«Δεν είχε να κάνει με τον πόνο, αλλά με τη διαφυγή από την πραγματικότητα»: Πρώην NBAer μιλά για τη μεγαλύτερη «μάχη» του
Από τον εθισμό στα χάπια, έως την βαριά κατάθλιψη και τις απώλειες που βίωσε. Ο Ουίλι Κόλεϊ-Στάιν μίλησε για την πιο σκοτεινή εποχή της ζωής του.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Συνήθως όταν κάποιος φέρνει στο μυαλό του κάποιον NBAer θα σκεφτεί αυτόματα: λάμψη, δόξα, λεφτά, άνετη ζωή, εξασφαλισμένο μέλλον. Είναι ένα στερεότυπο που έχει περάσει για τα καλά με το πέρας των ετών και παραμένει ακόμα και σήμερα. Η λαμπερή όψη της κορυφαίας λίγκας του πλανήτη, αλλά και όσων αγωνίζονται σε αυτή είναι που τραβάει τα βλέμματα.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά, η σκοτεινή. Αυτή που ελάχιστοι βλέπουν και μόνο όσοι συναναστρέφονται με τους αθλητές μπορούν να γνωρίζουν τι συμβαίνει όταν τα φώτα σβήνουν και η λάμψη ξεθωριάζει.
Ο Ουίλι Κόλεϊ-Στάιν θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είχε τα πάντα. Φοίτησε σε ένα από τα σπουδαιότερα Κολέγια των ΗΠΑ, το Κεντάκι, βρέθηκε στην πρώτη 10άδα του NBA Draft, έμεινε για επτά χρόνια στη λίγκα με ομάδες όπως οι Σακραμέντο Κινγκς, οι Ντάλας Μάβερικς και οι Γκόλντεν Στέτι Ουόριορς, ενώ θεωρήθηκε ένας παίκτης με potential να μείνει για χρόνια στη λίγκα, βγάζοντας το ψωμί του ως ένας πολύ καλός rim protector. Κάτι που στο σημερινό μπάσκετ μοιάζει με... είδος προς εξαφάνιση.
Για τον Κόλεϊ-Στάιν όμως τα πράγματα δεν ήταν και τόσο ρόδινα. Στην πορεία του βίωσε πολλές δυσκολίες, δικούς του ανθρώπους να χάνουν τη ζωή τους και να αφήνουν κενά δυσαναπλήρωτα στη ζωή του. Τα οποία τον ώθησαν στις ναρκωτικές ουσίες.
Προσπαθώντας να αφήσει το πιο «μαύρο» κομμάτι της ζωής του στο παρελθόν ο 32χρονος σέντερ διηγήθηκε την ιστορία του. Από τον εθισμό στο Περκοσέ, έως την προσπάθεια να γυρίσει σελίδα και να παρακινήσει ανθρώπους που βιώνουν δυσκολίες.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως. Τι είναι το Περκοσέ;
Σύμφωνα με την επίσημη ιατρική ορολογία, το Percocet είναι ένα ισχυρό, συνταγογραφούμενο αναλγητικό που συνδυάζει δύο δραστικές ουσίες: την οξυκωδόνη (ένα οπιοειδές) και την ακεταμινοφαίνη (γνωστή και ως παρακεταμόλη ή Tylenol). Χρησιμοποιείται για την ανακούφιση από μέτριο έως σοβαρό πόνο όταν άλλα μη οπιοειδή παυσίπονα δεν επαρκούν.
Μάλιστα, λόγω της οξυκωδόνης, η κατάχρηση ή η μακροχρόνια χρήση του μπορεί να προκαλέσει σωματική και ψυχολογική εξάρτηση με τον κίνδυνο εθισμού να είναι τεράστιος.
Ο Κόλεϊ-Στάιν μάλιστα ήταν τόσο εθισμένος, που έφτασε σε σημείο να παίρνει 10 με 15 χάπια την ημέρα, σε μια περίοδο που η κατάθλιψη του είχε χτυπήσει για τα καλά την πόρτα.
Για τον ίδιο το νόημα ήταν διαφορετικό. «Δεν είχε πλέον να κάνει με τον πόνο. Είχε να κάνει με τη διαφυγή από την πραγματικότητα. Ο φίλος μου μόλις είχε σκοτωθεί από έναν άλλο φίλο. Ο μικρός μου αδερφός πέθανε από υπερβολική δόση. Ο παππούς μου πέθανε λίγους μήνες αργότερα. Σε δύο ή τρία χρόνια, έχασα περίπου πέντε κοντινά μου άτομα. Και δεν επεξεργάστηκα καμία από αυτές τις απώλειες επειδή έπαιζα μπάσκετ.
