Έκλεισε διακόπτη και χτυπούσε το κεφάλι του στον τοίχο

Έξι δευτερόλεπτα πριν από το τέλος της τρίτης περιόδου δεν αποκλείω πολλοί από τους 6.000 Έλληνες που βρίσκονταν στην Arena 8888 της Σόφιας να έκαναν ήδη σχέδια και όνειρα για το Final 4 της Αθήνας. Δεν το γράφω τυχαία, το άκουσα από κάνα δυο που βρίσκονταν δίπλα από τα δημοσιογραφικά του γηπέδου.

Και για να σας πω την αλήθεια, δεν τους αδικώ κιόλας. Μέχρι εκείνο το σημείο έβλεπες στο παρκέ μια ομάδα έτοιμη να διεκδικήσει το πιο ψηλό σκαλί στο φετινό βάθρο της EuroLeague. Μια ομάδα που ήδη προερχόταν από 4 σερί νίκες και η οποία στο πιο απαιτητικό παιχνίδι -από αυτή τη σειρά αγώνων που προηγήθηκαν- ήταν κυρίαρχη για 30 λεπτά. Ίσως όχι με το καλύτερο μπάσκετ που έχει παίξει αυτή την περίοδο, αλλά σίγουρα με το πιο ισορροπημένο.

Είχε περιορίσει σε μεγάλο βαθμό το πικ εν ρολ της Χάποελ, το πιο δυνατό σημείο του παιχνιδιού της. Παράλληλα, με τον Κώστα Σλούκα να κάνει μαγικό παιχνίδι, τόσο δημιουργικά (8 ασίστ για ένα λάθος), όσο και εκτελεστικά (14 πόντοι με 5/9 σουτ), τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ να έχει την πιο γεμάτη του φετινή εμφάνιση σε τόσο κομβικό ματς με 17 πόντους (7/9 σουτ εκ των οποίων τα 3/4 τρίποντα), 7 ριμπάουντ (τα 5 επιθετικά), 1 ασίστ, 1 κλέψιμο και κανένα λάθος, αλλά και τον Κένεθ Φαρίντ να δίνει λύσεις από τη στιγμή που ο Ματίας Λεσόρ χρεώθηκε από το 11' με 3 φάουλ, έδειχνε να έχει τον απόλυτο έλεγχο.

Αυτός ο Παναθηναϊκός σου ενέπνεε απόλυτη εμπιστοσύνη, κυρίως γιατί δεν έκανε τα λάθη προηγούμενων αγώνων. Μπήκε με μεγάλη συγκέντρωση στο ματς και δεν βρέθηκε να κυνηγάει από την πρώτη περίοδο, δεν είχε μεγάλα νεκρά διαστήματα και φαινόταν πως έμπαινε στην... αγαπημένη του τέταρτη περίοδο με μεγάλο πλεονέκτημα. Γιατί και το περίφημο body language των παικτών του Δημήτρη Ιτουδη φώναζε πως ήταν έτοιμοι να αποδεχθούν τη μοίρα τους.

Η στιγμή που άλλαξε τα πάντα

Σε αυτά, λοιπόν, τα 6 δευτερόλεπτα πριν το τέλος της τρίτης περιόδου, ο Παναθηναϊκός ήταν μπροστά στο σκορ με 75-63 και είχε και την κατοχή της μπάλας για να διευρύνει αυτό το προβάδισμα. Ο Σορτς πήρε την μπάλα και στα 3 δευτερόλεπτα χρεώθηκε με επιθετικό φάουλ, ενώ από την επαναφορά ο Μάλκολμ πέταξε την μπάλα πίσω από το κέντρο για να προλάβει τον χρόνο... Η μπάλα κατέληξε στο διχτάκι και η ενέργεια του αγώνα ξαφνικά άλλαξε. Τουλάχιστον εγώ έτσι το ένιωσα εκείνη τη στιγμή, χωρίς την παραμικρή υπερβολή. Σαν ένα καμπανάκι μέσα στο κεφάλι μου.

Το έγραψα και στο live του αγώνα στο Athletiko εκείνη τη στιγμή όπως ακριβώς το ένιωσα. «Αυτό το τρίποντο-προσευχή δίνει στη Χάποελ την αυτοπεποίθηση να κυνηγήσει μια τελευταία αντεπίθεση, ενώ όλα έμοιαζαν χαμένα. Ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να είναι ακόμα πιο συγκεντρωμένος στο πλάνο του από όσο μέχρι τώρα», ήταν το σχόλιό μου σε εκείνο το σημείο. Δυστυχώς, ήταν το μόνο που δεν είδαμε να συμβαίνει.

Το έβλεπε και δεν έκανε τίποτα για να το σταματήσει

Με τους Οτούρου και Μότλεϊ να μην έχουν μπει στο πνεύμα του ματς, ο Ιτούδης έδωσε εντολή να χτυπήσει η ομάδα του στο πικ εν ρολ του Τζόουνς με τον Οντιάσε. Το έκανε μία, το έκανε δύο, το έκανε τρεις, το έκανε τέσσερις... Το ίδιο σχεδόν πράγμα με την ίδια λάθος αντιμετώπιση  έφερε κατάρρευση της αμυντικής συνέπειας που είχε ως τότε ο Παναθηναϊκός. Με ανεξήγητη καθυστέρηση ο Εργκίν Αταμάν παρενέβη και μπάλωσε την «τρύπα» που είχε ανοίξει, βάζοντας  τον Χουάντσο στο «πέντε», αλλά ήταν ήδη αργά.

