Από βοηθός του Μεντιλίμπαρ… στην αιωνιότητα της Ρωσίας
Από τον ρόλο του βοηθού προπονητή δίπλα στον Μεντιλίμπαρ, μέχρι τη δική του στιγμή δόξας στη Ρωσία, η πορεία του αποτελεί ένα ξεχωριστό success story.
Μετά από σχεδόν δεκαπέντε χρόνια στη Σεβίλλη, και έπειτα από μια τελευταία θητεία ως βοηθός του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ και Ντιέγκο Αλόνσο μεταξύ άλλων, ο Χουάν Ντίας Κουίντα ετοίμασε τις βαλίτσες του το περασμένο καλοκαίρι και αποφάσισε να κυνηγήσει το όνειρο της ζωής του να γίνει προπονητής.
Δύο μήνες αργότερα, έλαβε ένα τηλεφώνημα από τη Μόσχα για να προπονήσει τη Ροντίνα, μια ομάδα στη ρωσική πρωτεύουσα που αγωνίζεται στη National League (δεύτερη κατηγορία της χώρας) και τότε βρισκόταν στα πρόθυρα του υποβιβασμού. Σήμερα όμως, η Ροντίνα καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση στον βαθμολογικό πίνακα, μια θέση που θα της έδινε την άνοδο στην πρώτη κατηγορία για πρώτη φορά στη σύντομη ιστορία της, καθώς ιδρύθηκε το 2015.
«Λένε ότι ήμουν γενναίος που ήρθα στη Ρωσία... αλλά το πραγματικό θάρρος ήταν που έφυγα από το σπίτι μου τόσων χρόνων, τη Σεβίλλη χωρίς καν να έχω άλλη ομάδα στη λίστα μου, και μετά από δυόμισι σεζόν ως βοηθός στην πρώτη ομάδα. Εκεί, θα μπορούσα να συνεχίσω να είμαι κάτι σαν δημόσιος υπάλληλος, αλλά πάντα ονειρευόμουν να πετύχω πράγματα ως προπονητής. Η γυναίκα μου μού έλεγε ότι ήμουν τρελός, αλλά έχει ερωτευτεί και αυτή τη Ρωσία. Αν συνεχίσουμε έτσι, τουλάχιστον θα είμαστε στα πλέι οφ ανόδου για την πρώτη κατηγορία, επειδή η πέμπτη θέση είναι μόνο εννέα βαθμούς πίσω μας», ανέφερε σε συνέντευξή του στην «AS».
«Την ημέρα που υπέγραψα το συμβόλαιο ήμασταν στη ζώνη του υποβιβασμού. Από τότε έχουμε χάσει μόνο ένα παιχνίδι. Αυτός ο σύλλογος ανήκει σε μια εταιρεία χαρτοφυλακίου. Επικοινώνησαν μαζί μου μέσω του Βίκτορ Όρτα. Οι ιδιοκτήτες είναι παθιασμένοι με το ισπανικό ποδόσφαιρο. Υπέγραψα το συμβόλαιό μου στην Κύπρο δύο εβδομάδες αργότερα και ήρθα εδώ», πρόσθεσε ο Χουάν.
Ο πόλεμος με την Ουκρανία δεν τον έχει κρατήσει ξύπνιο το βράδυ, εκτός από μερικές περιπτώσεις. Αλλά τα ταξίδια είναι σίγουρα πιο άβολα. Πριν από λίγες μέρες, έπρεπε να πάρει μια οκτάωρη πτήση για το Χαμπάροφσκ, κοντά στα σύνορα με τη Βόρεια Κορέα: «Δεν ακούς τίποτα για τον πόλεμο εδώ. Η Μόσχα είναι απίστευτη. Σε ορισμένες πόλεις πιο κοντά στη σύγκρουση, όταν παίξαμε εκεί, άκουγες drones και το τηλέφωνό σου χτυπούσε. Αλλά κανείς δεν μιλάει για πολιτική και δεν ανακατεύομαι σε καμία ακαταστασία. Τα ταξίδια είναι συνήθως μια πραγματική κούραση , αλλά λιγότερο όταν νιώθεις χαρούμενος και σε εκτιμούν».