Το μπάσκετ, στην πραγματικότητα, χρησίμευσε ως καταφύγιο του. Αλλά και ως φυλακή του.
Δεν επισκεπτόμουν τον παππού μου στο κέντρο υγείας επειδή είχα έναν αγώνα στη Γιούτα. Μου έλειπαν αυτές οι στιγμές επειδή έπαιζα μπάσκετ. Και μετά, σε ένα συγκεκριμένο σημείο, το μπάσκετ σταμάτησε να με εξυπηρετεί. Συναισθηματικά, απλώς προσπαθούσα να κοιμηθώ».
Όλα όσα βίωσε τον οδήγησαν σε κλινική αποτοξίνωσης, όπου μέσα από την παρουσία του εκεί άλλαξε τον τρόπο σκέψης για τη ζωή. Το μπάσκετ ήταν φανερά πως είχε περάσει σε δεύτερη, ου μη και σε τρίτη μοίρα για τον ίδιο.
Εκεί ένιωσε και πάλι ο εαυτός του. «Ήταν απίστευτο. Ήταν η πρώτη φορά που δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο παρά τον εαυτό μου και το να γίνω καλύτερα. Δεν χρειαζόταν να πω στον εαυτό μου: απόψε, πρέπει να πάω να παίξω μπροστά σε 24.000 ανθρώπους που πιστεύουν ότι όλα είναι καλά». Θα μπορούσα απλώς να είμαι ο Γουίλι Κόλεϊ, όχι ο Γουίλι Τριλ, ο μπασκετμπολίστας. Εκεί, ήταν και οι άλλοι ασθενείς που του άφησαν μια διαρκή εντύπωση.
Ήθελα να ακούσω τις ιστορίες τους. Αυτό που συνειδητοποίησα ήταν ότι αυτός ο μικρός χώρος καπνιστών ήταν το μέρος όπου πραγματικά άκουγα πράγματα. Δεν ήταν στα δωμάτια με τους θεραπευτές. Ήταν έξω, όταν ήμασταν ευάλωτοι, μεταξύ μας, χωρίς κανέναν να μας κρίνει. Ήμασταν όλοι στο ίδιο μέρος, δίναμε την ίδια μάχη και βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον κάθε μέρα».
Οι δυσκολίες δεν σταμάτησαν ούτε τότε, όμως. Αυτό γιατί αποκάλυψε μια ιστορία αμέσως μετά την αποχώρησή του από την κλινική, που έδειξε πως η μετάβαση θα είχε δυσκολίες. «Ένας από τους δικούς μου βγήκε έξω μετά από 90 ημέρες και τρεις μέρες αργότερα, πέθανε από υπερβολική δόση. Ήταν τρελό. Τις τελευταίες του μέρες, τον έβλεπες να περπατάει, σαν να μην ήθελε πραγματικά να πάει. Γιατί καταλήγεις να νιώθεις άνετα σε αυτό το μέρος. Δεν υπάρχει άλλη ευθύνη από το να παραμείνεις νηφάλιος και να γίνεις καλά».
Εν έτη 2026 έχει αφήσει πίσω όλα τα δύσκολα. Ή τουλάχιστον προσπαθεί, κάνοντας νέο ξεκίνημα, προκειμένου να παρακινήσει κι άλλους ανθρώπους να σταθούν στα πόδια τους και πάλι. Μια αποστολή που στα μάτια του μοιάζει πιο μεγάλη από κάθε πρόκληση στα γήπεδα.
«Είχα ήδη αποδεχτεί την ιδέα ότι μπορεί να μην επέστρεφα. Οι άνθρωποι γύρω μου έλεγαν: "Όχι, θα γυρίσεις, θα παίξεις ξανά στο NBA". Αλλά στο μυαλό μου, είχα ήδη αποφασίσει ότι ο στόχος μου ήταν ίσως περισσότερο να βοηθήσω ανθρώπους που δεν ξέρουν πώς να το ξεπεράσουν αυτό ή που δεν ξέρουν καν πώς να μιλήσουν γι' αυτό», ήταν τα λόγια του.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
