Από τη Μόσχα του Γιούρκα στη Μονακό του Σπανούλη: Πώς ο Φεντορίτσεφ αναστάτωσε την Euroleague
Η Τζόρτζια Μελόνι δέσμευσε την περιουσία του στην Ιταλία. Στη Γαλλία χρωστάει σε σημείο που οι υπάλληλοι του «SKWEEK» έχουν ξεκινήσει απεργιακές κινητοποιήσεις και η Μονακό προσπαθεί να απαλλαγεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα από την παρουσία του. Η ιστορία του Αλεξέι Φεντορίτσεφ όμως, έχει περισσότερα δεδομένα από όσα θέτει μία ακροδεξιά πρωθυπουργό, ένα τηλεοπτικό κανάλι και μία ομάδα μπάσκετ.
O Ρώσος μεγιστάνας, εκτός όλων των άλλων, είναι ο άνθρωπος πίσω από την «Fedcom», το λιμάνι της Οδησσού και το ανεξάντλητο εμπόριο σιτηρών στις αραβικές χώρες. Για τη ζωή και το έργο του υπάρχουν μύθοι και πραγματικότητες. Παραδοξότητες και λογικές εξηγήσεις. Το που εντάσσει κανείς την κατά τόπους και χρόνους δράση του, είναι στην διακριτική ευχέρεια των πληροφοριών που κουμπώνουν σαν παζλ, αλλά πάντα κάποια κομμάτια λείπουν…
Η επικαιρότητα που τον αφορά πάντως, περιγράφει μία κατάσταση μη αναστρέψιμη τουλάχιστον για τον βίο και την πολιτεία του με την ομάδα μπάσκετ του Μονακό, την οποία διαχειρίζεται αγωνιστικά ο Βασίλης Σπανούλης. Προς το παρόν, είναι άγνωστο και πιθανότατα θα παραμείνει άγνωστο, το τι θα συμβεί σε ατομικό επίπεδο για τον Φεντορίτσεφ, καθώς στα του οίκου του (και όχι των Γκριμάλντι), έχει τον τρόπο και τις διασυνδέσεις ως κροίσος να ξεπερνά κάθε μορφή κρίσης. Τουλάχιστον αυτό έχει καταφέρει μέχρι τώρα.
Το ερώτημα αφορά το πρόβλημα της Μονακό ως ομάδας του επιπέδου της Euroleague. Ένα σύνολο που πριν από μερικούς μήνες έφθασε να διεκδικεί σε ένα ματς την κατάκτηση του κορυφαίου ευρωπαϊκού τροπαίου (και δεν τα κατάφερε απέναντι στην Φενέρμπαχτσε στον τελικό του Άμπου Ντάμπι) και πλέον, ψάχνει τον άνθρωπο που θα αντικαταστήσει τον Ρώσο στη διοίκηση.
Η οικογένεια που τιτλοφορείται ως «Οίκος των Γκριμάλντι», οι πρίγκιπες του Πριγκηπάτου δηλαδή, με κεντρικό πρόσωπο τον Αλβέρτο τον Β’, έτσι κι αλλιώς, κατέχουν το 30% της μετοχικής σύνθεσης της ομάδας. Στην ουσία, όπως ενημέρωσε και η γαλλική «L’ Equipe», καθώς ο Φεντορίτσεφ αποχωρεί από τη διοίκηση, όχι απαραίτητα κι από το Πριγκιπάτο, που αποτελεί την έδρα της κορυφαίας επιχειρηματικής του δραστηριότητα («Fedcom»), το δικό του ποσοστό, που είναι και το πλειοψηφικό, θα μεταβιβαστεί. Προς το παρόν αποφασίζουν και ελέγχουν την κατάσταση οι Γκριμάλντι, αλλά το ενδιαφέρον δεν έχει να κάνει τόσο με το τι θα πράξει ο Φεντορίτσεφ από εδώ και στο εξής. Το ενδιαφέρον είναι μεγαλύτερο για τη μέχρι τώρα διαδρομή του.
Ρώσος που αν χρειαστεί δηλώνει Ούγγρος
Πρόκειται άλλωστε, για μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, όσο αμφιλεγόμενη είναι και η μέθοδός του στο επιχειρείν. Αυτό που έχει καταφέρει, ούτε ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα μπορούσε να το σκεφτεί.
Ο Φεντορίτσεφ είναι Ρώσος, γεννημένος στο Κράσνογκορσκ το 1955, αλλά κατέχει άλλες δύο υπηκοότητες. Με τον Βλάντιμιρ Πούτιν οι σχέσεις του είναι ασαφής, όχι απαραίτητα εχθρικές (κάτι σαν τον Τραμπ ας πούμε…), αλλά σίγουρα δεν ανήκει στον «στενό κύκλο». Την ίδια ώρα που ο Πούτιν δεν τον μισεί, καταφέρνει και έχει καλές σχέσης και με την Ουκρανία σε επιχειρηματικό επίπεδο. Σε πολιτικό, ο πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκι, τον θεωρεί επικίνδυνο και τον έχει κατηγορήσει για «διαφθορά και απάτες». Ίσως γι’ αυτό ο Πούτιν δεν τον έχει διαγράψει. Από την πλευρά του ο Φεντορίτσεφ συνεχίζει να διατηρεί μέσω σταθμών τον έλεγχο ενός σεβαστού τμήματος του λιμανιού της Οδησσού.
