τον πρώτο ως τον τελευταίο στην ομάδα…