Του έλεγαν ότι δεν μπορεί. Όμως, μπορεί!

Το lead είναι κατά το ήμισυ ακριβές, για να πω κι εγώ την αλήθεια μου. Η ομάδα νικά, τα πρόσωπα βάζουν την μπάλα στο καλάθι. Όταν όμως, αυτά τα πρόσωπα, ακριβώς τη στιγμή που υπάρχει η ανάγκη, είναι περισσότερα από ένα, τότε, υπό μία έννοια, δε σκοράρει ένας: Όλοι μαζί βάζουν την μπάλα στο καλάθι. 

Στον τελικό του T-Center, σε ένα ματς-ωδή στην αληθινή ταυτότητα και τη σημασία του αθλητισμού, ο Ολυμπιακός δε νίκησε μόνο τη Ρεάλ. Νίκησε τον εαυτό του, την αμφισβήτηση, την επιφυλακτικότητα. Νίκησε τους δαίμονες του ημιτελικού στο Αμπου Ντάμπι, αλλά και όσους το προηγούμενο καλοκαίρι έθεταν ως μίνιμουμ προαπαιτούμενο για να επανέλθει ο Ολυμπιακός στην κορυφή, τη δημιουργία μίας σούπερ team, διότι αλλιώς δε θα …μπορούσε. Επειδή δεν μπόρεσε στο Άμπου Νταμπι απέναντι στην αθλητικότητά της Μονακό. 

Τους καλοκαιρινούς μήνες του 2025, ο Γιώργος Μπαρτζώκας είχε, νοερά, βρεθεί σε χιλιάδες δωμάτια ανάκρισης από τους δοξαστές του Βάσα Μίτσιτς μετά την απόρριψη του. 

Για την επιλογή του Ντόντα Χολ που… «δεν κάνει για μία διεκδικήτρια ομάδα της Ευρωλίγκας». 

Για τον Μόρις και τον Νιλικίνα. Για την επιμονή που έδειχνε περιμένοντας τον Κίναν Έβανς, αυτόν που μετά την πρόκριση στο Φάιναλ Φορ πήρε το πρώτο αεροπλάνο από τις ΗΠΑ για να βρεθεί στο πλευρό της αθλητικής οικογένειας του. 

Στο προηγούμενο σημείωμα αναφερόταν ότι ο τελικός, πόσω μάλλον απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, δεν μπορεί ποτέ να έχει κριθεί, πριν ….κριθεί. Όσες απουσίες κι αν είχε. Ο αθλητισμός μας έχει διδάξει άπειρες φορές να μην βγάζουμε πρώιμα συμπεράσματα. Η απόλυτη επιβεβαίωση ήρθε μόλις μερικές ώρες μετά. 

Η άμυνα του Σέρτζιο Σκαριόλο με αλλαγές σχεδόν σε όλο το παιχνίδι, έδωσαν τον τόνο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα: Το παιχνίδι του Ολυμπιακού, το περίφημο Bartzokas Ball, πιθανώς κάποιες φορές να λειτουργήσει, αλλά για να νικήσει πρέπει να βρει προσωπικότητα και το σθένος της ατομικής φάσης. Αυτή που ο Ολυμπιακός δεν είχε συνολικά στο Άμπου Ντάμπι και στα τελευταία λεπτά του Κάουνας. 

Η προσέγγιση του κόουτς Σκαριόλο είναι οσκαρική και άπαντες, αναγνωρίζοντας ότι η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στον νικητή, οφείλουμε μία βαθιά υπόκλιση που παρέταξε ένα λαβωμένο και λειψό σύνολο, τόσο καλά προετοιμασμένο και πνευματικά έτοιμο να ανταπεξέλθει. 

Ακόμα και στην τέταρτη περίοδο, όταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας επιστράτευσε τον Ταϊρίκ Τζόουνς για να πάει σε switch all αμυντική τακτική, οι παίκτες της Ρεάλ ελάχιστες φορές επιτέθηκαν πάνω τον Αμερικάνο. Προσπάθησαν να χτυπήσουν τα miss match στο low post, χτύπησαν τον Βεζένκοφ, πήγαν πάνω στον Φουρνιέ, προσπάθησαν να βρουν επιλογές μακριά από το “τέρας” Τζόουνς που έμοιαζε αδιαπέραστο. Μέχρι και δύο γκαρντ επιστράτευσε με Φελίς και Καμπάτσο για να αντιμετωπίσει τις αλλαγές του Ολυμπιακού. Δεν τα κατάφερε…

Διότι πέραν της στριφνής άμυνας των ερυθρόλευκων που είχαν αποφασίσει να βάλουν σώματα και χέρια δυνατά, ο Ιταλός κόουτς δεν είχε υπολογίσει ότι ο Ολυμπιακός, ένα χρόνο μετά, ήταν διαφορετικός πια. Δεν ήταν ο φοβισμένος, απελπισμένος και σχεδόν παραδομένος Ολυμπιακός του Άμπου Ντάμπι. Ήταν ο Ολυμπιακός του 2026, ο εκπαιδευμένος, ο πνευματικά προετοιμασμένος και αυτός που έχει προσωπικότητα πια. Και ξέρει πότε να υποστηρίξει το παιχνίδι της ομάδας και πότε η ομάδα πρέπει να υποστηρίξει το παιχνίδι του ενός. 