Η Χάποελ είχε ξαναμπεί στο ματς, αφού και στην επίθεση οι «πρασινοι» χτυπούσαν το κεφάλι τους στον τοίχο. Άστοχο τρίποντο από τον Χέιζ-Ντέιβις, άστοχο τρίποντο από τον Οσμάν και ξανά τα ίδια. Λες και δεν υπήρχε ένα εναλλακτικό πλάνο από τον πάγκο. Μια παρέμβαση που θα αποδεικνυόταν καθοριστική. Με 1/8 τελείωσε ο Αμερικανός και με 2/8 ο Τούρκος.

Το ματς ήταν ντέρμπι μπαίνοντας στο τελευταίο διλεπτο και θα κρινόταν πλέον από τα μεγάλα σουτ. Η Χάποελ δεν το χρειάστηκε, αφού πήρε τρεις βολές δώρο σε ανύπαρκτο φάουλ του Σλούκα στον Μπλέικνεϊ, αλλά και δύο κατοχές που δόθηκαν ανάποδα. Ο Παναθηναϊκός το χρειαζόταν το μεγάλο σουτ και έδωσε λογικά την μπάλα στα χέρια του Κέντρικ Ναν. Ο Αμερικανός είχε τρεις ευκαιρίες στο τελευταίο λεπτό! Όλες με καλές προϋποθέσεις, αλλά η μπάλα δεν του έκανε το χατίρι.

Το μεγαλύτερο κρίμα από όλα και οι επόμενοι «τελικοί»

Συμβαίνουν αυτά μία στο τόσο ακόμα και με αυτού του επιπέδου τους παίκτες και κάπως έτσι ο Παναθηναϊκός από το ζενίθ βρέθηκε στο ναδίρ. Από εκεί που θα έβλεπε το πλεονέκτημα έδρας ολοζώντανο μπροστά του, πλέον βλέπει... χλωμή ακόμα και την εξάδα. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε την κρισιμότητα των ακόμα πιο δύσκολων αγώνων που ακολουθούν. Οι «πράσινοι» ταξιδεύουν στην Ισπανία για να αντιμετωπίσουν Μπαρτσελόνα (7/9) και Βαλένθια (9/9), ομάδες που τον είχαν κερδίσει στην έδρα του.

Για αρχή θα πρέπει να κερδίσει στη Βαρκελώνη -και ιδανικά με πάνω από 7 πόντους που είχε χάσει στον πρώτο γύρο- για να αποφύγει (σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον) τις θέσεις 9-10 και να ελπίζει σε κάτι παραπάνω από το 7-8, πηγαίνοντας στη Βαλένθια. Για να το κάνει, όμως, θα πρέπει να είναι όλοι συγκεντρωμένοι. Όχι μόνο οι παίκτες, αλλά και ο Αταμάν! Και να παίξει φυσικά στο ίδιο επίπεδο για 40 λεπτά. Απέναντι στον Τσάβι Πασκουάλ δεν αρκούν ούτε 10, ούτε 20, ούτε 30...

Πραγματικά κρίμα να συζητάμε με αυτά τα δεδομένα, πλέον... Κι ακόμα περισσότερο κρίμα γιατί δεν έδωσε τη χαρά που όφειλε στους πιστούς και αθεράπευτα τρελούς (όπως έγραφα και πριν το ματς) φιλάθλους του. Πάνω από 6.000 άνθρωποι άλλαξαν τις συνθήκες ενός αγώνα EuroLeague, όπως δεν έχει γίνει ποτέ στο παρελθόν. Χωρίς ίχνος υπερβολής ο Παναθηναϊκός αγωνιζόταν εντός έδρας στη Σόφια και η Χάποελ εκτός, σε μια εντυπωσιακή και δίχως προηγούμενο ατμόσφαιρα.

Κρίμα...

ΥΓ1. Μπράβο στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο και τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ... Το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να πουν ευχαριστώ και συγγνώμη από τον κόσμο, παρότι είναι από τους λίγους που δεν όφειλαν να το κάνουν.

ΥΓ2. Ο Παναθηναϊκός έβαλε τα χέρια του κι έβγαλε τα μάτια του, αλλά ακόμα κι έτσι θα μπορούσε να έχει καλύτερη τύχη, αν σε κρίσιμες φάσεις δεν γίνονταν σημαντικά λάθη εις βάρος του από τη διαιτητική τριάδα. Οι βολές του Τζόουνς σε φάουλ του Σλούκα, οι τρεις βολές του Μπλέικνεϊ ενώ έχει κάνει επιθετικό φάουλ στον αρχηγό του Τριφυλλιού και δύο κατοχές ήταν κρίσιμες  αποφάσεις. Και όλες εις βάρος των «πράσινων».

ΥΓ3. Η παρουσία του Γκραντ  σε Βαρκελώνη και Βαλένθια θα είναι πολύ σημαντική.