Άσχετα αν ο πόλεμος τού έχει φέρει τις οικονομικές δυσκολίες (έλλειψη ρευστότητας) που εκφράζονται μέσα από την ομάδα μπάσκετ της Μονακό, η «Fedcom» και το λιμάνι τον έβαλαν στη λίστα με τους 100 πιο πλούσιους Ρώσους -αν αυτό είναι τίτλος τιμής. Υπάρχουν και μέρη πάντως, που δεν τον συμπαθούν καθόλου. Η Ιταλία είναι ένα από αυτά. Στη Φλωρεντία το 2024, η Κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι με εντολή της εισαγγελίας δέσμευσε ακίνητά του αξίας 41 εκατομμυρίων ευρώ, λόγω μιας υπό εξέτασης έρευνας για διαφθορά, απάτη και «ξέπλυμα» χρήματος.
Πάντως, αν… στραβώσει ολοκληρωτικά το πράγμα, ο Φεντορίτσεφ έχει δύο πόρτες εξόδου και δύο έξτρα διαβατήρια στα χέρια: ένα ουγγρικό κι ένα με τη σημαία και τις γνήσιες σφραγίδες της Παραγουάης.
Αρκούν αυτά για μία σειρά στο Netflix; Πιθανότατα όχι απλώς αρκούν, αλλά φθάνουν (και περισσεύουν) για τέσσερις σεζόν. Υπάρχουν κι άλλα όμως…
Τότε που πήρε τον Σεϊταρίδη στη Ντιναμό
Αν και ο Φεντορίτσεφ έγινε γνωστός στο φίλαθλο κοινό της Ευρώπης ως πρόεδρος της μπασκετικής Μονακό, στα νιάτα του έπαιζε ποδόσφαιρο. Μάλιστα έφθασε σε σημείο να αγωνιστεί, χωρίς να διακριθεί, με την πρώτη ομάδα της Ντιναμό Μόσχας. Η πρώτη φορά που σχετίστηκε με τον σύλλογο ήταν με τη μορφή του παιδιού που έπαιζε μπάλα και είχε όνειρο να γίνει ποδοσφαιριστής. Δεν ήταν όμως και η τελευταία. Το έκανε χρόνια μετά την παιδική του ηλικία ως επενδυτής. Και μάλιστα ανερχόμενος.
Πριν από δύο δεκαετίες, συγκεκριμένα το 2005, ήταν ο βασικός μέτοχος και χρηματοδότης της ομάδας από την πρωτεύουσα της Ρωσίας. Ήταν αυτός που έβαλε τα λεφτά, σχεδόν 100 εκατομμύρια δολάρια σε διάστημα δυόμισι χρόνων, για να αποκτηθεί -μεταξύ άλλων- ο Γιούρκας Σεϊταρίδης. Εκείνη την περίοδο η Ντιναμό πήρε τον Μανίτσε, τον Ντελρέι, τον Κοστίνια, «μεταγραφές αεροδρομίου» για την εποχή, ή πιο σωστά στη συγκεκριμένη περίπτωση, «μεταγραφές λιμανιού» -μιας και από το 1994 ο Φεντορίτσεφ είχε δώσει την ψυχή και το σώμα του στην «Fedcom».
Το 2005 λοιπόν, λίγους μήνες μετά την επικών διαστάσεων κατάκτηση του Euro 2004 από την Ελλάδα, ο Γιούρκας Σεϊταρίδης είχε πολλές προτάσεις στα χέρια του. Η φήμη του είχε εκτιναχθεί, όπως και η χρηματιστηριακή του αξία. Τα 10 εκατομμύρια της Ντιναμό ήταν ένας καλός λόγος για να ανεχθεί το κρύο της Μόσχας. Και οι δυο τους πάντως, και ο Σεϊταρίδης και ο Φεντορίτσεφ, αποχώρησαν εντός του 2006 από την Ντιναμό. Ο Έλληνας ποδοσφαιριστής για την Ατλέτικο Μαδρίτης, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα για να κλείσει την καριέρα του με τον Παναθηναϊκό και ο επιχειρηματίας εκτός Ρωσίας.
Από πωλητής αυτοκινήτων έγινε κορυφαίος διακινητής σιταριού
Επιστρέφοντας πίσω, στο ξεκίνημα της επιχειρηματικής δράσης του Αλεκσέι Φεντορίτσεφ, η εκκίνηση της διαδρομής του θα μπορούσε να αφορά το πρώτο επεισόδιο της υποθετικής ταινίας του Netflix (που λέγαμε πριν...).