Στην τελευταία περίοδο, η λαβωμένη Ρεάλ είχε φέρει το παιχνίδι ακριβώς εκεί που ήθελε. Με το αίμα να βράζει, την πίεση να δοκιμάζει τα όρια του ουρανού και το άγχος να αυξάνεται, η Ρεάλ δεν ήταν απλά ανταγωνιστική, ήταν η ομάδα που είχε τον έλεγχο. 

Κάθε κατοχή πολλαπλασίαζε όλα τα συναισθήματα. Ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να αποσπαστεί, η Ρεάλ έμοιαζε ικανή να ανατρέψει όλα τα προγνωστικά και να γεμίσει θλίψη την κόκκινη φυλή. 

Μέχρι το 39’.30’’, βάζοντας βάσεις από την άμυνά της, η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα, έχει δεχθεί 15 πόντους. Την ίδια ώρα όμως, κάθε επιθετική κατοχή τη μετατρέπει σε ουσία: 

Από το 30 μέχρι το 40’ ο Ολυμπιακός έχει: 

4/5 Δίποντα

3/4 Τρίποντα

14/16 βολές

6 Ασίστ

Οι 31 πόντοι προέρχονται από 6 διαφορετικούς παίκτες: 

Φουρνιέ 9

Πίτερς 7

Βεζένκοφ 6

Τζοόυνς 4

Τζόζεφ 3

Γουόκαπ 2

Ρίξτε μία ματιά: Έχει πάρει 21 πόντους από την περιφέρεια (στο διάστημα αυτό ο Πίτερς έπαιξε στο 3) και 10 πόντους από τους ψηλούς. Αυτό λέγεται ισορροπία. 

Την ίδια ώρα η Ρεάλ έχει: 

4/8 Δίποντα

2/8 Τρίποντα

6/10 βολές

4 ασίστ

Η εικόνα δείχνει ότι στην τελευταία περίοδο, ο Ολυμπιακός νίκησε ως ομάδα, αλλά δεν είναι ακριβές… Διότι η πολυφωνία, που ευνοήθηκε και από το γεγονός ότι ο Αλεκ Πίτερς, παιζοντας στο "3" άνοιξε λίγο περισσότερο τους χώρους σε μία σοφή κίνηση του Μπαρτζώκα, απαιτεί και προσωπικότητα: Αυτή που ο Ολυμπιακός ξεδίπλωσε μεγαλοπρεπώς απέναντι στον Δαίμονα Σκαριόλο. 

Απέναντι στις αλλαγές, ο Φουρνιέ χρειάστηκε να αφήσει στο γυαλί του ΟΑΚΑ καντάρια μπασκετικού μεγαλείου, ταλέντου και ένα να συμπληρώσει ένα υποχρεωτικό κολάζ προσωπικών φάσεων. Κάτι σαν το Survivor, αυτό που έμοιαζε να ειναι ο Ολυμπιακός. Για να περάσεις στην επόμενη πίστα, χρειαζόταν να λυθεί ένας γρίφος. Ο Πίτερς με τα fade away του το ίδιο. Ο Βεζένκοφ, σε μία από τις ελάχιστες φορές που ο Σκαριόλο αποφάσισε να παίξει ζώνη, του πέρασε την αγχόνη ασκαρδαμυκτί, τιμωρώντας τον απροετοίμαστο Οκεκε να καλύψει χώρο μετά την επαναφορά. 

Κάποια σουτ τα έβγαλε η ομάδα, που σε αυτό το διάστημα στόχευσε κατά περιπτώσεις τον Ταϊρίκ Τζοόυνς στο post και το ζωγραφιστό. Κάποια άλλα όμως, η ομάδα τα σημάδεψε, αλλά για να μπει η μπάλα στο δίχτυ, απαιτείται χαρακτήρας και πνευματική υπεροχή. Αυτή τη φορά ο Ολυμπιακός τα είχε. Όλα! Ακόμα και το κάθετο παιχνίδι. 

Και η αξιοσέβαστη Βασίλισσα, αυτή που πολλοί είχαν αποκαθηλώσει πρωίμως, λύγισε. Δεν άντεξε. 

Ο Ολυμπιακός είναι πρωταθλητής Ευρώπης! Θριαμβευτικά, άξια και δίκαια! Διότι απέδειξε ότι μπορεί να ανταπεξέλθει, ή να επιβάλει το μπάσκετ του σαλονιού, αλλά και αυτό του αλωνιού. 

Κάτι που στο τέλος τη ημέρας, δεν, μπορεί να έχει την υπογραφή κανενός άλλου παρά μόνο ενός: Του Γιώργου Μπαρτζώκα. Έστω και χωρίς τον Βάσα Μίτσιτς. 

Προφανώς το επόμενο καλοκαίρι, ο κόσμος του Ολυμπιακού και οι τριγύρω, θα έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη στις επιλογές του. Καθώς μία ομάδα, μπορεί να κατακτήσει την κορυφή, ακόμα και χωρίς να σπάνε κάθε χρόνο τα αεροδρόμια.