Απέφυγε την «αυτοχειρία» κι έφαγε «πιστολιά»
Θα ξεκινήσω αυτό εδώ το κείμενο ανάποδα από αυτό που είχα αρχικά στο μυαλό μου...
Γιατί βλέπω πως για κάποιο περίεργο λόγο στον κόσμο του μπάσκετ υπάρχει μια... απροθυμία να πεις τα πράγματα με το όνομά τους σε ό,τι αφορά στη διαιτησία. Καμία σχέση με το ποδόσφαιρο, δηλαδή, στο οποίο γίνεται ο κακός χαμός. Ο καθένας σχολιάζει και λέει τη γνώμη του με απόλυτη ελευθερία, χωρίς απαξιωτικές εκφράσεις τύπου «πώς μιλάς για διαιτησία, αφού έπαιξες χάλια».
Είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, πως στον αγώνα του Παναθηναϊκού με την Παρί υπάρχει αλλοίωση αποτελέσματος. Στη φάση που κρίνει το ματς υπάρχει φάουλ του Καβαλιέρ στον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις και ο Αμερικανός θα έπρεπε να εκτελέσει 3 βολές με το σκορ στο 99-101. Ένα φάουλ που ζήτησε ένας παίκτης που δεν μας έχει συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια να κάνει φλόπινγκ, να τινάζεται λες και έχει πάθει ηλεκτροσόκ και να διαμαρτύρεται με το παραμικρό. Ένα φάουλ που παραδέχθηκε ο ίδιος ο Καβαλιέρ. Ένα φάουλ που -σύμφωνα με πληροφορίες- είδε και ο παρατηρητής διαιτησίας.
Ένα φάουλ που είδε και κατάλαβε όλος ο κόσμος που έχει έστω μια μικρή γνώση του αθλήματος, εκτός από τους τρεις διαιτητές που βρίσκονταν στο glass-floor του Telekom Center Athens και πληρώνονται αδρά για να βλέπουν τέτοια φάουλ. Ειδικά ο... έμπειρος πρώτος διαιτητής, Γκαρθία, ο οποίος είχε καθαρό οπτικό πεδίο σε αυτή την τελευταία φάση, δεν μπορείς να πιστέψεις πως δεν είδε την επαφή και το φάουλ. Το πιθανότερο είναι να το είδε και να το άφησε να περάσει. Να έκανε λάθος. Όπως έκανε λάθος και όταν έδωσε τζάμπολ σε φάση που ο Φαγιέ έχει κάτσει πάνω στον Ρογκαβόπουλο και έχει ελάχιστη επαφή με την μπάλα (τζάμπολ από το οποίο προήλθε τρίποντο της Παρί). Όπως έκανε λάθος όταν την αγκωνιά στο κεφάλι του Σορτς από τον Στίβενς, τη μετέτρεψε σε αμυντικό φάουλ και βολές για τους Γάλλους.
Η «πιστολιά» που έφαγε ο Παναθηναϊκός έκανε κρότο, αφού τον έχει φέρει σε εξαιρετικά επικίνδυνη θέση. Όχι μόνο στη μάχη για να βρεθεί στην πρώτη εξάδα και τα playoffs της EuroLeague, με μόλις 9 αγωνιστικές να απομένουν και 5 δύσκολα εκτός έδρας ματς. Πλέον, το Τριφύλλι πρέπει να κοιτά και από κάτω του. Βρίσκεται στη 10η θέση, ισόβαθμος με τη Μονακό και με μια νίκη παραπάνω από την 11η Ντουμπάι, η οποία είναι ακόμα πιο ανεβασμένη με την επιστροφή του Μούσα και τον υποδέχεται και στην έδρα της.
Πάμε τώρα και στο δεύτερο κομμάτι του χθεσινού ματς, με το οποίο ήθελα αρχικά να ξεκινήσω κι έχει να κάνει με την απαράδεκτη εμφάνιση των «πράσινων».
Θα μπορούσε ο Παναθηναϊκός να κερδίσει ακόμα και με αυτή τη διαιτησία; ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΝΑΙ! Όπως το έκανε μερικές μέρες νωρίτερα στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας κόντρα στον Ολυμπιακό με ανάλογες συνθήκες. Χθες, όμως, στο Telekom Center Athens είδαμε για 37 λεπτά τον φετινό κακό εαυτό της ομάδας του Εργκίν Αταμάν. Η ατυχία χτύπησε ξανά με την απουσία του Κέντρικ Ναν, αλλά δεν γίνεται να φταίει μόνο αυτό...
Η αμυντική συμπεριφορά των «πράσινων» ήταν απαράδεκτη. Τα επίπεδα ενέργειας βασικών παικτών (Γκραντ, Χουάνστο, Χολμς) απελπιστικά χαμηλά και η προσπάθεια να ελέγξει τον ρυθμό της Παρί εξωφρενικά κακή. Αντίθετα, ο Παναθηναϊκός μπήκε πολύ γρήγορα και ο ίδιος στο παιχνίδι της γαλλικής ομάδας με γρήγορες και βιαστικές επιθέσεις.
Έγινε ο... ιδανικός «αυτόχειρας» και δεν θα έβαζε σε αυτή τη δύσκολη θέση τους διαιτητές στην τελευταία φάση αν δεν υπήρχαν τρεις παίκτες. Αρχικά ο Κένεθ Φαρίντ, που κρατούσε σχεδόν μόνος του τον Παναθηναϊκό στα τρία πρώτα δεκάλεπτα με την ενέργεια που έβγαλε (έχοντας μείνει εκτός στο Κύπελλο).
Κι εν συνεχεία οι Νίκος Ρογκαβόπουλος και Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις. Ο πρώτος βοήθησε και αμυντικά εκτός από τα σημαντικά καλάθια που πέτυχε στο τελευταίο 3λεπτο της ανατροπής. Ο δεύτερος απέδειξε πως είναι και clutch παίκτης, με 11 πόντους στα τελευταία 3 λεπτά και φυσικά το σουτ που θα μπορούσε να είναι νίκης, αν είχε δοθεί το φάουλ.
Μπροστά του, πλέον, ο Παναθηναϊκός έχει ένα ακόμα πιο δύσκολο ντέρμπι (σε σχέση με αυτό του Κυπέλλου) με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Αν το πάρει, θα «σβήσει» -κατά κάποιο τρόπο- το χθεσινό κάζο και θα μπει γερά στη μάχη για την εξάδα. Αν το χάσει, τότε θα ξυπνήσουν φαντάσματα από την τελευταία σεζόν του Εργκίν Αταμάν με την Αναντολού Εφές. Ειδικά αν δεν τον δούμε να βγάζει μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου την αμυντική διάθεση που υπήρχε σε όλα τα ματς της Κρήτης.