Όταν ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του ως αθλητής, χωρίς καμία ατομική επιτυχία και διάκριση, άρχισε να βγάζει τα πρώτα του λεφτά ως πωλητής αυτοκινήτων. Προφανώς, δεν έγινε εκατομμυριούχος εκείνον τον καιρό, απλώς με έναν μισθό, άντε και με μερικά μπόνους. Έγινε γρήγορα έμπορος αυτοκινήτων μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ και ανέπτυξε τις δεξιότητές του στον τομέα «εισαγωγών-εξαγωγών». Επεκτάθηκε αρχικά στην Ουκρανία και στη Λιθουανία, ενώ βγήκε μονομιάς και εκτός συνόρων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Τότε ήταν που άφησε τα αυτοκίνητα, εστίασε στα πλοία και άρχισε να περνά θάλασσες εξάγοντας αμμωνία για τροφές και λιπάσματα, πριν καταλήξει σχεδόν αποκλειστικά στο εμπόριο σιταριού.
Δημιούργησε την «Fedcom», που η έδρα της είναι το Μονακό πλέον, αλλά τόπος της επιχειρησιακής της δράσης είναι οι δύο μεγάλοι τερματική σταθμοί του λιμανιού του Πίβντενι στην Οδησσό. Παρά τα προβλήματα που προέκυψαν λόγω του πολέμου της Ρωσίας με την Ουκρανία, που σε δεύτερο χρόνο έφεραν την έλλειψη ρευστότητας, εκείνος συνεχίζει από εκεί να στέλνει αμέτρητους τόνους σιτηρών στη Σαουδική Αραβία. Σε μια χώρα δηλαδή, που εισάγει περίπου επτά εκατομμύρια τόνους ετησίως, εκ των οποίων σχεδόν τα μισά φθάνουν στα μέρη τους με καράβια της «Fedcom».
Η διαφήμιση στο Champions League ήταν προάγγελος της Euroleague
Η Μονακό μπήκε στην ατζέντα του, αρχικά ως συνεργασία με το ποδοσφαιρικό τμήμα, πρόεδρος του οποίου παραμένει ένας συμπατριώτης και φίλος του, ο Ντιμίτρι Ριμπολόβιεφ. Το λογότυπο της «Fedcom» βρισκόταν για μία δεκαετία τουλάχιστον στο μπροστά μέρος της εμφάνισης που… ανέμιζε στο Champions League. Φανέλες που φόρεσαν μεγάλοι πρωταγωνιστές, όπως ο Ισπανός Φερνάντο Μοριέντες.
Τελικά, με το Πριγκιπάτο ο Φεντορίτσεφ συνδέθηκε ποικιλοτρόπως και μάλιστα εκεί έμαθε μέχρι και… μπάσκετ. Αρχικά οι επενδύσεις του εκεί είχαν στόχο να αποκτήσει visa και να μπορεί να εγκατασταθεί μόνιμα στο Μόντε Κάρλος, μαζί με τη σύζυγό του και μάνα των δύο παιδιών τους, Ουλιάνα Τσέτλινα. Πρώην μοντέλο, η οποία στο highlight της καριέρας της είχε κάνει εξώφυλλο στη ρώσικη Vogue στα τέλη της δεκαετίας το ‘90.
Η ομάδα μπάσκετ του Πριγκιπάτου ήταν μία καλή ευκαιρία να εδραιωθεί στην περιοχή σκέφτηκε και τον Γενάρη του 2022 την αγόρασε. Με το που την αγόρασε, τον καιρό που δεν είχε ξεσπάσει ακόμα ο πόλεμος ανάμεσα σε Ουκρανία και Ρωσία, αποφάσισε πως τα σύνορα του Μονακό επιχειρηματικά τον περιορίζουν. Γι’ αυτό, δημιούργησε την «Fedcom Media» με έδρα το Παρίσι και αγόρασε επίσης την πλατφόρμα media του «SKWEEK» -που εκτός όλων των άλλων έχει και τα τηλεοπτικά δικαιώματα της Euroleague στη Γαλλία.
Tο γαλλικό δίκτυο πάντως, αποκτήθηκε με χρέη, ενώ δεν είδε ποτέ τη διοίκηση της «Fedcom Media», με επικεφαλής τον στενό συνεργάτη του Φεντορίτσεφ, Όλεγκ Πετρόφ, να εκπληρώνει τις υποσχέσεις της. Το «όλοι θα πληρωθούν» και το «ήρθαμε για να μείνουμε», έγινε «από Δευτέρα βλέπουμε» και θα καταλήξει απ’ ότι φαίνεται σε άτακτη φυγή. Οι υπάλληλοι του «SKWΕΕΚ» έχουν δραστηριοποιηθεί πλέον και οι απεργιακές κινητοποιήσεις έχουν ξεκινήσει.
Την ίδια ώρα που στη Γαλλία ο Φεντορίτσεφ επενδυτικά απέτυχε, η Ρωσία και η Ουκρανία συνεχίζουν τις συγκρούσεις, στο Μονακό πουλάει και στην Ιταλία τον… ψάχνει η εφορία, σιγά σιγά οι επιλογές του περιορίζονται. Και ίσως θα πρέπει να θυμηθεί καλού κακού, που έχει βάλει εκείνο το διαβατήριο της Παραγουάης…
